Kalifat Abbasydów

Article

February 7, 2023

Państwo Abbasydów lub Kalifat Abbasydów lub Państwo Bani al-Abbas to nazwa nadana trzeciemu islamskiemu kalifatowi w historii i drugiej islamskiej dynastii rządzącej. Abbasydzi byli w stanie zepchnąć Umajjadów z ich ścieżki i wyróżnić kalifat, wyeliminowali tę rządzącą dynastię i ścigali jej synów, aż wyeliminowali większość z nich, a przeżyli tylko ci, którzy szukali schronienia w Andaluzji, a wśród nich był Abd al-Rahman ibn Muawiyah ibn Hisham ibn Abd al-Malik ibn Marwan ibn al-Hakam.; Zdobył Półwysep Iberyjski i pozostał w Akabie do roku 1029 n.e. Państwo Abbasydów zostało założone przez mężczyzn z dynastii Al-Abbas bin Abdul Muttalib, najmłodszego wuja proroka Mahometa bin Abdullaha. Ponieważ wykluczali ich ze stanowisk państwowych i głównych ośrodków, podczas gdy Arabowie byli dla nich wyróżniani, Abbasydzi przekonali także szyitów do pomocy w destabilizacji bytu państwa Umajjadów.Abbasydzi po sukcesie rewolucji przenieśli stolicę państwa z Damaszku do Kufy, a następnie do Anbaru, zanim zbudowali na swoją stolicę Bagdad, który kwitł przez trzy wieki, stając się największą i najpiękniejszą miasto świata, metropolia nauki i sztuki, ale jego gwiazda wzięła się z początkiem zachodu słońca całego państwa Abbasydów i przeniesieniem Al-Mutasim, stolicy państwa, z Bagdadu do Samarra, którą nazwano tajemnicą wizji, po czterdziestu latach wróciła do Bagdadu. Państwo Abbasydów znało swój złoty wiek za panowania Haruna al-Raszida i jego syna al-Mamuna; Gdy ruch naukowy stał się aktywny, a tłumaczenie greckich, indyjskich i Pahlavi książek naukowych na język arabski rozkwitło z rąk Syryjczyków, Persów i Rzymian z ludu państwa Abbasydów, a muzułmanie pracowali nad rozwojem tych nauk i wymyślili kilka przydatnych wynalazki.Hanafi, Maliki, Shafi’i i Hanbali wśród sunnitów oraz Jaafari i Zaydiyyah wśród szyitów, pojawiło się wiele dzieł literackich i artystycznych; Tacy jak Księga tysiąca i jednej nocy i inne, a także chrześcijanie, żydzi i sabianie przyczynili się do tego cywilizacyjnego renesansu, a wyłonili się z nich wielcy uczeni, pisarze i filozofowie. Powody, które doprowadziły do ​​upadku państwa Abbasydów, były różne, w szczególności: pojawienie się w tej epoce różnych ruchów populistycznych i religijnych; Populizm doprowadził do faworyzowania narodów niearabskich nad Arabami, a między dwiema stronami konfliktu toczyła się długa debata, a każda grupa zdobyła swoich synów. Oprócz populizmu politycznego powstało kilka sekt religijnych, które sprzeciwiały się rządom Abbasydów, a przedmiotem sporu między tymi grupami a władcami Abbasydów był „kalifat” lub imam muzułmanów, a każda z nich miała swoje własne zasady , jego własny system, jego hasła i sposób przywoływania tych zasad, zmierzający do osiągnięcia jego celów.Sekty te przekształciły ludzi w sekty i partie, a społeczeństwa Abbasydów stały się arenami, w których opinie ścierały się i sprzeczne, co poszerzyło spór polityczny między obywatelami państwa Abbasydów i pomogło rozbić jedność ideologiczną, która jest podstawą jedności politycznej . Wśród czynników wewnętrznych, które sprzyjały rozprzestrzenianiu się ruchów separatystycznych, ekspansja państwa Abbasydów; Oddalenie stolicy, ogromna odległość między częściami kraju i trudność transportu w tym czasie; Sprawienie, by władcy w odległych krajach przewyższali swoje władze i byli niezależni w sprawach swoich państw, nie obawiając się, że armie przybywające ze stolicy kalifatu stłumią ich ruch separatystyczny, który przybył dopiero, gdy było za późno.Rządy Abbasydów w Bagdadzie zakończyły się w 1258 r., kiedy to Hulagu-chan splądrował i spalił miasto, zabijając większość jego mieszkańców, w tym kalifa i jego synów.Ci, którzy przeżyli z Bani Abbas, po zniszczeniu Bagdadu przenieśli się do Kairu; Ponownie ustanowili kalifat w 1261 r. i do tego czasu kalif stał się jedynie symbolem jedności religijnej państwa islamskiego, ale w rzeczywistości sułtani mameluków byli de facto władcami państwa. Odnowicielem kalifatu Abbasydów w Kairze był sułtan Al-Zahir Bajbars, który pragnął być władcą muzułmańskim, który przywróci życie temu kalifatowi z siedzibą w Kairze, aby uczynić go więzią dla Sułtanatu Mameluków, który był w tragicznym położeniu. potrzeba wsparcia duchowego, aby było majestatyczne; Mimo zwycięstw, jakie odniosła nad Mongołami, potrzebowała tego duchowego wsparcia, Al-Zahir Bajbars także potrzebował tego duchowego wsparcia w dwóch sprawach. pierwszy:Aby otoczyć swój tron ​​ogrodzeniem duchowej ochrony, chronić go przed niebezpieczeństwem chciwych króla Egiptu i Lewantu, a także trzymać z dala od niego spiski jego rywali przed książętami mameluckimi w Egipcie, zdobyć władzę przez spiskowanie, a po drugie: występować jako obrońca kalifatu. Dlatego wezwał księcia Abbasydów, Abu al-Qasima Ahmeda, do Kairu, a uczeni ziem egipskich przysięgli mu wierność w kalifacie, więc kalif Bajbars naśladował sprawy krajów islamskich i to, co do nich dodano, i co podbił z krajów w domu wojny i ubrał go w sułtanacie. Od tego czasu każdy sułtan mamelucki znany jest jako „kasimski dowódca wiernych”. Kalifat Abbasydów pozostał na miejscu do roku 1519 ne, kiedy armie osmańskie najechały Lewant i Egipt, zdobywając jego miasta i zamki.Dlatego wezwał księcia Abbasydów, Abu al-Qasima Ahmeda, do Kairu, a uczeni ziem egipskich przysięgli mu wierność w kalifacie, więc kalif Bajbars naśladował sprawy krajów islamskich i to, co do nich dodano, i co podbił z krajów w domu wojny i ubrał go w sułtanacie. Od tego czasu każdy sułtan mamelucki znany jest jako „kasimski dowódca wiernych”. Kalifat Abbasydów pozostał na miejscu do roku 1519 ne, kiedy armie osmańskie najechały Lewant i Egipt, zdobywając jego miasta i zamki.Dlatego wezwał księcia Abbasydów, Abu al-Qasima Ahmeda, do Kairu, a uczeni ziem egipskich przysięgli mu wierność w kalifacie, więc kalif Bajbars naśladował sprawy krajów islamskich i to, co do nich dodano, i co podbił z krajów w domu wojny i ubrał go w sułtanacie. Od tego czasu każdy sułtan mamelucki znany jest jako „kasimski dowódca wiernych”. Kalifat Abbasydów pozostał na miejscu do roku 1519 ne, kiedy armie osmańskie najechały Lewant i Egipt, zdobywając jego miasta i zamki.Kalifat Abbasydów pozostał na miejscu do roku 1519 ne, kiedy armie osmańskie najechały Lewant i Egipt, zdobywając jego miasta i zamki.Kalifat Abbasydów pozostał na miejscu do roku 1519 ne, kiedy armie osmańskie najechały Lewant i Egipt, zdobywając jego miasta i zamki.

Pierwsza era Abbasydów: młodość i wzrost państwa

Inkorporacja (750 - 785)

Państwo Umajjadów zostało osłabione przez śmierć dziesiątego kalifa, Hishama ibn Abd al-Malika, 10 stycznia 743 r. n.e. okresy charakteryzowały się ostrymi podziałami wewnętrznymi, rozprzestrzenianiem się wojen wewnętrznych, a także pogarszającą się sytuacją gospodarczą, co przyczyniło się do umocnienia przeciwnych ich rządom ugrupowań religijnych, partii i ruchów politycznych, które rozprzestrzeniły się głównie w Iraku i Chorasanie, daleko ze stolicy Kalifatu w Damaszku. Najbardziej znaną z tych partii, która sprzeciwiała się Umajjadom, była partia, która twierdziła, że ​​dynastia Ali bin Abi Talib ma prawo do kalifatu, oraz partia, która twierdziła, że ​​dynastia Abbasa ibn Abd al-Muttaliba, wuja proroka Mahometa , był uprawniony do kalifatu.Pierwsza partia rozpoczęła kilka rewolucji podczas rządów Umajjadów, co doprowadziło do zabicia wielu jej lojalistów i przywódców; Al-Hussein bin Ali zginął w 680 r., a Zaid bin Ali zginął w 740 r., po tym, jak zbuntował się w Kufie. Co do partii Abbasydów, rozwijała się ona stopniowo, zachowywała spokój przez całe epoki władzy Umajjadów i wykorzystywała słabą gospodarkę do rozsadzania swojej rewolucji. Ponadto badacz Abdel Aziz Al-Douri uważa, że ​​Abbasydzi również wykorzystywali dyskryminację rasową i klasową, którą Umajjadzi praktykowali między Arabami i nie-Arabami, w pracy, podatkach i armii; W ten sposób utworzyli szeroką bazę ludową wśród nie-Arabów, zwłaszcza wśród biednych chłopów wiejskich i robotników miejskich. Al-Douri i wielu innych arabskich i orientalistycznych badaczy poszło wydedukować regułę; W efekcie: że wezwanie Abbasydów było „rewolucją religijną, społeczną i gospodarczą”, a niektórzy postrzegają ją również jako „rewolucję Persów przeciwko Arabom”.Dojrzałość wezwania Abbasydów wywodzi się od Muhammada bin Ali bin Abdullaha bin Abbasa i jego syna Ibrahima, który był więziony przez ostatniego Umajjadów Marwana bin Muhammada w mieście Harran, aż do śmierci w 746 r. Jego brat Abu al-Abbas przejął sprawy ruchu Abbasydów na zaproszenie Abu Muslim al-Khorasaniego; Abu Muslim ogłosił powstanie państwa Abbasydów w Khurasan, a Nasr ibn Sayyar walczył w nim z gubernatorem Umajjadów i pokonał go, następnie zajął miasto Marv, z którego Abu al-Abbas przeniósł się do Kufy w sierpniu 742 r. potajemnie i pozostał w ukryciu do 29 października 750 rne, co odpowiada 12 dniu Rabi'. Pierwszy miał miejsce w 132 r., kiedy lud Kufy zobowiązał się do wierności mu w kalifacie, tak że proces tworzenia państwa Abbasydów wszedł w jego finałowy etap. Następnie spotkał armię Umajjadów dowodzoną przez Marwana bin Muhammada i armię Abbasydów dowodzoną przez Abu al-Abbasa w pobliżu rzeki Zab w północnym Iraku między Mosulem a Erbilem. Gdzie ścigali resztki armii Umajjadów i zabili kalifa Marwana bin Muhammada w bitwie pod Busir.Wraz z podbojem Egiptu wszystkie prowincje należące do Umajjadów były im zawdzięczane.Powstało państwo Abbasydów, trzeci etap historii kalifatu, po kalifacie Rashidiya i Umajjadów. Splądrował domy dynastii Umajjadów i jej bliskich, spalił ich pałace, a następnie ekshumował groby ich następców i tylko Abd al-Rahman ibn Muawiyah ibn Hisham ibn Abd al-Malik, który przeniósł się do Maroka Andaluzji i ustanowił w niej rządy Umajjadów. Abu al-Abbas al-Saffah przeniósł stolicę stanu z Harranu, do którego Marwan bin Muhammad przeniósł stolicę stanu Umajjadów, do Kufy, choć nie pozostał tam tylko przez chwilę, dopóki nie zamieszkał w Anbar, a po jego śmierci w 754 r. i pochówku w Anbar, przysięgę wierności złożył jego brat Abu Jaafar al-Mansur, który został mianowany przez rzeźnika następcą tronu.Okres rządów al-Mansura był konsolidacją fundamentów nowego państwa; Wyeliminował więc kolejne zagrażające im rewolucje i zabił Abu Muslima al-Khorasaniego, mimo że był to powód, dla którego Abbasydzi uzyskali kalifat z obawy przed rozszerzeniem jego wpływów, i zlikwidował rewolucję w Medynie, której ludzie zobowiązali się do wierności Muhammadowi bin Abdullahowi bin Hassanowi, przezwisko czystej duszy, dla kalifatu, i wyeliminował podobne rewolucje.W Basrze, Wasit i Ahwaz, zdetronizował także swojego siostrzeńca Isę bin Musę z mandatu przymierza, po tym, jak wykorzystał go do lat na konsolidację swoich rządów i wyeliminowanie przeciwników.Dlatego badacz Abdul Qadir Ayyash opisuje go, mówiąc, że Abu Jaafar Al-Mansur jest największym człowiekiem Abbasydów, intensywnością, męstwem, czujnością i niezłomnością; Pokonywanie granic i dróg oraz zabezpieczanie dróg, a on był znany ze swojej tendencji do oszczędzania na wydatkach, dopóki jego skarbiec nie został zapełniony, pozostawiając jego synowi Al-Mahdi fortunę, która sprawiła, że ​​wydał obficie.Wśród ważnych prac urbanistycznych, które były z nim związane, była jego budowa miasta Bagdad nad rzeką Tygrys i przeniósł do niego stolicę kalifatu i pozostał tam aż do śmierci 7 października 775 r., co odpowiada 6 dnia Zu al-Hidżdżah, 158 AH, w pałacu Al-Khald, który zbudował naprzeciw rzeki Tygrys. Na poziomie religijnym za jego panowania zmarł Imam Abu Hanifa al-Numan, założyciel hanafickiej szkoły sunnizmu. Al-Mansur został zastąpiony w kalifacie przez jego syna, Muhammada al-Mahdiego, który zajmował się służbami wewnętrznymi; Zorganizował pocztę i drogi, zreformował rolnictwo, przekazał mu dobro ludu i sprawiedliwość sądownictwa, któremu sam przewodniczył, a także przekazał od Mahdiego swoją pobożność i skłonność do przestrzegania szariatu i troski. dla biednych, chorych i więźniów w całym kraju, torując drogę do początku złotego wieku dynastii Al-Abbas.Al-Mansur został zastąpiony w kalifacie przez jego syna, Muhammada al-Mahdiego, który zajmował się służbami wewnętrznymi; Zorganizował pocztę i drogi, zreformował rolnictwo, przekazał mu dobro ludu i sprawiedliwość sądownictwa, któremu sam przewodniczył, a także przekazał od Mahdiego swoją pobożność i skłonność do przestrzegania szariatu i troski. dla biednych, chorych i więźniów w całym kraju, torując drogę do początku złotego wieku dynastii Al-Abbas.Al-Mansur został zastąpiony w kalifacie przez jego syna, Muhammada al-Mahdiego, który zajmował się służbami wewnętrznymi; Zorganizował pocztę i drogi, zreformował rolnictwo, przekazał mu dobro ludu i sprawiedliwość sądownictwa, któremu sam przewodniczył, a także przekazał od Mahdiego swoją pobożność i skłonność do przestrzegania szariatu i troski. dla biednych, chorych i więźniów w całym kraju, torując drogę do początku złotego wieku dynastii Al-Abbas.

Złoty Wiek (785 -847)

Al-Mahdi zmarł w 785 r., a przysięgę wierności złożył jego syn Musa Al-Hadi, ale jego rządy nie trwały długo. Zmarł na skutek otrucia w 786 AD, pozwalając swemu bratu Aaronowi przejąć władzę, a ojciec Aarona nadał mu tytuł „Al-Rashid” w wyniku jednego z podbojów, w którym pokonał Bizantyjczyków. Harun al-Rashid był zainteresowany reformami wewnętrznymi; Zbudował wielkie meczety i luksusowe pałace, za jego panowania po raz pierwszy zastosowano lampy do oświetlania dróg i meczetów, rozwinęła się nauka; W szczególności wynaleziono astrofizykę i technologię oraz szereg wynalazków, takich jak zegar wodny. Al-Rashid zajął się także rolnictwem i ustanowił jego system; Jego rząd zbudował duże mosty i akwedukty, wykopał kanały i strumienie łączące rzeki oraz ustanowił specjalny sąd do nadzorowania realizacji tych prac reformatorskich. Wśród jego dzieł jest również zachęcanie do wymiany handlowej między stanami i ochrona szlaków handlowych między miastami, a w pobliżu miasta Rakka na brzegu Eufratu zbudował miasto Al-Waqifah, jako letnią rezydencję dla jego rządów .Ibn Khallikan poinformował, że Al-Rasheed wykonał hadżdż dziewięć razy i odmawiał sto jednostek modlitwy dziennie. Al-Rashid napisał do Karola Wielkiego, cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego; Historycy przypisują przyjaźń między dwoma mężczyznami i wymianę prezentów; Dopóki kalif nie przedstawił Karolowi Wielkiemu klucza do Jerozolimy. Harun al-Rashid był również zainteresowany podbojami i poszerzaniem terytorium państwa; Zwłaszcza na Kaukazie, w Azji Środkowej i Anatolii Jego panowanie w 782 r. (był wówczas następcą tronu) zostało odnotowane jako ostatnia arabska próba podboju Konstantynopola, która pozostała nie do pokonania do czasu, gdy osmański sułtan Mehmed II został w stanie podbić go w 1453 r. n.e. na początku jego kalifatu; Al-Rasheed polegał na Al-Baramkeh. Powierzył Yahya Al-Barmakiemu ministerstwa, przyznając mu absolutną władzę. Sytuacja trwała do roku 805, kiedy Al-Rasheed obawiał się rozszerzenia ich wpływów, wzrostu ich pieniędzy i skłonność ludzi do nich; Skonfiskował ich pieniądze, zabił ich przywódców i większość z nich uwięził.Historycy różnią się w klasyfikacji związków kobiecych Harun al-Rashid; Podczas gdy niektórzy twierdzą, że był „kobietą”, inni odrzucają ten pomysł. Harun al-Rashid zmarł w 809 r. w Chorasanie, a przysięga wierności została złożona jego synowi al-Aminowi, zgodnie z wolą jego ojca, która przewidywała również, że al-Mamun powinien być następcą jego brata al-Amina. kiedy dowiedział się, że jego brat usunął go z mandatu przymierza, przyjął przysięgę wierności od ludu Chorasan i poszedł z armią, by walczyć z jego bratem. Era Al-Ma'muna była wyjątkowa w absolutnym wspieraniu nauki. Od filozofii, medycyny, matematyki i astronomii, po szczególne zainteresowanie naukami greckimi.W 830 r. kalif założył Uniwersytet Bait Al-Hikma w Bagdadzie, który był jednym z głównych uniwersytetów swoich czasów.Podczas jego panowania wynalazł astrolabium i szereg innych instrumentów technicznych. Naukowcy próbowali zmierzyć obwód Ziemia, co z jednej strony wskazuje na uznanie jej kulistości, az drugiej na rozwój nauki. Operacje tłumaczeniowe, które sponsorował on i jego świta oraz opiekunowie, mogą być najważniejszymi cechami jego panowania; W tym czasie nauki i literatura syryjska, perska i grecka zostały przeniesione na język arabski, dzięki czemu język arabski zyskał znaczącą pozycję; Z języka poezji i literatury przeszedł jedynie do języka nauki i filozofii, a operacje tłumaczeniowe przyczyniły się do ustanowienia w kraju wysokiego poziomu kulturowego. Otwartość kulturowa wpłynęła na przekonania religijne; Al-Ma'mun powiedział, że Koran został stworzony i zmusił ludzi do przestrzegania tej formuły, jak mutazylici ogłosili oficjalną doktrynę państwową, a następnie powierzył mandat Przymierza na pewien czas , do Ali Al-Rida Al-Shi'ite i wziął zielone logo zamiast czarnego, następnie wrócił do czarnego logo Bani Al-Abbas i wyznaczył swojego brata na następcę tronu.Al-Ma'mun odwiedził Egipt, Damaszek i Wyspę Eufratu, zmarł i został pochowany Peterus na północy Lewantu 10 sierpnia 833 r., co odpowiada Rajabowi 19,218 r. Przekład i renesansowe operacje naukowe podczas jego Jego najwybitniejszym dziełem jest eliminacja rewolucji Babaka al-Churramiego, która ustanowiła rozległe państwo w Azerbejdżanie i jego sąsiedztwie, od czasów al-Mamuna. ; Babak al-Khurrami zmieszał islam z zaratusztrianami, ustanowił religię hybrydową i rozpoczął radykalne reformy gospodarcze i społeczne, które przyczyniły się do utrzymania odporności państwa Abbasydów przez dwadzieścia lat, dopóki turecki przywódca Afshin nie zdołał go wyeliminować. Wśród innych rewolucji, rewolucja Zat w południowym Iraku i ewakuacja al-Mutasim do Anatolii.Matka Al-Mu’tasima była Turczynką, więc otoczył się turecką strażą, tak jak jego brat Al-Ma’mun z Persami.Samarrze, a po jego śmierci w 842 r. przysięgał wierność swojemu synowi, Al. -Wathiq Allah Kontynuował politykę swojego ojca importowania plemion tureckich, przyznawania im wysokich stanowisk w państwie i uczynienia z nich rzeczywistej siły armii. Al-Wathiq nadał tureckiemu przywódcy Ashnasowi tytuł „sułtana”, co utorowało drogę słabości państwa i upadku kontroli kalifów nad nim. Po jego śmierci w 847 r. jego brat Abu al-Fadl Jaafar al-Mutawakkil złożył przysięgę wierności Bogu dla kalifatu.Większość historyków określa datę jego kalifatu, począwszy od schyłku państwa Abbasydów.Po jego śmierci w 847 r. jego brat Abu al-Fadl Jaafar al-Mutawakkil złożył przysięgę wierności Bogu dla kalifatu.Większość historyków określa datę jego kalifatu, począwszy od schyłku państwa Abbasydów.Po jego śmierci w 847 r. jego brat Abu al-Fadl Jaafar al-Mutawakkil złożył przysięgę wierności Bogu dla kalifatu.Większość historyków określa datę jego kalifatu, począwszy od schyłku państwa Abbasydów.

Druga era Abbasydów: era gwardii tureckiej

Awangardy upadku (847 - 862)

Abbasydzi nie mogli utrzymać jedności państwa, jak zrobili to ich przodkowie w Umajjadach; Abd al-Rahman uzyskał niepodległość w Andaluzji od czasu ustanowienia państwa. Tam, gdzie założył niezależne państwo Idrisid ze stolicą Fez, a za panowania al-Ma'muna, Ibrahim ibn al-Aghlab objął mandat Ifrikiji, który obejmuje Libię, Tunezję i północną Algierię, i rządy tego państwa pozostał ograniczony do swoich potomków aż do pojawienia się państwa fatymidzkiego, a tym samym państwo Abbasydów, od epok swojej władzy, nie zachowało jedności swojego terytorium administracyjnego, które będzie oficjalnie konsekrowane, i we wszystkich częściach kraju. państwa w epokach schyłku i dekadencji, była interwencja wojska w mianowanie kalifów.Pierwsi tureccy sułtani, Asznas, zmarli w 844 r., a jego następcą został Wasif al-Turki.Kiedy al-Wathiq zmarł w 847 r., przysięga wierności al-Mutawakkilowi ​​wobec Boga nie zostałaby zakończona bez woli sułtana Wasifa. , w czasie, gdy rodzina Abbasydów i jej bliscy mieli tendencję do przysięgania wierności Muhammadowi ibn al-Wathiq dla kalifatu. Al-Mutawakkil o Bogu próbował zbuntować się przeciwko jego rzeczywistości; Zabił wielu dowódców armii, takich jak Ibn al-Zayyat i Enach, i przeniósł stolicę państwa do Damaszku w 858 r., ale został zmuszony do powrotu do Samarry po zaledwie dwóch miesiącach, pod naciskiem Turków i przekształcił także oficjalną doktrynę z sekty mutazylitów na sektę Shafi'i sunnitów, co stanowiło główną zmianę dla państwa Abbasyd, który przeszedł kilka etapów rozwoju religijnego; Zaczęło się od zbliżenia z szyitami i szybko zwróciło się przeciwko nim, a następnie od czasów al-Mamuna przyjęto emeryturę jako doktrynę państwa. W 850 rne Al-Mutawakkil na Boga nakazał zburzenie grobów Husajna bin Alego w Karbali i grobu Alego bin Abi Taliba w Nadżafie i uniemożliwił ludziom odwiedzanie ich.Nakazał także zburzyć wszystkie kościoły w Iraku i innych regionach, a także żydowskie synagogi, z pewnymi odznakami umieszczonymi na strojach chrześcijan i Żydów oraz zabraniając im jazdy konnej. I pomimo kolejnych wezwań do pracy z prawem islamskim, robił rzeczy sprzeczne z jego zasadami. Islamski system dhimmi gwarantował Żydom i chrześcijanom szersze prawa i godność. wreszcie; Niektórzy tureccy żołnierze zgodzili się z jego synem Al-Muntasirem Billahem zabić go na naradzie alkoholowej, 10 grudnia 861 r., co odpowiada Shawwal 3, rok 247. Jednak kalifat Al-Muntasira Billaha nie trwał długo ; Gdy tylko Turcy zabili go trucizną, w maju 862 r. Abu al-Abbas Ahmad al-Musta'in Billah, syn al-Mu'tasima Billaha, zobowiązał się do wierności kalifatowi, ponieważ ludzie sułtana tego nie chcieli synów al-Mutawakkila do złożenia przysięgi wierności kalifowi.I pomimo kolejnych wezwań do pracy z prawem islamskim, robił rzeczy sprzeczne z jego zasadami. Islamski system dhimmi gwarantował Żydom i chrześcijanom szersze prawa i godność. wreszcie; Niektórzy tureccy żołnierze zgodzili się z jego synem Al-Muntasirem Billahem zabić go na naradzie alkoholowej, 10 grudnia 861 r., co odpowiada Shawwal 3, rok 247. Jednak kalifat Al-Muntasira Billaha nie trwał długo ; Gdy tylko Turcy zabili go trucizną, w maju 862 r. Abu al-Abbas Ahmad al-Musta'in Billah, syn al-Mu'tasima Billaha, zobowiązał się do wierności kalifatowi, ponieważ ludzie sułtana tego nie chcieli synów al-Mutawakkila do złożenia przysięgi wierności kalifowi.I pomimo kolejnych wezwań do pracy z prawem islamskim, robił rzeczy sprzeczne z jego zasadami. Islamski system dhimmi gwarantował Żydom i chrześcijanom szersze prawa i godność. wreszcie; Niektórzy tureccy żołnierze zgodzili się z jego synem Al-Muntasirem Billahem zabić go na naradzie alkoholowej, 10 grudnia 861 r., co odpowiada Shawwal 3, rok 247. Jednak kalifat Al-Muntasira Billaha nie trwał długo ; Gdy tylko Turcy zabili go trucizną, w maju 862 r. Abu al-Abbas Ahmad al-Musta'in Billah, syn al-Mu'tasima Billaha, zobowiązał się do wierności kalifatowi, ponieważ ludzie sułtana tego nie chcieli synów al-Mutawakkila do złożenia przysięgi wierności kalifowi.wreszcie; Niektórzy tureccy żołnierze zgodzili się z jego synem Al-Muntasirem Billahem zabić go na naradzie alkoholowej, 10 grudnia 861 r., co odpowiada Shawwal 3, rok 247. Jednak kalifat Al-Muntasira Billaha nie trwał długo ; Gdy tylko Turcy zabili go trucizną, w maju 862 r. Abu al-Abbas Ahmed al-Musta'in Billah, syn al-Mu'tasima Billaha, przyrzekł wierność kalifatowi, ponieważ ludzie sułtana tego nie chcieli synów al-Mutawakkila do złożenia przysięgi wierności kalifowi.wreszcie; Niektórzy tureccy żołnierze zgodzili się z jego synem Al-Muntasirem Billahem zabić go na naradzie alkoholowej, 10 grudnia 861 r., co odpowiada Shawwal 3, rok 247. Jednak kalifat Al-Muntasira Billaha nie trwał długo ; Gdy tylko Turcy zabili go trucizną, w maju 862 r. Abu al-Abbas Ahmad al-Musta'in Billah, syn al-Mu'tasima Billaha, zobowiązał się do wierności kalifatowi, ponieważ ludzie sułtana tego nie chcieli synów al-Mutawakkila do złożenia przysięgi wierności kalifowi.

Era walk i wojen wewnętrznych (862 - 1055)

Kalifat Al-Musta'in Allah był świadkiem ustanowienia państwa Tahirid w Chorasanie, a Tabaristan uzyskał niepodległość pod rządami Hassana bin Zaida, zwanego „Wzywającym do Prawdy”. Pozycja sułtana ograniczała się do tureckiej rodziny Beghów, co utorowało drogę do powstania waśni wśród samych Turków. Rebelianci oblegali pałac kalifa w Samarze, a on uciekł do Bagdadu, a następnie żołnierze rewolucji przysięgli wierność Al-Mu'taz Allahowi Khalifa.Zaliczka. Podczas kalifatu al-Mu'tazz Billah w Egipcie powstało państwo Tulunid, które pozostawiło kalifowi tylko kazanie i kolej, a Jakub al-Saffar zajął Persję, co skłoniło historyka Muhammada Farida Beya do powiedzenia, że majątek kalifatu Abbasydów nie przekracza jednej czwartej tego, co było przed stanem Umajjadów.Pomimo pacyfizmu Al-Moataza z Turkami i mianowania na najwyższe stanowiska państwowe kogokolwiek chciał, obalili go w 870 r., z powodu pogorszenia się sytuacji ekonomicznej i uszczuplenia skarbu państwa. Nowy kalif próbował złamać Turków; Więc zabił ich przywódcę, Bajkał, kilka miesięcy po objęciu kalifatu, Turcy zabili go, a nie rok po jego kalifacie. A przysięga wierności al-Mu’tamid Alemu Ibn al-Mutawakkil była przysięgą wierności Bogu jako kalifowi.Podczas jego panowania Murzyni zbuntowali się w Basrze i Wasit i siali spustoszenie w samym Bagdadzie; Protest przeciwko złym warunkom ekonomicznym i gorszemu traktowaniu społecznemu. Tulunidzi zakończyli także niepodległość w Egipcie, przyznając kalifowi nominalną suwerenność, reprezentowaną przez wymienienie jego imienia w kazaniu. Tulunidzi byli w stanie kontrolować większość Lewantu, pozostawiając Abbasydom tylko Irak. A z powodu kalifatu Al-Mu'tamid jest śmierć dwóch imamów Al-Buchari i Muslim, którzy słynęli z korygowania hadisów Proroka, oraz pojawienia się izmailitów.Al-Mu’tamid Ali zmarł w 892 r., Al-Mu’tadid Billah przyrzekł wierność kalifowi, a jego sukcesja i sukcesja jego syna, Al-Mutafiqa Allaha, była poprawą zarówno ekonomicznych, jak i politycznych warunków. , zachowując nominalną władzę kalifa, a stolica państwa została zwrócona do Bagdadu. Po śmierci al-Muktafiego w sierpniu 908 r. al-Muktadir Billah przyrzekł wierność kalifowi, ale został obalony dwukrotnie:Pierwszy miał miejsce na początku jego panowania i przyrzekł wierność Abdullahowi bin Al-Moatazowi, ale został zabity następnego dnia, podczas konfliktu między jego zwolennikami a zwolennikami Al-Muktady; Jego kalifat był jeden dzień i nie wszyscy historycy uważali go za kalifa, a drugi był w 929 AD; Gdzie został usunięty przez żołnierzy i mężów stanu, ze względu na kontrolę kobiet i służby nad państwem, ale wrócił po trzech dniach i kontynuował w kalifacie, aż został zabity w 932 AD, podczas bitwy między nim a Mu'nis al-Turki, jeden z dowódców armii, i jego brat al-Qaher al-Qaher Billah zostali kalifami, ale sam Munis pozbył się go po dwóch latach, zaślepił mu oczy i uwięził, a w jego sukcesji państwo Buyid pojawiły się w Persji i Chorasanie, podobnie jak Tunezja, Algieria i Libia ostatecznie uzyskały niepodległość wraz z pojawieniem się państwa Fatymidów, które wyeliminowało rządy państwa większościowego, oraz Banu Rustam i Banu Madrar, które choć faktycznie uniezależniły się od państwa Abbasydów , zachowała swoją nominalną suwerenność.I w kalifacie Promiennego Boga; Państwo Ikhshidid pojawiło się w Egipcie i przejęło kontrolę nad dużą częścią Lewantu, a wpływ Księcia Książąt stał się bardzo silny; Bo kiedy Al-Radi Allah zmarł w 940 r., wierność kalifowi nie odbywała się bezpośrednio, wbrew zwyczajowi ustalonemu od czasów Abu Bakra, a raczej czekał tydzień na powrót Księcia Książąt z Wasit, i jego przysięga wierności Bogu.Następne lata stały się walką o pozycję Księcia Książąt; Tak więc za Bukamem poszli Ibn al-Baridi, którego ludzie zdetronizowali w Bagdadzie za swój ucisk, potem Kurtkin, a potem Ibn Ra'iq, który uciekł, i Kalif do Mosulu; Chroniąc się przed Hamdanidami przed brutalnością powracającego do Bagdadu Abu Abdullaha al-Baridiego, Naser al-Dawla bin Hamdan wkrótce zabił Ibn Ra'iqa, sam przejął emirat książąt i zwrócił kalifa do Bagdadu. Po nim nastąpił Toruń, który uwięził kalifa, z zawiązanymi oczami i zobowiązał się do wierności al-Mustakfi Billah w 944 r., ale został obalony w 946 r., a trzech kolejno w jego krótkiej sukcesji objęło stanowisko Księcia Książąt; Są to: Toruń, Ibn Shirzad i Mu'izz al-Dawla Ibn Buwayh; Założyciel państwa Buyid.Mu'izz obalił kalifat i wyznaczył posłusznych Bogu na kalifa, a jego kalifat był świadkiem rozszerzania się wpływów Fatymidów z Ifrikiji na Egipt i Lewant, aż świat islamski został jednocześnie podzielony na trzech kalifów ; W Kordobie, Kairze i Bagdadzie najsłabszym z nich był kalif Bagdadu.Kalifat posłusznych Bogu, który zobowiązał się do wierności w 946 r., nie różnił się od poprzednich epok; Gdy trwały wojny między Buyidami, Hamdanidami i żołnierzami tureckimi, Bizantyjczycy najechali granice państwa i odzyskali część Anatolii i Cylicji; Stracili ją wcześniej, a Turcy, dowodzeni przez Soboktekina, zbuntowali się w 974 r. przeciwko państwu Buyid, obalili kalifa i złożyli przysięgę wierności jego synowi, który jest posłuszny Bogu, a jego kalifatowi brakowało stabilności politycznej, z kolejne wojny i konflikty między Buyidami z jednej strony a Turkami z drugiej, aż do obalenia w 991 r. I przyrzekł wierność po tym, jak został usunięty przez al-Qadira Billaha ze stanowiska kalifa, a on pozostawał u władzy przez cztery dekady, które były świadkami powstania państwa Ghaznawidów, upadku kalifatu Umajjadów w Andaluzji i kontynuacji wojen między Kupidami a Turkami, potem nastał okres spokoju, po Baha'a al. Państwo Buwayhi przejęło władzę, a także za panowania jego następcy.Sułtan państwa i jego brat honor państwa, którego śmierć osłabiła państwo Buyid, a dowództwo Turków stało się wielkie i osiągnęło punkt kulminacyjny pod koniec kalifatu Qadir, kiedy Arslan binAbdullah al-Basasiri wygłosił kazanie do kalifa fatymidzkiego w Bagdadzie, więc kalif Abbasydów Batugrul Bey, przywódca Seldżuków, szukał pomocy. Wkroczył do Bagdadu w 1055 r., założył kalif Abbasydów i rozpoczął erę rodziny Seldżuków w Bagdadzie. Ten etap był również świadkiem, zwłaszcza w X wieku, migracji plemion kurdyjskich z okolic Morza Kaspijskiego do osiedlenia się w Iraku i na północy Lewantu. Przykładem tego jest stan Uqailiyah, a także stan Marwanid. Obaj odziedziczyli państwo Hamdanid po jego upadku w 979 r., a charakter arabski zwyciężył nad pierwszym, a charakter kurdyjski nad drugim i długo walczyli o kontrolę nad wyspą Eufrat, a państwo Aqili przewodziło kilku wojny przeciwko państwu Buyid w Bagdadzie. Jeśli chodzi o wojny zewnętrzne, reprezentują je najazdy Cesarstwa Bizantyjskiego na Aleppo i Antiochię oraz ich okupacja przez pewien czas w wyniku załamania się sytuacji wewnętrznej.Ten etap był również świadkiem, zwłaszcza w X wieku, migracji plemion kurdyjskich z okolic Morza Kaspijskiego do osiedlenia się w Iraku i na północy Lewantu. Przykładem tego jest stan Uqailiyah, a także stan Marwanid. Obaj odziedziczyli państwo Hamdanid po jego upadku w 979 r., a charakter arabski zwyciężył nad pierwszym, a charakter kurdyjski nad drugim i długo walczyli o kontrolę nad wyspą Eufrat, a państwo Aqili przewodziło kilku wojny przeciwko państwu Buyid w Bagdadzie. Jeśli chodzi o wojny zewnętrzne, reprezentują je najazdy Cesarstwa Bizantyjskiego na Aleppo i Antiochię oraz ich okupacja przez pewien czas w wyniku załamania się sytuacji wewnętrznej.Ten etap był również świadkiem, zwłaszcza w X wieku, migracji plemion kurdyjskich z okolic Morza Kaspijskiego do osiedlenia się w Iraku i na północy Lewantu. Przykładem tego jest stan Uqailiyah, a także stan Marwanid. Obaj odziedziczyli państwo Hamdanid po jego upadku w 979 r., a charakter arabski zwyciężył nad pierwszym, a charakter kurdyjski nad drugim i długo walczyli o kontrolę nad wyspą Eufrat, a państwo Aqili przewodziło kilku wojny przeciwko państwu Buyid w Bagdadzie. Jeśli chodzi o wojny zewnętrzne, reprezentują je najazdy Cesarstwa Bizantyjskiego na Aleppo i Antiochię oraz ich okupacja przez pewien czas w wyniku załamania się sytuacji wewnętrznej.Przykładem tego jest stan Uqailiyah, a także stan Marwanid. Obaj odziedziczyli państwo Hamdanid po jego upadku w 979 r., a charakter arabski zwyciężył nad pierwszym, a charakter kurdyjski nad drugim i długo walczyli o kontrolę nad wyspą Eufrat, a państwo Aqili przewodziło kilku wojny przeciwko państwu Buyid w Bagdadzie. Jeśli chodzi o wojny zewnętrzne, reprezentują je najazdy Cesarstwa Bizantyjskiego na Aleppo i Antiochię oraz ich okupacja przez pewien czas w wyniku załamania się sytuacji wewnętrznej.Przykładem tego jest stan Uqailiyah, a także stan Marwanid. Obaj odziedziczyli państwo Hamdanid po jego upadku w 979 r., a charakter arabski zwyciężył nad pierwszym, a charakter kurdyjski nad drugim i długo walczyli o kontrolę nad wyspą Eufrat, a państwo Aqili przewodziło kilku wojny przeciwko państwu Buyid w Bagdadzie. Jeśli chodzi o wojny zewnętrzne, reprezentują je najazdy Cesarstwa Bizantyjskiego na Aleppo i Antiochię oraz ich okupacja przez pewien czas w wyniku załamania się sytuacji wewnętrznej.

Trzecia era Abbasydów: Era rodziny Seldżuków

Sułtanat Seldżuków w okresie świetności (1055 - 1092)

Według najpopularniejszych teorii; Seldżukowie to grupa koczowniczych, walczących plemion tureckich, którzy osiedlali się w Chinach, a stamtąd przenieśli się do Buchary; Gdzie przeszła na islam w czasach jego założyciela, Seldżuka, a następnie zarządzała pod przywództwem Tughrula Bey stopniową kontrolą własności państwa Ghaznavid, a następnie wkroczyła do Bagdadu na prośbę kalifa, który mianował Tughrul Bey Sułtanem, i kazania w jego imieniu z 15 grudnia 1055 r., odpowiadające 22. Ramadanowi, roku 447 AH, i jego tytułowi „Król Wschodu i Zachodu” i jego synowej.Po jego śmierci w 1063 r. Tughrul Bey osiągnął polityczną i ekonomiczną stabilizację sytuacji.Zastąpił go Alp Arslan, który rozszerzył swoje panowanie na Jerozolimę.Po zwycięstwie w bitwie pod Manzikertem był w stanie ustanowić państwo seldżuckie w Anatolii, pierwszy tego rodzaju, ale zginął w jednej ze swoich bitew w 1064 r., a następnie jego syn Jalal al-Dawla Malikshah, którego sułtanat był świadkiem śmierci kalifa al-Qaima, po trwającym kalifacie przez czterdzieści pięć lat, odzwierciedlając stabilność i poprawę warunków życia, a Muktada al-Muktada przyrzekł wierność kalifatowi. Malakshah interesował się nauką i sztuką, zbudował obserwatorium astronomiczne w Bagdadzie oraz duży meczet zwany Meczetem Sułtana. Omar Chajjam również pojawił się podczas jego panowania, a Karmaci kilkakrotnie buntowali się w Basrze, a wraz z jego śmiercią w 1092 r. państwo Seldżuków straciło swoją siłę; Po rozproszeniu na kilka niezależnych państw Lewantu, Iraku, Persji i innych arena zamieniła się w intrygi i sojusze między królami Seldżuków przeciwko sobie, mające na celu rozszerzenie ich emiratu.Nie ma wątpliwości, że koszty tych ciągłych wojen wewnętrznych wpłynęły nie tylko na stabilność społeczną w kraju; Wpłynęło to również na sytuację gospodarczą ze względu na wysokie koszty, które ułatwiły zwycięstwo pierwszej krucjaty w 1098 r., a al-Mustadhir Billah sprawował w tym czasie funkcję kalifa od 1094 r. n.e.

Wojny seldżuckie i zmierzch ich państwa (1092 - 1136)

Pierwsza krucjata była w stanie ustanowić cztery królestwa łacińskie na Wschodzie; Są to: Emirat Edessy, Emirat Antiochii, Emirat Trypolisu oraz Królestwo Jerozolimskie, które od 1096 r. ponownie podlegało zwierzchnictwu kalifatu fatymidzkiego. Levant, ale odparli swój marsz w kierunku Ankary i serca Anatolii, a także wstrzymali marsz w kierunku Aleppo i ogólnie Iraku. Jeśli chodzi o Irak i jego kalifat, byli zajęci wojnami wewnętrznymi i rewolucjami prowadzonymi przez Karmatów. Opór i odstraszanie krzyżowców nie miały większego znaczenia.Poinformował, że po upadku Jerozolimy w 1099 r. delegacja ocalałych mieszkańców miasta odwiedziła kalifa al-Mustazhir przez Boga i przeprosił ich, wyrażając swoje uczucia, a następnie wrócił i wysłał w 1111 AD małą armię dowodzoną przez Mawduda po nękaniu Aleppo przez krzyżowców.Pod koniec panowania Al-Mustadhira Billaha sytuacja sułtana Muhammada Al-Saljuqiego ustabilizowała się, jednak jego śmierć w 1118 r. ponownie rozbiła sytuację między jego spadkobiercą Mahmudem Al-Saljuqim, jego bratem Daoudem i niektórymi z jego wujów. Po śmierci kalifa Al-Mustashira Billaha w sierpniu 1118 r. kalifem został Al-Mustanshir Billah, a w jego sukcesji pojawił się gubernator Mosulu Imad Al-Din Zangi, który poszerzył swoje posiadłości, w tym Aleppo i Homs , a następnie jego syn, Nur al-Din Zangi, który obejmował Damaszek i Egipt. Podczas rozwoju państwa Zangid wewnętrzne wojny seldżuckie wciąż trwały; Masud al-Saljuqi pokonał swojego siostrzeńca Mahmuda i zabił kalifa al-Murshida w 1135 r. podczas walki z Masoud w obronie Mahmuda, a al-Rashid Billah został po nim kalifem.Jednak sułtan Masoud al-Saljuqi szybko go usunął, więc kalif uciekł do Isfahanu; Gdzie został zabity w 1136 rne, a Al-Muktafi na polecenie Boga został po nim kalifem.Podczas rozwoju państwa Zangid wewnętrzne wojny seldżuckie wciąż trwały; Masud al-Saljuqi pokonał swojego siostrzeńca Mahmuda i zabił kalifa al-Murshida w 1135 r. podczas walki z Masoud w obronie Mahmuda, a al-Rashid Billah został po nim kalifem.Jednak sułtan Masoud al-Saljuqi szybko go usunął, więc kalif uciekł do Isfahanu; Gdzie został zabity w 1136 AD, a Al-Muktafi na polecenie Boga został po nim kalifem.Podczas rozwoju państwa Zangid wewnętrzne wojny seldżuckie wciąż trwały; Masud al-Saljuqi pokonał swojego siostrzeńca Mahmuda i zabił kalifa al-Murshida w 1135 r. podczas walki z Masoud w obronie Mahmuda, a al-Rashid Billah został po nim kalifem.Jednak sułtan Masoud al-Saljuqi szybko go usunął, więc kalif uciekł do Isfahanu; Gdzie został zabity w 1136 AD, a Al-Muktafi na polecenie Boga został po nim kalifem.

Kalifowie odzyskują kontrolę nad Bagdadem (1136-1242)

Al-Muktafi Amr Allah mógł być niezależny od rządów Bagdadu i jego okolic od Seldżuków, którzy walczyli między sobą, a także wspierać rodzinę Zangidów, która osiągnęła wysoką pozycję w walce z krzyżowcami i był w stanie przywróć im Edessę. Kiedy zmarł w 1170 r., jego syn, al-Mustanajid przez Boga, złożył przysięgę wierności kalifatowi.Kontynuował politykę ojca mającą na celu zachowanie niepodległości Bagdadu i jego okolic oraz wprowadził wiele reform politycznych, gospodarczych i społecznych. kalifatu, głosił kazania Abbasydom w Egipcie z rąk państwa Zangid, po śmierci ostatnich kalifów fatymidzkich, patrona religii Boga, dzięki czemu islamski kalifat został ponownie zjednoczony. Jego kalifat był także świadkiem ustanowienia Sułtanatu Ajjubidów pod przywództwem Salaha al-Din al-Ayyubiego, który kontrolował Lewant, Hidżaz, Jemen, Egipt i Cyrenajkę oraz przeciwstawił się Trzeciej Krucjacie.Za Al-Mustafą poszedł jego syn, Al-Nasir Li-Din Allah, który był w stanie, podobnie jak jego ojciec i dziadek, zachować niezależnie największą część Iraku pod swoją faktyczną administracją, a nie administracją ministrów czy wojska. Al-Nasir Li Din Allah, znany ze swojej mądrości i mądrości, zmarł po długim kalifacie, który trwał czterdzieści pięć lat, w październiku 1225 r. W rzeczywistości; Sytuacja Iraku za panowania Al-Nasira li-Din Allaha była znacznie lepsza niż innych miast państwa Abbasydów. Po śmierci Saladyna w 1193 r. i jego pochówku w Damaszku, jego siedemnastu synów dzieliło jego rozległy sułtanat i podobnie jak przed nimi Seldżucy, książęta ajjubidów walczyli, zawierali sojusze przeciwko sobie, a później importowali plemiona tureckie i czerkieskie. nazywali mameluków.Jeśli chodzi o warunki Dalekiego Wschodu islamu; Podobnie jak Buchara, Kabul i ich okolice też było źle, bo zostały najechane i sabotowane przez Mongołów pod wodzą Czyngis-chana.Jednak wiadomości o tej epoce w Iraku i gdzie indziej nie korzystają z dobrych warunków kulturowych ani wsparcia dla nauki i sztuki kalifów i ich świty, jak miało to miejsce w Złotym wieku państwa. Za Al-Nasirem poszedł jego syn Al-Zahir z rozkazu Boga, ale zmarł po zaledwie roku, a przysięga wierności została jego synowi Al-Mustansirowi Billahowi w 1226 r. n.e.Za Al-Nasirem poszedł jego syn Al-Zahir z rozkazu Boga, ale zmarł po zaledwie roku, a przysięga wierności została jego synowi Al-Mustansirowi Billahowi w 1226 r. n.e.Za Al-Nasirem poszedł jego syn Al-Zahir z rozkazu Boga, ale zmarł po zaledwie roku, a przysięga wierności została jego synowi Al-Mustansirowi Billahowi w 1226 r. n.e.

Kalifat Al-Musta’sim przez Boga i koniec państwa (1242 - 1258)

Al-Mustansir zmarł w grudniu 1242 r., a jego następcą został jego syn Al-Mustasim Billah, ostatni z Abbasydów w Bagdadzie, którego kalifat był świadkiem końca ważnych etapów w historii kalifatu Abbasydów. W tym fiasko siódmej i ósmej krucjaty, które są ostatnimi krucjatami, które przyspieszyły koniec tamtej ery, iw ogóle; Z wyjątkiem pierwszej, trzeciej i czwartej wyprawy krzyżowej, które zmierzały do ​​Konstantynopola, żadna krucjata nie odniosła ważnego i długoterminowego zwycięstwa na zdobytych terenach. ograniczały się do Antiochii, Trypolisu i Akki; jako rozproszone wyspy, nie połączone geograficznie. Jego kalifat był także świadkiem końca sułtanatu Ajjubidów w 1250 r., po śmierci dobrego króla Ayouba, a sułtanat Szajara al-Durr zajął jego miejsce na osiemdziesiąt dni. W rezultacie Izz al-Din Aybak został wybrany na sułtana.Trzecie wydarzenie oznaczało upadek Bagdadu, stolicy kalifatu, z rąk Mongołów pod wodzą Hulagu-chana Tatara; Tam, gdzie Hulagu maszerował na czele ogromnej armii, z rozkazu cesarza Mogołów Mengo Chana, który nakazał, aby każdy mężczyzna zdolny do noszenia broni w imperium wyszedł z nim, a następnie dołączyły plemiona ormiańskie, gruzińskie, tureckie i perskie Armia. Historyk Alain Demurjeh uważa, że ​​jednym z uczestników ataku była również armia krzyżowców stacjonująca w Antiochii i Trypolisie.Hulagu zażądał poddania się kalifa Al-Musta'sim Billah, ale kalif odmówił, ostrzegając Mongołów przed boską karą, przyjdź na nich, jeśli zaatakują kalifat; Wielu historyków wskazuje, że jedną z przyczyn powodzenia ataku mongolskiego jest słaby stan armii Abbasydów i demobilizacja dużej liczby jej żołnierzy w celu zmniejszenia wydatków w czasie przejmowania przez Ibn Al-Alqamiego w sprawy ministerstwo, a także słabe fortyfikacje miasta i brak wzmocnienia jego murów; David Nicholl mówi:Kalif, oprócz tego, że nie przygotował odpowiednio mechanizmu obronnego miasta, wyrządził Hulagu wiele krzywd, grożąc mu, poza przesadnym zaufaniem do swojego wezyra Ibn Al-Alqami, co przyczyniło się do zniszczenia miasto i kalifat, chociaż Mongko Khan nakazał swojemu bratu Hulagu zachować kalifat, jeśli kalif zgodzi się poddać.Przed udaniem się do Bagdadu Hulagu zniszczył plemiona Lur, a następnie izmailici, znani również jako asasyni, poddali się po jego oblężeniu ich metropolia, „Alamut Fort” w północnym Iranie, na wybrzeżu Morza Kaspijskiego, jednak Hulagu zabił wielu z nich, z wyjątkiem Nasira al-Din Al-Tusiego i jego zwolenników, którzy dołączyli do armii Hulagu, która zmierzała do oblężenia Bagdadu od 1256 AD.Hulagu podzielił swoją armię na dwie części i rozpoczął oblężenie wokół Bagdadu, począwszy od 29 stycznia 1258 r.; Mongołowie zniszczyli tamy i kanały irygacyjne, co przyczyniło się do zniszczenia rolnictwa, a zalanie wodą wewnątrz miasta, a następnie zbombardowanie kamieniołomów i katapult (katapult), ułatwiło upadek fortyfikacji Abbasydów; Jeden po drugim, aż Mongołowie otoczyli miasto ze wszystkich stron 5 lutego 1258 r. / Muharram 30, 656 r. AH. Al-Mutasim próbował negocjować z oblężonymi, ale Hulagu odmówił i zaatakował Bagdad 10 lutego 1258 r. / Safar 4 656 r., dokonując według niektórych źródeł masakry na jego dzieciach; Liczba zabitych żołnierzy i cywilów sięgnęła dwóch milionów. W rzeczywistości Mongołowie celowo zabijali wszystkich, którzy próbowali uciec przed ludźmi. Podobno Hulagu zarządził przeniesienie siedziby obozu z powodu wydzielających się zapachów śmierci. plądrowanie, a następnie palenie; Biblioteki i to, co zawierały, zostały zniszczone, a mówiono, że wody Tygrysu stały się czarne z powodu dużej liczby palących się dokumentów, które w nie wrzucano, a także w przypadku meczetów, pałaców i uniwersytetów.Jeśli chodzi o kalifa, Hulagu nakazał go uwięzić, a następnie zabronił mu jedzenia i picia aż do śmierci 20 lutego 1258 r., eliminując w ten sposób kalifat Abbasydów w Bagdadzie.

Czwarta Era Abbasydów: Sułtanat Mameluków

Kalifat Abbasydów w Kairze (1261 - 1517)

Minęły trzy lata, a świat islamski nie miał kalifa i był to najdłuższy okres wakatu od ustanowienia kalifatu w siódmym wieku; Chociaż sułtan Ajjubidów w Damaszku przyrzekł wierność Abu al-Abbasowi Ahmadowi jako kalifowi, aby legitymizować swój sułtanat i stawić czoła rosnącej potędze mameluków w Egipcie. W czasach słabości państwa abbasydzkiego mamelucy stali się jedyną siłą wojska i głównym źródłem władzy. Jeśli chodzi o mameluków w Egipcie, zostali sprowadzeni przez sułtanów Ajjubidów, którzy są w większości białymi Czerkiesami, których od dzieciństwa uczy się czytać i pisać, zapamiętywać Koran i sztuki walki.Mamelucy przejęli władzę w Egipcie w 1250 r., po wygaśnięciu sułtanatu Ajjubidów, i nie często przyjmowali dziedziczny system rządów, ale z jednej strony system konsensusu i przewroty między przywódcami bataliony, w których wtedy mogły kontrolować Lewant, Hidżaz i Jemen, tworząc w ten sposób sułtanat na dużą skalę. Mamelucy odegrali znaczącą rolę w ochronie Lewantu na początku swojego panowania; Po tym, jak Hulagu najechał Bagdad i obalił jego kalifat, skierował się ze swoimi armiami w kierunku Lewantu i zajął Nusaybin, następnie Edessę i Aleppo, szerząc plagę tego, co spotkało Bagdad podczas jego inwazji. W międzyczasie, Saif al-Din Qutuz usunął sułtana Nur al-Din Ali bin Ajbaka i naśladował sprawy sułtanatu, a następnie zmobilizował armię i wyprowadził go z Egiptu w kierunku Lewantu; Gdzie Hulagu, po zniszczeniu Aleppo, spalił Damaszek.Obie armie spotkały się w bitwie pod Ajn Dżalut w Galilei w 1261 r., a zwycięstwo w tej decydującej bitwie odnieśli mamelucy, następnie Kutuz zginął w drodze powrotnej do Egiptu, a po nim sułtanem został Al-Zahir Bajbars. Baibars odniósł sukces w swoich bitwach z krzyżowcami; Podbił więc Jaffę i Antiochię oraz okoliczne zamki, które pozostały niepodbite do 1268 r. Kiedy Kutuz przejął kontrolę nad Damaszkiem, po bitwie pod Ain Jalut, jego następca chciał udać się do Kairu, ale zmienił zdanie i udał się do Aleppo, które wciąż było pod rządami Ajjubidów; Gdzie emir zaprzysiągł mu wierność i tytuł namiestnika z polecenia Bożego. Jednak sława tego kalifa była ograniczona; Nie głosił mu kazań poza Emiratem Aleppo, w przeciwieństwie do innych kalifów, nawet gdy nie mieli władzy; Kazanie piątkowe jest uważane za ważne dla kalifa i dlatego większość badaczy zdecydowała się usunąć kalifa z Aleppo z listy kalifów i uznać to za próbę ożywienia kalifatu.Jednak udaną próbę podjął al-Zahir Bajbars w 1262 roku n.e.; Po tym, jak jego ministrowie poinformowali go o przybyciu księcia Ahmeda bin Al-Chalifa Al-Zahira z rozkazu Boga, Bajbars zorganizował przyjęcie z udziałem mężów stanu i szariatu, podczas którego udowodnił słuszność linii księcia, po czym został oficjalnie zaprzysiężony wierność kalifatowi i został nazwany przez Boga Al-Mustansir i nakazał, aby jego imię zostało wymierzone w krytykę i jest wspomniany w piątkowym kazaniu.Bajbars poprosił kalifa o napisanie mu absolutnego mandatu do administrowania państwem i kieruj jego sprawami. Mandat przewidywał również, że państwo działa na rzecz przywrócenia Bagdadu i przywrócenia mu siedziby kalifatu, co faktycznie zostało zrobione, gdy sam kalif wyruszył na czele armii w kierunku Iraku, ale zginął w jednej z bitew z Mongołami przed dotarciem do Bagdadu, po krótkim kalifacie, który trwał tylko kilka miesięcy.Według wielu historyków nowy kalif nie był usatysfakcjonowany dojściem do władzy na Bajbarze i aspirował, poprzez dowództwo nad armią, do objęcia w przyszłości politycznej roli. W Kairze al-Hakim przyrzekł wierność drugiemu kalifatowi i przebywał tam przez trzy dekady. Ogólnie; Państwo Abbasydów, czyli państwo, upadło wraz z upadkiem Bagdadu w 1258 r. n.e. Jeśli chodzi o kalifat Abbasydów, jako symbol państwa i jego religijnej roli w państwie mameluckim istniał do 1517 r. Kalifat Abbasydów upadł dopiero po upadku państwa mameluków; W następstwie bitwy pod Marj Dabiq, w której sułtan Selim I z Imperium Osmańskiego pokonał Mameluków, skierował swoją armię na południe, pokojowo podbijając większość miast Lewantu, skąd skierował się w stronę Egiptu; Gdzie pokonał ostatniego z czcigodnych mameluków, Tumana Beja, po bitwie pod Raydaniyah pod Kairem, a po powrocie z Kairu zabrał ze sobą ostatniego z kalifów abbasydzkich, al-Mutawakkila z Boga Trzeciego, któremu zrezygnował kalifat i wręczył mu swoje symbole; Który:Odstępstwo proroka Mahometa i miecz Omara Ibn Al-Khattaba, a tym samym kalifat nie przeszedł od Abbasydów tylko do Osmanów, ale pierwsza gałąź kalifatu się skończyła; Historycy zaklasyfikowali ją również jako „oddział arabski”, a dokładniej „oddział Kurejszytów”; Jak wszyscy poprzedni kalifowie, czy byli to Raszidun, Umajjadowie czy Abbasydzi, należeli do plemienia Kurajszytów, plemienia proroka Mahometa, a druga gałąź została otwarta, czyli „gałąź Osmanów”.

Państwa Abbasydów po upadku ich kalifatu (1517 - 1967)

Szereg krajów, które były rządzone przez dynastię Abbasydów, ze względu na ich pozycję i symbolikę w świecie islamskim, powstało po upadku państwa Abbasydów, które stały się Abbasydami na stałe w 1517 r. lub po zniesieniu kalifatu w 1922 r. Ogólny; Do dziś duża liczba rodzin wywodzących się z rodziny Abbasydów mieszka w różnych częściach świata islamskiego, m.in. głównie w Arabii Saudyjskiej, Jemenie, Turcji, Iranie, Lewancie, Egipcie, Sudanie, Indiach, Pakistanie, Afganistanie i Uzbekistanie. Pomimo wygaśnięcia ich ostatniego państwa w 1967 r., wielu Abbasydów wyłoniło się na wpływowych stanowiskach; Takich jak prezydent Sudanu Omar Hassan al-Bashir, szejk Sharif Majid al-Abbas, muezin Wielkiego Meczetu w Mekce i inni. Emirat Bahdinski:Najstarsze niezależne emiraty Abbasydów powstały w 1367 r. w irackim Kurdystanie z rąk króla Baha al-Din al-Abbasida, jednego z wnuków kalifa al-Mustasima Billaha. Miasto Amadiyah, znajdujące się na terenie dzisiejszej guberni Dohuk, było jej stolicą, aw szczytowym okresie rozszerzyło się na części guberni Erbil i Niniwy. Księstwo to żyło przez długi czas, w którym potrafiło zachować niezależność, mimo że znajdowało się na pograniczu dwóch wielkich i stale wojujących imperiów; Są to Imperium Osmańskie i Imperium Safawidów, chociaż nie zakończyło się ono w rękach jednego z tych dwóch imperiów; Jego koniec znalazł się w rękach rywala i bliskiego emiratu kurdyjskiego, Emiratu Soran w 1834 r., a wkrótce Turcy wyeliminowali również ten emirat i poszli za osmańskim Wilayetem z Mosulu. Rządząca rodzina, potomkowie Al-Mustasima Billaha, uciekli do Aleppo, a część z nich przeniosła się do Dżizanu i Jemenu i do dziś znani są pod pseudonimem „Al Asim”. Emirat Jaaliyin:Zostało założone we współczesnej północy Sudanu i są bezpośrednio spokrewnieni z al-Abbas ibn Abd al-Muttalib, nie będąc potomkami jednego z kalifów Abbasydów. W Kairze czy Bagdadzie. Po upadku mameluków część rodziny królewskiej uciekła do Sudanu; Tam, gdzie ogłosili niepodległość w 1588 r., z rąk Saida Abu Dabbousa, Jaali zajęli miasto Shendi jako swoją stolicę. Siedemnastu książąt Abbasydów udało się rządzić emiratem, dopóki gubernator Egiptu Muhammad Ali Pasza nie wyeliminował go podczas podboju Sudanu w 1823 r., jednocząc w ten sposób dolinę Nilu. Królestwo Shayqih: zostało założone w północnej części Sudanu i są kuzynami Ja'alis, a ich rodowód sięga Shayiq bin Humaidan, jednego z potomków Ibrahima Ja'ala; (dziadek plemion Abbasydów Ja'ali), syn księcia Idrisa bin Qais, którego rodowód kończy się bezpośrednio na Al-Abbas bin Abdul Muttalib, nie będąc potomkiem potomków kalifów. Szejkowie ogłosili niezależność od sułtanatu Sennar w XVII wieku, a ich królestwo trwało do 1821 r.; Gdzie spadł z rąk Muhammada Ali Paszy podczas podboju Sudanu.Królestwo Bahawalpur: zostało założone w Sindh w 1702 r. z rąk księcia Muhammada Al-Mubarak Khana I. Stabilność niektórych plemion Abbasydów w Indiach sięga początków ery Abbasydów i są one bezpośrednio powiązane z Abbasem bin Abdul Muttalib, bez przechodzenia przez kalifów. Ich królestwo charakteryzował dobrobyt gospodarczy oraz zainteresowanie naukami i literaturą, zwłaszcza naukami islamskimi. Wojna z tym emiratem nie została wyeliminowana, ale w wyniku niepodległości Indii w 1947 r. i jej podziału na dwa stany; Są to: Indie i Pakistan.Ostatni książęta Abbasydów w Bahawalpur zdecydowali się dobrowolnie przyłączyć do Pakistanu 5 października 1947 r. Emirat Abbasydów Bastaków: został założony w 1673 roku przez księcia Abdula Qadira bin Al-Hassana, jednego z wnuków Haruna Al-Rashida. Obejmował region Ahvas i brzegi Zatoki Perskiej po irańskiej stronie Zatoki.Jedenu książąt udało się nim rządzić, dopóki szach Iranu, Muhammad Reza Pahlavi, nie wyeliminował go w 1967 r.; Było to zatem ostatnie państwo rządzone przez dynastię Abbasydów.Rządząca rodzina przeniosła się do Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Bahrajnu.

reżim

Kalif

System rządów w państwie Abbasydów czerpie swoją legitymację z islamu, a reprezentuje go osoba kalifa, który zgodnie z islamskimi wierzeniami religijnymi jest bezpośrednim następcą proroka Mahometa i rządzi przez ustanowiony przez niego szariat. System islamski stanowi, że kalif jest wybierany przez notabli państwowych i społecznych, podobnie jak wybory, dożywotnio, jeśli trzyma się prawdy i sprawiedliwości i nie zdradza zaufania powierzonego mu jako kalifowi. ta metoda nigdy nie była stosowana od czasów Umajjadów; Gdzie kalifowie przyjęli nominację na następców tronu, a niektórzy z nich celowo nazwali więcej niż jednego następcę tronu w jednym czasie, co przyczyniło się do wybuchu konfliktu zbrojnego między książętami, jak to miało miejsce między Al-Amin i Al-Ma 'mun. między dwiema stronami, zaczynając od tego; Kalifów osmańskich nazywano formułą „kalifem muzułmanów i sułtanem osmańskim”, co oznacza, że ​​kalif jest głową piramidy i pierwszym imamem religijnym, a tej pozycji nie można łączyć z atrybutem rządzenia .Jednak wielu innych badaczy odrzuca ten pomysł, ponieważ prorok Mahomet połączył jednocześnie dwa przywództwa: religijne i polityczne. Pomimo dwóch sprzecznych teorii; Kalifowie Abbasydów stosowali oba z nich. Łączyli przywództwo religijne i przywództwo polityczne w swoich złotych epokach, a następnie powrócili w epokach dekadencji, by stworzyć jedynie symbol państwa, podobny do republik parlamentarnych w obecnej epoce. Chociaż większość następców rodziny Abbas; Czy to w Bagdadzie, czy w Kairze, nie cieszyli się władzą i wielu z nich próbowało ją przejąć; Podobnie jak Mutawakkil o Bogu, lub niektórzy z nich pisali dobrowolnie lub niechętnie jako ustępstwo wobec sułtana od władzy króla; Podobnie jak Al-Mustansir Billah II, co wskazuje, że druga teoria była najbardziej rozpowszechniona w epoce Abbasydów, zanim pierwsza teoria została ustanowiona w epoce osmańskiej.Jeśli chodzi o kalifa, kiedy sprawował władzę, był w pełni upoważniony, z wyjątkiem ograniczeń i kontroli ustanowionych przez islamski szariat, chociaż istnieje wyraźna rozbieżność w procentach przestrzegania tych granic, według każdego kalifa .

Sułtani i gubernatorzy

Pierwszym tytułem, jaki posiadał drugi człowiek w państwie abbasydzkim, był „wezyr". Misją ministra w epoce władzy Abbasydów było wspomaganie kalifa w zarządzaniu sprawami kraju i nadzorowanie realizacji tego, o czym kalif zdecydował. Później, w wyniku objęcia urzędu przez wodzów armii tureckiej, lojalność wojska przesunęła się z osoby kalifa na osobę ich wodza, wezyra, a tym samym bilans wpływów z kalifa przeniósł się na jego ministra, którego tytuł stał się sułtanem, a czasami ograniczył zadania sułtanatu tylko do swojego potomstwa, a sułtani nie byli z tego zadowoleni; W rzeczywistości zmonopolizowali władzę i to oni, a nie kalifowie, kierowali sprawami kraju i państwa.W rzeczywistości wielu kalifów zostało zabitych lub zamordowanych z rąk swoich sułtanów; Jak to się stało z każdym z: kto ufa Bogu, kto jest prowadzony przez Boga, kto jest dumny z Boga, kto jest zdolny do Boga i innych.Pozycja sułtana była nie tylko jedna w czasach słabości państwa; Gubernatorzy stanów Abbasydów zamienili się w sułtanów nad swoimi stanami, sprawując nad nimi władzę i przekazując swoje rządy swoim potomkom, nie opuszczając kalifa lub ogólnie władzy Bagdadu, z wyjątkiem kazania w modlitwie piątkowej i imienia kalif został wybity na krytykę. Tak więc nie było ani jednego sułtana, ale raczej grupa sułtanów niezależnych od swoich spraw wewnętrznych i zewnętrznych, pod nominalną suwerennością kalifa, w sposób podobny do konfederacji w obecnych czasach, w odniesieniu do tych sułtanów i tych sułtanów. państwa często toczą między sobą wojny, a nawet rozszerzają je kosztem siebie nawzajem w celu zdobycia samego Bagdadu; Tak jak stało się z państwem Buyid i państwem Seldżuków.Tak więc nie było ani jednego sułtana, ale raczej grupa sułtanów niezależnych od swoich spraw wewnętrznych i zewnętrznych, pod nominalną suwerennością kalifa, w sposób podobny do konfederacji w obecnych czasach, w odniesieniu do tych sułtanów i tych sułtanów. państwa często toczą między sobą wojny, a nawet rozszerzają je kosztem siebie nawzajem w celu zdobycia samego Bagdadu; Tak jak stało się z państwem Buyid i państwem Seldżuków.Tak więc nie było ani jednego sułtana, ale raczej grupa sułtanów niezależnych od swoich spraw wewnętrznych i zewnętrznych, pod nominalną suwerennością kalifa, w sposób podobny do konfederacji w obecnych czasach, w odniesieniu do tych sułtanów i tych sułtanów. państwa często toczą między sobą wojny, a nawet rozszerzają je kosztem siebie nawzajem w celu zdobycia samego Bagdadu; Tak jak stało się z państwem Buyid i państwem Seldżuków.

Armia

Armia Abbasydów była stałą i stabilną armią, z większością jej żołnierzy rezydujących w Bagdadzie obok kalifa, z oddzielnymi armiami w stanach, a następnie w stanach, które powstały pod państwem Abbasydów. W dobie siły armią dowodził rozkaz kalifa, a następnie, w dobie słabości, poruszał się z rozkazu władców i sułtanów. W państwie Abbasydów nie było obowiązkowej siły zbrojnej, ale każdy mężczyzna zdolny do noszenia broni musi wstąpić do wojska, gdy ogłasza dżihad, podobnie jak powszechna mobilizacja w przypadku wojny, a armia Abbasydów jest przede wszystkim armią ideologiczną, opartą na koncepcjach islamskich i prawa, z których najważniejszym jest szerzenie islamu i ochrona kalifatu. Wydawał na armię bezpośrednio ze skarbu państwa, a gdy liczba żołnierzy wzrosła w stopniu, który wpłynął na ceny i stabilność życia w Bagdadzie, kalif zmuszony był przenieść stolicę stanu do Samarry, gdzie mieściły się jego bataliony wojskowe .W kolejnych epokach słabości armia odgrywała znaczącą rolę w kierowaniu rządem, a przywódcy armii stanowili istotną część klasy rządzącej.W rzeczywistości zadanie dżihadu i obrony granic państwa często pozostawiano w gestii armie sułtanów stanów, podczas gdy armia kalifatu w Bagdadzie zajmowała się wojnami wewnętrznymi oraz mianowaniem i izolacją kalifów i sułtanów. Jednak armia Bagdadu zawsze podążała za dowództwem sułtana, z niezależną frakcją zwaną „strażnikiem kalifatu”, a jej dowódca nazywany jest „powiernikiem kalifatu” i podlega bezpośrednio pałacowi. Ogólny; Armie państw były większe i silniejsze niż armia Bagdadu i osiągały głębsze osiągnięcia; Jako dwie armie: państwo Zangid i państwo Ajjubidów. Dla żołnierza broń armii była tradycyjna, reprezentowana przez miecze, tarcze i maczugi.To, a armia cieszyła się inną zaawansowaną bronią według standardów swojej epoki; Takich jak katapulta, muddaq i sztylet.Jednak w epoce upadku mameluków armia była zacofana pod względem uzbrojenia, a proch i broń palna nigdy do niej nie trafiły, co ułatwiło Turkom kontrolę nad krajem między 1516 AD a 1517 AD. Idea janczara, która później rozkwitła w epoce Imperium Osmańskiego i pozostała jego oficjalną armią aż do panowania sułtana Mahmuda II, została ustanowiona pod rządami państwa Abbasydów, a od wczesnego okresu w okresie kalifatu al-Ma „mun; Jednak jego największe zastosowanie miało miejsce w późnych dniach stanu Ajjubidów. Idea janczara opiera się na kupowaniu młodych niewolników lub ich rodzin w czasie wojen i oddawaniu ich w specjalnych obozach od wczesnego dzieciństwa, edukacji wojskowej, treningu noszenia broni, indoktrynacji wiary islamskiej i ochronie kalifa lub sułtana, samych Ajjubidów i utworzenie własnego sułtanatu.Jeśli chodzi o bitwy, sułtani polegali na nich, aby osiągnąć zwycięstwo, zarówno w państwie Abbasydów; Po zlikwidowaniu emiratu Trypolisu i emiratu Antiochii, które były powiązane z krzyżowcami, i odparciu ataków Mongołów, mamelucy słynęli z siły w wojnie lub w Imperium Osmańskim; Kiedy jednak sułtani podbili większość swoich miast za ich pośrednictwem, ich wielokrotne prośby skłoniły państwo do pozbycia się ich podczas Sułtanatu Mahmuda II w XIX wieku.

Dług

islam

Religia islamska jest jednym z głównych elementów, na których powstało państwo Abbasydów, a pod jej kontrolą religia ta była świadkiem wielkiego rozwoju. Czasami miało to negatywny wpływ, a innym razem pozytywny; Rozprzestrzenianie się islamu wśród ludów niemuzułmańskich, a także rozumienie islamu przez te ostatnie na swój sposób, pod wpływem jego starożytnych filozofii i wierzeń, a także specjalnych interpretacji niektórych prawników, doprowadziło do pojawienia się wielu sekt i sekt w obrębie Sama instytucja islamska. Niektóre z nich zginęły, a niektóre istnieją do dziś. Wśród sekt islamskich, które powstały w epoce Abbasydów: Mu'tazila, Murji'ah, Ibadites itp. Kilka sekt wyłoniło się również z sekty szyickiej w wyniku różnic prawnych lub nieporozumień dotyczących dziedziczenia pozycji szyickiego imama; W ten sposób narodziły się sekty izmailitów, nusayri i druzów. Również; Początki sufizmu sięgają czasów Abbasydów, rozkwitały jego różne szkoły i techniki, a jego literatura była formułowana.Relacje między różnymi sektami nie układały się dobrze, choć badacze przypisują ich powstanie bogactwu kulturowemu i różnorodności cywilizacyjnej. Wiele konfliktów i konfliktów między różnymi sektami miało miejsce w całej historii państwa, wpływając na jego jedność i lojalność obywateli. Wśród najwybitniejszych wpływów epoki Abbasydów również; Powstanie i rozwój sekt i szkół orzecznictwa, które ograniczały się do czterech głównych szkół; Są to: Shafi'is, Malikis, Hanafis i Hanbali.Szkoły te były formą różnorodności w interpretacji wyznania.Często kalifowie otaczali się sędziami z czterech szkół myślenia, jak ma to miejsce w przypadku główne uniwersytety zajmujące się szariatem; Jak Uniwersytet Al-Mustansiriya.Era Abbasydów wyróżniała się również zainteresowaniem zbieraniem i przesiewaniem hadisów w celu zweryfikowania ich dokładności i związku z prorokiem Mahometem.Najsławniejsi kolekcjonerzy hadisów pojawili się w epoce Abbasydów; Takich jak al-Bukhari, Muslim, al-Tirmidhi, Ahmad i inni, na których islamscy prawnicy nadal polegają do dziś, co wskazuje na głęboki wpływ ery Abbasydów na nauki prawne i orzecznictwo. Powstało kilka szkół specjalizujących się w naukach hadisów. Najbardziej znaną z tych szkół jest Szkoła Medyna al-Munawwarah i Szkoła Ahl al-Rai w Iraku.Nauka o „czytaniach Koranu” pojawiła się w epoce Abbasydów, aby zapobiec różnym odczytom ze względu na mnogość dialektów, do czego wybrano siedmiu recytatorów, którzy słynęli z wiedzy i cnót.Rzeczywiście, Abbasydzi, nawet w czasach, gdy przestali sponsorować naukę i sztukę, nigdy nie przestali sponsorować i finansować szkół prawa i na tym opierać; Inwazja mongolska, która zniszczyła główne miasta i zniszczyła zawartość meczetów i bibliotek w Bagdadzie, Aleppo i Damaszku, opuściła muzułmanów w przypadku, gdy orientalistka Karen Armstrong określiła go jako sierotę; Prawnicy ery mameluków nie byli zainteresowani tworzeniem fatw i prawoznawstwa, lecz odbudowywaniem tego, co zostało utracone i utracone.na poziomie społeczności szyickiej; Era Abbasydów jest uważana za kluczową w kształtowaniu się cech tej sekty, tak jak wygląda ona dzisiaj. Jak apel Abbasydów, nawet jeśli opierał się na zbliżeniu do szyitów, szybko zwrócił się przeciwko nim i chociaż Abbasydzi zachowali istnienie szyickiego imamata, jak uzgodnili al-Hasan bin Ali i Muawiyah bin Abi Sufyan, niektórzy Szyici imamowie zostali zamordowani, a inni zostali otruci przez kalifów.Chociaż szósty imam Ja'far al-Sadiq zabronił szyitom ingerowania w sprawy państwa, stosunki pozostały napięte, oprócz tego, że dwunasty imam, Muhammad al-Mahdi zniknął podczas kalifatu zaufanych Bogu w tajemniczych okolicznościach, a szyici do dziś wierzą, że imam jest nieobecny z powodu szerzącej się niesprawiedliwości i korupcji w społeczeństwie oraz że powróci przed Dniem Zmartwychwstania, aby ustanowić sprawiedliwe rządy islamskie. W rzeczywistości; Doktryna okultacji imama, która pojawiła się w epoce Abbasydów, będzie stanowić jeden z głównych filarów sekty szyickiej i jej wierzeń.Islamskie debaty religijne i filozoficzne były jedną z cech charakterystycznych ery Abbasydów, zwłaszcza w epokach władzy; Najbardziej widocznym z tych kontrowersji religijnych jest spór, który miał miejsce na temat wieczności Koranu lub jego stworzenia; Mu'tazila i Ibadhis powiedzieli, że Koran został stworzony, a poparł ich kalif al-Ma'mun, podczas gdy Ash'aris i Sunny powiedzieli, że Koran jest wieczny, a spór wciąż nie został rozwiązany. . Niektóre sekty wciąż mówią, że Koran został stworzony na podstawie wielu wersetów samego Koranu. W tym: „Powiedz: Bóg jest Stwórcą wszystkiego”. Podczas gdy większość muzułmanów odrzuca to, opierając się na fakcie, że Koran, jako słowo Boże, jest jego integralną częścią, i że Koran staje się istota wpływa na stan niezmiennej boskości. Historycy i teologowie porównawcy od dawna porównują tę debatę z debatą chrześcijańską o stworzeniu lub wieczności Chrystusa w IV w. Sobór Nicejski odbył się w 325 rne, aby o tym zadecydować, a zakończył się stwierdzeniem, że wieczność Chrystusa jest sprawiedliwa. jak powiedzenie o wieczności Koranu, opisując ich oboje w swojej religii jako „słowo Boże”.Drugi spór wynikał ze sprzecznej interpretacji wersetu: „Najlitościwszy jest równy nad Tronem”. Tam, gdzie niektórzy poszli powiedzieć symboliczną interpretację tego wersetu, a inni trzymali się istnienia tronu Boga, a większość muzułmanów, sunnitów i szyitów, dziś uznaje symboliczną interpretację lub interpretację tego wersetu, nie interpretując go dosłownie. Istnieją inne kwestie, które były przedmiotem kontrowersji w epoce Abbasydów; Takie jak kontrowersje dotyczące widzenia Boga w Dniu Zmartwychwstania lub jego zaprzeczenia, kontrowersje dotyczące płci aniołów, kontrowersje związane z siłą i wyborem oraz inne kwestie.Chociaż islam jest religią państwową, nie można określić jednej z jego sekt lub sekt jako religii oficjalnej; W ciągu pięciu wieków życia kalifatu w Bagdadzie na religię państwową wpłynęła jego sekta; Al-Ma'mun, al-Mu'tasim i al-Wathiq ogłosili przejście na emeryturę jako doktrynę państwa, a al-Mutawakkil mianował Shafi'is oficjalną sektą. Szyici, a także kalifowie, którzy zastąpili ich w stanie Buyid, w przeciwieństwie do kalifów, którzy podążali za nimi podczas stanu Seldżuków i skłaniali się ku sunnitom.

Inne religie

W epoce władzy i dobrobytu Abbasydów stosunki między państwem a jego niemuzułmańskimi obywatelami były klasyfikowane jako układające się w najlepszych warunkach, zwłaszcza w czasach kalifów Al-Mansur i Al-Rashid. takie jak Boże Narodzenie i Niedziela Palmowa, nawet w pałacu kalifa; Kalif i jego świta noszą wieniec oliwny i noszą luksusowe ubrania.W Bagdadzie zbudowano dwie katedry wraz z budową miasta. Być może najbardziej znaczącym dowodem i dowodem na religijne współistnienie i współistnienie są wiersze Abi Zaida Al-Ta'i i Al-Akhtal Al-Taghlibi, a także to, co Ibn Fadl Al-Omari opowiedział w swojej książce „Masalik Al-Absar” i to, co znalazło się w książce „Ścieżki Królestw" opisującej życie między muzułmanami i chrześcijanami w krajach, które odwiedził. W tej samej książce było trzysta klasztorów w Abbasydach Edessy i jej okolicach.tak; Pisma syryjskich historyków, takich jak Talmahry, Michał Wielki i inni, nie wskazują na to, podobnie jak korespondencja Tymoteusza I, Patriarchy Kościoła Wschodu, którego zebrałem w przyjaźni z Abu Jaafarem al-Mansurem, aż do jego tytułu „Abu al-Nasara". Wspomina także o kilku kalifach, książętach i gubernatorach, którzy przebywali podczas ich ruchów w klasztorach. Klasztory Rusafa, Zakka i Deir al-Qaim w pobliżu Albukamal odnotowały wizyty Abbasydów kalifowie. Abbasydzi nie zmuszali też arabskich chrześcijańskich plemion; Takich jak Taqib, Nimr, Tai', Bani Shaiban i plemię Iyad nad islamem, ale islamizacja nastąpiła w kolejnych stuleciach, które były świadkami prześladowań mniejszości, zwłaszcza w X w. Chrześcijanie, zwłaszcza jakobiccy i nestoriańscy Syryjczycy, odegrali ważną rolę w tłumaczeniu, nauce i medycynie; Chrześcijanie tłumaczyli z języka greckiego, syryjskiego i perskiego i korzystali ze szkół, w których kwitła nauka przed ustanowieniem państwa arabskiego, zwłaszcza ze szkół miast „Edessy, Nisibinu, Jundisapuru, Antiochii i Aleksandrii”.Chrześcijaństwo, z którego wywodzili się filozofowie, lekarze, naukowcy, prawodawcy, historycy i astronomowie, a także szpital, laboratorium, dom tłumaczeń, biblioteka i obserwatorium. Al-Dżahiz opisał sytuację chrześcijan w epoce Abbasydów; Powiedział: „Chrześcijanie są teologami, lekarzami i astrologami i mają mędrców, filozofów i mędrców… Wśród nich są uczeni w Piśmie sułtanów, łóżka królów, szlachetni lekarze, perfumiarze i pieniądze- zmieniacze... I zabrali strażników i konie, i wzięli czakrę, sługi i sługi, a wielu ich wodzów powstrzymało się od płacenia daniny”. Co do Żydów, byli traktowani jak chrześcijanie; Niektórzy z nich wspięli się na prominentne stanowiska w państwie, a rabin Bagdadu został szefem społeczności żydowskiej na świecie z powodu tolerancji i troski, a kalif Al-Mutadhid zbudował szkołę talmudyczną dla Żydów w Bagdadzie. Za panowania kalifa al-Mustajida w 1170 r. liczbę Żydów w samym Bagdadzie oszacowano na czterdzieści tysięcy; Zasłynęli zwłaszcza w działalności gospodarczej handlu i bankowości.To samo dotyczy Mandejczyków, którzy byli uważani w prawodawstwie wśród Ludu Księgi i rozprzestrzenili się w Al-Ahwaz i południowym Iraku, a ich stolicami były miasta Wasit i Maysan. w Maysan na początku ery Abbasydów, a wielu sędziów i ludzi nauki i literatury było wśród nich sławnych. Harran i jego okolice były wielkim pogańskim ośrodkiem, w którym czczono planety i ciała niebieskie.Kalifowie Umajjadów, a po nich Abbasydzi, tolerowali pogaństwo mieszkańców Harranu aż do czasów al-Mamun. Al-Ma'mun przeszedł przez Harran w 830 rne i rozgniewał się na pogaństwo i poprosił jego ludzi, aby nawrócili się na islam, czyli jedną z religii uznawanych przez islam. Można powiedzieć, że Harrańczycy nie zrobili nic poza kosmetyczną zmianą.Harran pozostał w tym stanie, dopóki nie został zniszczony przez Tamerlana w XIV wieku, a Abu al-Fida wspomina, że ​​zamienił się w stos ruin, a religia jego wyznawców wymarła po tym podboju. Pomimo tego; Należy zauważyć, że wyznawcy religii nie-islamskich, nawet na tym etapie, nie byli całkowicie równi z resztą poddanych muzułmańskich, jeśli chodzi o małżeństwa, dziedziczenie lub zakładanie domów modlitwy na niektórych etapach. część tego współistnienia wyparowała w epokach dekadencji; Kościoły zostały zniszczone, a wyznawcy tych religii nie mogli jeździć konno, angażować się w jakąś działalność handlową i gospodarczą ani mieszkać w wieżowcach. Byli również traktowani jako poddani drugiej kategorii, a sułtani i władcy objęli ich tyranią, a Beduini szturmowali kościoły i klasztory, aby ich obrabować; Jak wspomniał historyk Ibn Batriq, Al-Masudi i inni.Jednym ze skutków tego była emigracja chrześcijan, którzy odmówili przejścia na islam z miast w kierunku gór, stąd Maronici zaczęli migrować z Doliny Orontes w kierunku nieposłusznych gór Libanu, a także odnotowane chrześcijański ruchy migracyjne w kierunku gór. Tur Abdin i w kierunku Mardin i innych odosobnionych miejsc. Ogólny; Nie można zrozumieć, że prześladowania trwały nieprzerwanie, gdyż co jakiś czas łagodziły tempo, obejmowały wszystkie mniejszości religijne, w niektórych przypadkach nawet islamskie, a on nakazał budowę katedry w Bagdadzie.Ogólny; Nie można zrozumieć, że prześladowania trwały nieprzerwanie, gdyż co jakiś czas łagodziły tempo, obejmowały wszystkie mniejszości religijne, w niektórych przypadkach nawet islamskie, a on nakazał budowę katedry w Bagdadzie.Ogólny; Nie można zrozumieć, że prześladowania trwały nieprzerwanie, gdyż co jakiś czas łagodziły tempo, obejmowały wszystkie mniejszości religijne, w niektórych przypadkach nawet islamskie, a on nakazał budowę katedry w Bagdadzie.

الثقافة

الشعر

Poezja w epoce Abbasydów jest uważana za trzeci i najbardziej kompletny epizod starożytnej poezji arabskiej. Pierwszy odcinek to poezja przed-islamska, a drugi to początek islamu i ery Umajjadów, tak więc trzeci odcinek to epoka Abbasydów; Tam, gdzie poezja osiągnęła wysoki poziom dzięki wsparciu kalifów i książąt oraz poprawie warunków życia, a on ukończył w tej epoce, najbardziej elokwentni i elokwentni poeci arabscy, a wśród nich są ci, których wiersze krążą do dziś. Rozwój poezji w epoce Abbasydów był nie tylko rozwojem jej materiału; Rozwinął się również w swoich naukach, ponieważ Al-Khalil bin Ahmed Al-Farahidi zebrał ciężary poezji w piętnastu morzach, a następnie dodał Al-Akhfash do jednego morza i tak dzięki wysiłkom Abbasydów pojawiła się nauka zaimków.Najbardziej charakterystyczną cechą poezji abbasydzkiej jest różnorodność prezentowanych w niej tematów, które obejmowały wszystkie grupy społeczne i jego tematykę.Tematy te mogą bowiem stanowić punkt odniesienia w badaniu warunków społecznych i politycznych na różnych etapach państwa Abbasydów. . Od wychwalania kalifów w epokach władzy, którzy wspierali finansowo poetów, do narzekania na trudy życia i biedę oraz szerzącą się korupcję w epokach słabości, poezja zawsze była najważniejszą dziedziną, która odzwierciedla życie społeczeństwa, biorąc pod uwagę, że jest to główny filar kultury w epoce Abbasydów. Jednym z najwybitniejszych nurtów poetyckich był nurt szaleńczy, a wśród poetów tego nurtu był Abu Nawas w swoich wierszach znanych jako Khmeriyat oraz Bashar bin Burd, który urodził się pod koniec okresu Umajjadów w mieście Basra w południowym Iraku i podobno miał kontakt z naukowcami i poetami, i słynął z bycia w pubach, co pojawiło się w jego poezji Insane, dopóki nie został zabity za herezję. Wśród jego wierszy opisujących jednego ze śpiewaków bagdadzkich:W przeciwieństwie do poezji szalonej, poezja religijna pojawiła się silnie w epoce Abbasydów, a sama poezja religijna była podzielona na różne nurty; Łącznie z tym, co wychwalało proroka Mahometa oraz filary i symbole islamu, a trend ten dominował aż do ery kalifatu Abbasydów w Kairze, a wśród jego prestiżowych wierszy jest wiersz „Al Burda” poety Al-Busiri, który zorganizował po tym, jak prorok Mahomet zdjął we śnie zasłonę z nóg poety, tak że po paraliżu życie wróciło do nich; Wiersz, zgodnie z wierzeniami poety, jest jak podziękowanie i uwielbienie dla Proroka, w tym:Jeśli chodzi o drugi typ poezji religijnej, to jest to nurt zdominowany przez ascezę i filozoficzną refleksję nad życiem i Bogiem, być może najwybitniejszym poetą tego nurtu jest urodzony w Anbar w 750 r. Abu al-Atahiyah. mądrość; Kiedy zmarł w 825 r., pozostawił po sobie kilka tomów poezji ascetycznej, chociaż nie przestrzegał zasad poezji we wszystkich swoich wierszach, takich jak al-Ru'ad, i z tego, co Abu al-Atahiyya powiedział o ascezie: Poezja ascezy wśród niektórych poetów, takich jak sam Abu al-Atahiyya, osiągnęła poziom, który neguje użyteczność religii. Wystarczyło mu podporządkowanie się Bogu; Jeśli chodzi o trzeci rodzaj poezji religijnej, jest to nurt suficki, a jego pionierzy byli liczni; Nie tylko w państwie Abbasydów, ale także w Andaluzji.Wśród poetów sufickich są Ibn al-Farid, urodzony w Egipcie w 1180 roku n.e., Ibn Sina, lekarz, filozof i poeta urodzony w Persji w 980 roku n.e. oraz Abu Hamid al-Ghazali, urodzony w 1059 roku n.e. Mu'tazila i Asz'ari. Wśród poetów, którzy ustanowili specjalny styl poezji sufickiej zwany al-Shatah, jednym z jego pionierów był Abu Yazid al-Bistami. Oprócz poezji religijnej, poeci Abbasydów nadal byli z siebie dumni i co stworzyli lub ich plemiona; Poeta Al-Mutanabbi, jeden z najwybitniejszych poetów okresu Abbasydów, powiedział, dumny ze swojej pozycji w społeczeństwie, w którym zaczęła szerzyć się korupcja: Safi al-Din al-Hilli podążał za zwyczajem starożytnych Arabów, by być dumnym ich plemion i ich siły na polach bitew. Oprócz wierszy pochwalnych satyra miała udział w poezji Abbasydów i większość poetów pisała w tym stylu poetyckim, m.in. Dabel Al-Chuzai, urodzony w Basrze w 769 r.; W swojej pisowni i do Al Rahba Malik bin Touq.Oprócz pochwał i satyry lament odgrywał rolę w poezji Abbasydów i najbardziej znanym z satyrycznych wierszy Sharif Radia i Abu Tammama. Poezja opisowa, którą uprawiali starożytni Arabowie, nie była nieobecna na arenie poezji Abbasydów.W rzeczywistości większość poetów zaczynała swoje wiersze od opisu przyrody lub innych tematów, zanim weszła w sedno tematu ich wiersza, a być może Safi al -Din al-Hilli i Abu Tammam byli jednymi z najwybitniejszych poetów opisu tamtej epoki. Wśród innych nurtów poetyckich, które się rozprzestrzeniały, była poezja przędzenia, która miała znaczący udział; Istnieje wiele wierszy opisujących ukochanego i flirtującego z jego atrybutami i opisami oraz nurtem społecznym, najwybitniejszymi poetami są Ibn Faris i Abu Al-Ala Al-Maari, a także próba datowania wydarzeń i rozwiązywania religijnych debat poprzez poezję .Chociaż poezja Abbasydów była przede wszystkim poezją arabską, pojawiło się wielu poetów, którzy pisali w innych językach, zwłaszcza perskim i tureckim, i otrzymali wsparcie książąt i sułtanów w swoich regionach; Wśród takich jest Jalal al-Din al-Rumi, urodzony w 1207 r., który pisał po persku, założył zakon Mawlawi, a w jego sofie Mathnawi ma dwadzieścia pięć tysięcy wersetów. Firdawsi, urodzony w 940 r., autor eposu Szahname, a Yunus al-Imri jest jednym z poetów piszących po turecku.

الأدب

Literatura była jedną z najważniejszych dziedzin kultury w epoce Abbasydów, a nauki literackie bardzo się rozwinęły; Pojawiła się sztuka asonansu i sztuka maqamatu, które są fikcyjnymi opowieściami jednego bohatera, zwykle niejednoznacznymi lub zmierzającymi do domagania się pewnych reform. Badi al-Zaman al-Hamadhani był pierwszym, który ją sformułował i był zdominowany przez literacką afektację, a jedną z jej form jest następujący fragment opisujący niesprawiedliwość jednego z sędziów wobec al-Hamadhaniego i jego krewnych”. Rozpowszechniła się również sztuka powieści i opowiadań z lekcjami; Jak książka Kalila and Dimna Ibn al-Muqaffy, poprzez którą przekazał władcom ostrą krytykę w językach dialogu, który miał miejsce w królestwie zwierząt.Ibn al-Muqaffa” ma inne pisma literackie, które odzwierciedlają panującą sytuację kulturową w jego czasach. Jako autor Al-Adab Al-Saghir, podczas gdy Al-Dżahiz w swojej książce The Misers opowiadał krótkie i humorystyczne historie o anegdotach skąpców, a jego książka odniosła ogromny sukces wśród społeczeństwa Abbasydów. Charakterystyka literatury Abbasydów; Charakteryzuje ją z jednej strony elokwencja użytego języka, z drugiej zaś różnorodność stylów literackich; W początkowej fazie epoki państwa literatura posługiwała się krótkimi zdaniami o jasnych znaczeniach, odchodząc od literackiej pretensjonalności czy sztuki retoryki od słownych upiększeń, synonimów, antonimów, retoryki i innych rzeczy.Wraz z rozkwitem państwa i pojawieniem się dużej liczby pisarzy, poetów i gawędziarzy upiększanie tekstów i dbanie o ich wyjątkowość stało się powszechne, a właściwie przerodziło się w rywalizację między pisarzami, a czasem debatę; Takich jak debata, która wybuchła pod koniec X wieku między Badi’ al-Zaman al-Hamadhani i al-Khwarizmi, a czasami debaty dotyczyły pewnych tematów; Na przykład dyskusja o wyższości koguta lub pawia, zaletach i wadach psa, wyrażanie opinii na temat istniejących debat religijnych i konfliktów między różnymi sektami i szkołami, niektórzy porównywali nawet ten etap do sofistycznych dyskusji . Wielu dawnych i współczesnych krytyków miało skłonność do uznawania literackiego wyrafinowania, pomimo jego estetyki, za formę słabości. Gdzie forma dominuje nad znaczeniem, a zdania ograniczają werbalne ograniczenia i nieprzyzwoite ozdoby. Literatura Abbasydów znacznie spadła w epoce mameluków i w czasach kalifatu Abbasydów w Kairze.Oprócz literatury pisanej rozprzestrzeniła się literatura mówiona, w tym opowieści z tysiąca i jednej nocy, w ramach których padają wszystkie fikcyjne historie napisane po arabsku, w tym Sindbad Żeglarz, Ali Baba, Aladyn i magiczna lampa oraz inne historie, które były opowiadane w sesjach ustnych i przekazywane w językach gawędziarza, aż do skodyfikowania go w X wieku w celu kontrolowania tekstu. Pomimo rozpowszechnienia wśród publiczności, jej teksty były ozdobione frazami i inkrustowane lokalnymi wierszami.Opowieści Al-Zira Salema i Antary bin Shaddad można zaliczyć do tej klasyfikacji literackiej, które mimo że są prawdziwymi historycznymi historiami, zostały rozbudowane i ozdobione do gustu publicznego.Kiedy w 1704 r. opowiadania z Tysiąca i Jednej Nocy zostały po raz pierwszy przetłumaczone na języki europejskie, spotkały się z niezrównanym sukcesem, a niejeden pisarz wyjaśniał je i komentował, a wydawnictwa w Europie nadal przedrukowywanie ich aż do 1838 rne, co skłoniło krytyka Ranę Qabbani do rozważenia opowieści z tysiąca i jednej nocy, a jej literatura była literacką rewolucją stulecia w Europie. Istniało na przykład podobieństwo między powieścią Cleomada we Francji, arabską opowieścią o „Zaczarowanym koniu”, a powieścią Pierre'a de Provence, która jest identyczna z opowieścią „Qamar al-Zaman”, która również znajduje się w literaturze Tysiąca i Jednej Nocy. Wielu krytyków uważa, że ​​Majnoun Layla, który należy do literatury Abbasydów i odzwierciedla związek miłosny między Qais i Lailą, został wykorzystany przez Williama Szekspira w jego sztuce „Romeo i Julia”.; Chociaż Al-Masoudi nie znalazł dla tych historii żadnego znaczenia poza rozbawieniem w dół, w swojej książce „Morouj Al-Zahab”, jak również Ibn Hatim; Kiedy odniósł się do braku swojej wartości literackiej, stwierdzamy, że dzięki niej literatura Abbasydów osiągnęła szczyt swojego sukcesu, czy to na Wschodzie, czy na Zachodzie. Większość jego opowiadań dotyczyła kobiecej urody, ich złośliwości i złośliwości oraz nawiązywała do ekstrawagancji i wielkich fortun; Jest przeznaczony przede wszystkim dla patriarchalnej i ubogiej publiczności.Oprócz tego typu literatury w epoce Abbasydów rozpowszechniła się literatura podróżnicza, a ludzie zwrócili się do tego gatunku literackiego, ponieważ zawierała informacje o odległych krajach kraju, a nawet tych położonych w Chinach lub Indiach, aby poznać ich sposoby życia, a z księgi literatury podróżniczej Al-Idrisiego, który napisał O Azji Południowo-Wschodniej w XII wieku, literatura podróżnicza nie zawsze była dokładną literaturą naukową; Wprowadzono więc do niego mity i przesady, które odbiły się echem w społeczeństwie, takie jak legenda o krainie Al-Waqq Waq, o której Ibn Khordadbah wspomniał w IX wieku, że jest to dużo złota, do tego stopnia, że ​​jej mieszkańcy biorą złote łańcuchy dla ich psów i obroże ich małp są ze złota.

نحو اللغة

Era Abbasydów była świadkiem ważnego rozwoju struktury języka arabskiego. Większość badaczy przypisuje pojawienie się gramatyki arabskiej Abu al-Aswad al-Du'ali, który był również pierwszym, który umieścił kropki na literach alfabetu arabskiego, jednak ważny rozwój języka miał miejsce w późniejszych etapach al. -Du'ali, zwłaszcza w erze Abbasydów. gdzie najwybitniejsi gramatycy, tacy jak Issa bin Omar Al-Thaqafi, Abi Amr bin Al-Ala, Al-Khalil bin Ahmed i Sibawayh, nazywani „imamem Arabii”, Younis bin Habib i Al-Kisa'i słynęli z tego; Założyciel Kufa School of Grammar, Al-Asma'i, Al-Zamakhshari i innych. W tej epoce alfabet został przearanżowany w formie uznawanej dzisiaj, po ułożeniu go według tradycyjnego układu języków semickich. Formacja pojawiła się również w postaci, jaką znamy dzisiaj, za sprawą Al-Khalila bin Ahmeda Al-Farahidiego.oprócz tego; Mieszanie się Arabów z ludami niearabskimi oraz cywilizowane interakcje między tymi ludami doprowadziły do ​​wprowadzenia do tego języka wielu niearabskich terminów, w tym słowa „Bemaristan” pochodzenia perskiego, co oznacza szpital, oraz słowa arabskiego „Amq” wyrzeźbione od czasownika „Amko” w języku syryjskim. Rzeczywiście, rozkwit nauk i rozwój literatury spowodowały pojawienie się nowych terminów; Podobnie jak substancja, granica, algebra, element, antidotum i inne, co skłoniło al-Buhturiego do powiedzenia: „Widzę, jak mówisz naszymi słowami, naszymi słowami, czego nie ma w naszych słowach”. Spowodowało to również pojawienie się słowników i słowników dla języka arabskiego, opartych głównie na Koranie i poezji przedislamskiej.Al-Khalil bin Ahmed jako pierwszy opracował słownik, który nazwał „Al-Ain”, chociaż późniejsze słowniki zyskały większą sławę i są używane do dziś. Kalsan al-Arab Ibn Manzura i The Ocean Dictionary of Firouzabadi.To mieszanie stopniowo doprowadziło również do pojawienia się lokalnych dialektów w języku arabskim, zwłaszcza w późnej epoce państwowej. Powodem pojawienia się i odmienności dialektów są języki, które były wcześniej powszechne; Dialekty lewantyńskie i irackie były pod wpływem syryjskiego, egipski dialekt koptyjski, a dialekty Maghrebu były pod wpływem języków berberyjskich i berberyjskich.

العمارة

Za panowania swojej władzy Abbasydzi przywiązywali dużą wagę do aspektu urbanistycznego. Założyli w sumie kilka nowych miast, a być może najbardziej znanym z nich była stolica stanu, Bagdad. Inne miasta zbudowane przez Abbasydów to między innymi Samarra i al-Mutawakkiliya w Iraku oraz al-Rahba na wyspie Eufrat. Abbasydzi ustanowili również szeroką sieć dróg i mostów, zwłaszcza w Iraku, stolicy Kalifatu, oraz zbudowali szkoły, uniwersytety, szpitale i łaźnie publiczne w większych miastach.Historyk Ibn Jubayr wspomniał, że samo miasto Damaszek zawiera więcej ponad sto łazienek, oprócz hospicjum goszczącego biednych i wyznaczonych hoteli, aby przyjmować obcych z miasta. Abbasydzi wyposażyli również drogi publiczne, zarówno w miastach, jak i poza nimi, w krany, aby przechodnie mogli pić bezpośrednio z drogi.Architektura Abbasydów była pod wpływem starożytnej architektury irackiej, zwłaszcza asyryjskiej, a także perskiej.Być może projekt Bagdadu w okrągłym kształcie z czterema drzwiami jest jednym z najbardziej widocznych wpływów na architekturę asyryjską; Ponieważ miasta budowane wcześniej przez muzułmanów były albo kwadratowe jak Kair, albo prostokątne jak Fustat, a z Iraku ten styl architektoniczny został przeniesiony przez władców i sułtanów do Egiptu i Lewantu. Podczas gdy użycie cegieł i błota do budowy pałaców zamiast kamieni jest najbardziej widocznym wpływem architektury Abbasydów na architekturę perską, zwłaszcza w epoce Sasanidów, mieszało się z architekturą sztukę dekoracji, którą wielu krytyków określało jako język Ich głównym polem była sztuka islamu, zdobienie meczetów, pałaców i kopuł, o geometrycznych kształtach lub botaniczny znany w Europie pod francuską nazwą „Arabeska”, a dziś znany jako dekoracja arabska. w świecie arabskim odnosić się do dekoracji Abbasydów, chociaż językowy rdzeń tego słowa ma znaczenie „sekurytyzacja”.Sztuka abstrakcyjna rozprzestrzeniła się również w epoce Abbasydów, i chociaż powstała jako nurt artystyczny sięgający czasów nowożytnych, Abbasydzi pracowali nad swoimi dekoracjami, aby odizolować element dekoracyjny, taki jak papier lub kwiat, od otoczenia; Oznacza to, że artysta z Abbasydów celowo pozbawił go naturalnego otoczenia, co daje poczucie więdnięcia i unicestwienia, dając poczucie trwałości i przetrwania. Oprócz dekoracji roślinnej uwzględniono również dekorację liter arabskich, która kwitła, aż stała się istniejącą nauką reprezentowaną przez nauki kaligrafii arabskiej, chociaż jej pochodzenie sięga czasów przed islamem i jednym z najsłynniejszych rodzajów czcionek to linia Kufic i patch. Ponadto, pomimo niechęci muzułmańskich uczonych religijnych do przedstawiania ludzi i zwierząt, kalifowie Abbasydów zajęli się tą sprawą; Jak wskazują mury pałaców odkryte w Transjordanii i Samarze. Krytycy klasyfikują ornament Abbasydów jako dekorację „nienawidzącą próżni”; Artyści rysują dekoracje o dużych, średnich i małych rozmiarach, aby wypełnić dekoracją wszystkie przestrzenie, nawet jeśli są one nieskończenie małe.Abbasydzi słynęli również z wykorzystywania mozaik z cywilizacji bizantyjskiej.

الموسيقى والغناء

Ibn Khaldun powiedział: „Sztuka śpiewu wśród Arabów jest nadal stopniowa, aż do zakończenia dni Bani al-Abbasa”. Wielu krytyków mówi: muzyka arabska w epoce Abbasydów osiągnęła szczyt chwały pod względem wykonawstwa lirycznego i rozprzestrzenianie się nauki, badań i studiów muzycznych, a Bagdad trwał do połowy IX wne Ważny ośrodek, który emituje promienie arabskiego renesansu muzycznego.Rozwój muzyki wiązał się z jednej strony ze stanem koniunktury gospodarczej w państwie w epokach jego władzy, z drugiej zaś rozwojowi muzyki towarzyszyło nieprzerwane wsparcie kalifów, odkąd założyciel państwa Abu Al-Abbas Al-Saffah, który uwielbiał śpiewać perską Salamk, przechodząc przez kalifa Al-Ma'mun, który szczególnie upodobał sobie śpiew grecki, Greka, który zlecił tłumaczenie teoretycznych początków muzyki na arabski; W ten sposób stał się podstawą teoretycznych nauk muzycznych, a Musa Al-Hadi, którego syn Abdullah był śpiewakiem i biegle grał na lutni, oraz Harun Al-Rashid, który wydał fortunę na nagrody dla śpiewaków i kompozytorów oraz był Kalif Al-Wathiq Allah; Według zeznania historyka Hammada bin Ishaq Al-Mawsili: był on najbardziej znającym się na kalifie w tej sztuce i że był utalentowanym śpiewakiem i utalentowanym graczem na lutni. Art był tak zachęcany i hojny na swoim dworze, że można by pomyśleć, że został przekształcony w instytut muzyczny, a nie radę Komendanta Wiernych.Muzyka arabska mieszała się i mieszała z typami muzyki syryjskiej i perskiej, tworząc z nią spójną mieszankę aż do X wieku, kiedy delegacje plemion seldżuckich i kurdyjskich wprowadziły instrumenty dęte i zajęły miejsce instrumentów strunowych, które były ostoją muzyki arabskiej, co skłoniło wielu historyków do wyrażenia niezadowolenia z tej zmiany. Historycy odnotowali dla nas szereg najwybitniejszych artystów i kompozytorów, którzy za czasów Abbasydów występowali w radach pierwszych kalifów abbasydzkich, są to: Hakam al-Wadi, Ibrahim al-Mawsili, Ibn Jamea, Yahya al-Makki, Mansour Zelzal, Yazid Hawraa, Falih bin Abi al-Aura i Abdullah bin Dahman., Zubair bin Dahman, Ishaq al-Mawsili, Barhoum, Muhammad al-Raf, Zaryab i Qamar al-Baghdadi, między innymi. Sztuka Abbasydów poprzedzała sztukę andaluzyjską reprezentowaną w andaluzyjskim muwashshahat itp. W rzeczywistości historycy i krytycy tworzą sztukę andaluzyjską pod wpływem sztuki Abbasydów, a także marokańskiej sztuki muzycznej.W wyniku tego zainteresowania muzyką i radami tarabskimi powstały nauki muzyczne i powstawały książki. Wśród nich jest książka „Risala fi Khabar komponowanie melodii” al-Kindi, w której użył liter i znaków do transkrypcji melodii, tworzenia nut oraz „Wielka księga muzyki” uczonego i filozofa Al-Farabiego oraz „Kitab al-Aghani” Abu al-Faraj al-Isfahani, którą podarował Saifowi al-Dawla al-Hamdaniemu, oraz książkę „Al Adwar” Safi Al-Din Al-Hilli, którą krytyk Crosley Holland uważa za podstawę dla wszystkich swoich książek dotyczących naukowych aspektów muzyki lub analizy.Ponadto znany lekarz Ibn Sina omówił w swojej książce „Uzdrowienie” rolę muzyki w leczeniu i odpowiednich do niej rodzajów muzyki.Jednak spotkania rapowe były zwykle kojarzone z niemoralnością seksualną wykonywaną przez niewolników kalifa lub sułtana, a także z piciem alkoholu, z których oba nie są dozwolone przez prawo islamskie, co skłoniło wielu prawników i uczonych religijnych do zakazania muzyki i śpiew, a badaczka Reda Al-Attar stwierdziła, że ​​większość abbasydzkich prawników zabroniła śpiewania muzyki, a najpotężniejszym z nich był Anas bin Malik; Uważał nawet, że jeśli ktoś śpiewa dla siebie w swojej samotności, jest to grzech. Al-Attar wskazuje, że Abu Hamid Al-Ghazali był jedynym, który wyraźnie wskazał, że prawo islamskie nie zabrania śpiewania.

العلوم

العلوم العامة

Arabowie na Półwyspie Arabskim nie mieli różnych nauk, a Umajjadowie nie skupiali swoich zainteresowań na różnych dziedzinach nauki, więc początki nauki arabskiej sięgają właściwie ery Abbasydów, opartej początkowo na tłumaczeniu dzieła greckich filozofów i naukowców, takich jak Arystoteles i Platon, przy wsparciu klasy rządzącej, a w drugim etapie uczeni abbasydzi zaczęli dodawać i wprowadzać innowacje zarówno w naukach teoretycznych, jak i technicznych.Na tym etapie szerzyła się ignorancja i analfabetyzm w Europa w straszny sposób i bez wysiłków kalifów i ich świty starożytna grecka nauka zniknęłaby całkowicie.W związku z tym francuski historyk Lombard mówi w swojej książce „Islam u zarania swej wielkości”, wydanej w 1973 r., że podczas gdy Europa zapomniała o nauce, Arabowie nadal studiowali Euklidesa, fizykę pierwiastków, stożki Apoloniusza. , Archimedesa i Ptolemeusza, co doprowadziło do przekształcenia arabskiego w język nauk światowych, Abbasydzi wydali naukowców z dziedziny astronomii, nauk przyrodniczych, fizyki, medycyny i matematyków. Sam historyk opisuje je jako „pierwszej klasy”, co podziela francuski historyk Ronan; Oświadczył: Nauka jest naprawdę jednym z fundamentów cywilizacji islamskiej, a dobroczyńcy nie tylko do niej zachęcali, ale kalifowie ją ustanowili i rozwinęli. Należy zauważyć, że Umajjadowie z Andaluzji również popierali naukę i przez Kordobę, bardziej niż przez Bagdad, nauki te przeniosły się do Europy, z wyjątkiem wcześniejszej sceny wypraw krzyżowych i wzajemnych ambasad. przyczynił się do budowy nowoczesnej cywilizacji ludzkiej; Alexandre Coerret mówi w związku z tym:Arabowie w Bagdadzie i Kordobie byli nauczycielami i wychowawcami Zachodu. Ponieważ Arabowie nie przetłumaczyli dzieł filozoficznych i naukowych Grecji tylko na język arabski, ale dodali do nich całe dzieła. Ponieważ na Zachodzie nie było nikogo, kto mógłby zrozumieć książki tak trudne jak fizyka, metafizyka Arystotelesa czy Almagest Ptolemeusza; Łacinnicy, poza Awn al-Farabi, Ibn Sina i Ibn Rushd, z ich komentarzami i komentarzami do tych dzieł, nigdy nie zrozumieliby tych ksiąg.Lombard i Queré, a także Georges Minoa wskazali jednak na niemal całkowity upadek nauki w państwie Abbasydów od X wieku, i to nie tylko ze względu na pogorszenie stabilności politycznej i pogorszenie warunków życia. , ale do pojawienia się ekstremistycznych nurtów religijnych, które zdołały opanować pałac i negatywnie wpłynęły na nauki, a jednym z tych nurtów, zgodnie z ustaleniami trzech historyków, jest szkoła hanbali, która koncentrowała się na bierności w radzeniu sobie z wszelkimi nauka lub księga inne niż Koran i Sunny, a niektórzy z jej uczonych uważali ówczesną filozofię za herezję. Quereh dodaje, że racjonalna myśl dialektyczna, która była jedną z najważniejszych cech cywilizacji, upadła wraz z Seldżukami i zniknęła wraz z najazdem mongolskim, a zatem Arabowie przestali szukać i identyfikować się, zadowalając się krytyką i naśladownictwem.Do najwybitniejszych osiągnięć naukowych epoki Abbasydów należało narysowanie przez al-Idrisiego, urodzonego w 1100 r., pierwszej mapy całego świata, a jego książka „Nuzha al-Mushtaq fi piercing al-Afaq” pozostała pierwszą książka do geografii na Wschodzie i Zachodzie. Wśród wybitnych uczonych Abbasydów był Ibn al-Haytham, urodzony w 965 AD, który napisał dwieście książek z zakresu medycyny, filozofii, matematyki i fizyki. Jako polerowanie soczewek wypukłych i wklęsłych. Również Abdullah Al-Batani, który urodził się i mieszkał w Rakce w 850 rne i słynął z matematyki; Dokończył koordynację kątów, zwłaszcza sinusa, cosinusa i tangensa, oraz omówił teorie Ptolemeusza na temat planet i dodał je w swoich książkach „Modyfikacja planet” i „Zej Al-Battani”.Jest też Ibn Sina, który urodził się w Buchara w 981 roku i pisał książki na różne tematy; Nazwano go „Kanonem Medycyny”, który jest encyklopedią zawierającą podsumowanie tego, do czego człowiek osiągnął w tej dziedzinie, i był rozpowszechniany i badany w różnych częściach świata, aż do XVI wieku. W dziedzinie farmakologii Ibn al-Bitar, który urodził się w Andaluzji w 1197 ne, zwiedził Europę i osiadł w Damaszku aż do śmierci w 1248 ne Jego podróże przyczyniły się do jego wiedzy o rodzajach roślin i recepturach leczniczych narkotyki od nich. Ibn al-Bitar napisał szereg książek; Najważniejszym z nich jest „The Whole of Medical Vocabulary” i jest uważany za jednego z pionierów naukowej metody dedukcji, wraz z Jaberem Ibn Hayyanem, chemikiem, który zdobył poparcie Haruna al-Rashida i założył oraz jego uczniowie eksperymentalne podejście do nauki Jest też al-Kindi, jeden z najwybitniejszych filozofów, i al-Razi, który miał książki medyczne; Przede wszystkim Al-Hawi i literatura astronomiczna, podczas której omawiał kulistość Ziemi i jej brak wyśrodkowania w sercu świata.Nauka o historii była również sławna, zgodnie z narracjami, a także od historyków Ibn Kathir i Al-Maqrizi, z której wyłoniła się genealogia Arabów i kodyfikacja biografii ich postaci, a także jedna z ważnych książek pod tym względem jest książka „Śmierci notabli” Ibn Khallikana. Wśród nauk, które również pojawiły się za Abbasydów, była algebra, a al-Khwarizmi wynalazł pierwszy na świecie logarytm. Nie ograniczał się do muzułmanów; Pojawiło się wielu niemuzułmańskich uczonych, takich jak Teofil bin Touma, który zajmował stanowisko głównego astronoma kalifa, oraz Qais al-Maroni, historyk, który napisał książkę, w której opisał historię ludzkości od stworzenia Adama aż do kalifatu Al-Mutadid, Gergesa bin Bakhticho ', urodzonego w 771 AD, i Gabriela bin Bakhticho' Jego uczniami, urodzonymi w 809 r., są dzieci chrześcijańskiej rodziny lekarzy i naukowców, Hunayn ibn Ishaq, jego bratanek Hobeish ibn al-A'sam, Abd al-Masih al-Kindi z IX wieku oraz Yohanna ibn Masawayh , który, a wcześniej jego ojciec, był dyrektorem szpitala w Damaszku podczas kalifatu Haruna al-Rashida i innych.W rzeczywistości; Trudno wymienić wszystkich uczonych Abbasydów i ich pisma ze względu na ich obfitość i różnorodność.

الترجمة

Abbasydzi byli zainteresowani tłumaczeniem starożytnych ksiąg i rękopisów na język arabski, co zapoczątkowało intelektualną i obywatelską rewolucję w epoce Abbasydów. Arabowie nie znali języka greckiego, w którym napisano większość starożytnej literatury naukowej. Jak Arystoteles, Platon i inni. W trosce o naukę kalifów, zwłaszcza Abu Jaafara al-Mansura, Haruna al-Raszida i jego syna al-Mamuna, proces tłumaczenia powierzyli Syryjczykom, aw mniejszym stopniu Persom. Tłumaczenia dokonywano w dwóch etapach, z greckiego na syryjski, a następnie z syryjskiego na arabski. Arabowie przenieśli także całą literaturę syryjską na swój język, a starożytni autorzy arabscy, tacy jak Ibn Abi Asba'a, al-Qafti, Ibn al-Nadim, al-Bayhaqi, Ibn Jaljal i inni, przyznali się do historii Arabów podbój literatury syryjskiej i dzieł, które zostały przetłumaczone z syryjskiego na arabski w całym państwie Abbasydów i Andaluzji: Ponieważ ta działalność jest kierowana przez wielu badaczy, aby uznać działalność syryjską i towarzyszące jej ruchy tłumaczeniowe za istotny element stworzenia.Cywilizacja arabska”. Przyczyniło się to jednocześnie do zastąpienia arabskiego jako języka komunikacji wśród Syryjczyków zamiast syryjskiego, zwłaszcza w Iraku, ale proces ten nie zakończy się przed XIII wiekiem.

الاقتصاد

System gospodarczy w państwie Abbasydów, jak każdy system przed rewolucją przemysłową, jest systemem feudalnym, a jego podstawą jest rolnictwo. Żyzne ziemie podzielono na cztery sektory: ziemie państwowe, z których zyski przypadały bezpośrednio kalifowi, sułtanowi lub starszym dowódcom armii, ziemie z darowiznami, które stanowiły główne źródło finansowania meczetów i szkół prawniczych oraz ziemie lenn prywatnych; Gdzie jest własnością dostojników i notabli miejskich, z czwartym typem, który nie jest rozpowszechniony, reprezentowanym w prywatnej własności jednostek.Chłopi pracowali jako niewolnicy lub chłopi pańszczyźniani dla właścicieli ziemskich i osiedlali się w małych wsiach, które były budowali w pobliżu nich i jedli ze swojego udziału w plonach ziemi, a jeśli czegoś potrzebowali, kupowali to od ulicznych sprzedawców lub na targowiskach pobliskich miast; Życie na wsi było stabilne i dostatnie, i było utrudnione przez niepewność, zwłaszcza w czasach słabego państwa; Lenna zostały najechane i zdewastowane, czy to z sąsiednich krajów, czy z bandytów.W dobie władzy państwo próbowało kontrolować sytuację za pomocą dyrektyw Musy al-Hadiego i Haruna al-Raszida, a w okresach niepewności mieszkańcy wsi zaczęli migrować do miast, co wpłynęło na stabilność gospodarczą. Jeśli chodzi o przemysł, jego część zależała od rolnictwa; Takich jak produkcja cukru pozyskiwanego z trzciny cukrowej, zwłaszcza w Egipcie i Ahwazie, czy produkcja artykułów spożywczych z produktów mlecznych i ich sprzedaż w miastach. Jeśli chodzi o przemysły niezależne od rolnictwa, istniały przemysły wojskowe; Takich jak miecze lub tkanie jedwabiu, wełny, lnu i innych rodzajów tkanin, a zwłaszcza tkanie dywanów, kwitło w Iranie i Lewancie, produkcja szkła, jego zdobienie i produkcja w formach artystycznych oraz papiernictwo, które przeniosło się z Chin do Bagdadu przez Samarkandę , z rąk Yahyi al-Barmaki, w kalifacie Harun al-Rashid oraz ceramiki i różnych wyrobów mosiężnych, a także przemysłu stoczniowego. Można wyróżnić dwa rodzaje miast: megamiasta; takie jak Aleppo i Kair oraz mniejsze i mniej ważne miasta; jak Trypolis.Największym miastem był Bagdad, którego populacja osiągnęła milion w IX wieku, co czyni go największym miastem na świecie. Rynek w małych miastach był mieszany z wszelkiego rodzaju towarami, ale w dużych miastach było kilka rynków; Takich jak targ Warraqin, targ stolarski, targ warzywny itp. Każdy targ jest nadzorowany przez grupę pracowników; Czuwają nad czystością rynku, pilnują, by kupcy nie oszukiwali wagą, czuwają nad moralnością publiczną, przydzielając miejsca do sprzedaży alkoholu i innych nagannych islamskich szariatów. Robotnicy przemysłowi zorganizowali się także w tzw. „sekty przemysłowe”, które są podobne do związków w naszych czasach, a ich zadaniem jest zachowanie praw robotników w zawodzie i czuwa nad edukacją chcących zostać zawodowymi. w zawodzie. Wraz z pogorszeniem się sytuacji ekonomicznej państwa pogłębiała się bieda i ubóstwo, a hospicjum przeznaczone do opieki nad ubogimi nie było w stanie wykonywać swoich zadań tak, jak to miało miejsce w przeszłości. Literatura Abbasydów, po IX wieku, wskazuje na szerzenie się korupcji i przekupstwa nawet w sądownictwie.Wśród przyczyn zapaści gospodarczej są koszty ciągłych wojen, czy to między samymi Seldżukami, czy z krzyżowcami, a poza tym susza i susza nawiedzały Irak i Lewant przez długi czas, a region był kilkakrotnie wstrząśnięty przez trzęsienia ziemi, a wniosek jest taki, że słabość państwa Abbasydów była w jednym z pęknięć ekonomicznych. Rozległy obszar kraju i jego koncentracja w sercu starożytnego świata sprawiły, że jego ziemie stały się przejściem handlowym i korytarzem dla konwojów towarów między Dalekim Wschodem a Europą. Być może Jedwabny Szlak, którego początki sięgają okresu pne, jest najbardziej znany i słynął z handlu przyprawami i perfumami, a także z południowego szlaku do Afryki; Tam, gdzie kupcy sprzedawali swoje towary w zamian za złoto, z którego słynęły te miejsca, zwłaszcza Królestwo Ghany i pogańskie plemiona Sudanu, a na tym szlaku działał również handel niewolnikami.Państwo Abbasydów miało dobre stosunki z kolejnymi królestwami w dzisiejszej Etiopii, z których najsłynniejszym jest Królestwo Nubii, które pozwoliło Abbasydom na poszukiwanie złota i szmaragdów na swoich ziemiach, a także istniał morski szlak handlowy łączący Basrę na południu Irak do wybrzeży Iranu, a stamtąd do Indii i Chin, a podróż z nim trwała sześć miesięcy. Państwo nakładało tantiemy na karawany, co zapewniało im stabilny sektor gotówkowy dla skarbu, jednak za czasów kalifatu Abbasydów w Kairze Portugalczycy odkryli Przylądek Dobrej Nadziei, a wraz z nowym odkryciem szlaki handlowe zmieniły się w kierunku półkuli południowej, co w owym czasie doprowadziło do utraty pozycji państwa jako władcy szlaków handlowych, co doprowadziło do pogorszenia się sytuacji gospodarczej w epoce mameluków. Ogólny; Epoka mameluków nigdy nie charakteryzowała się dobrobytem gospodarczym, a historycy podają przykład tego, że populacja Egiptu i Lewantu zmniejszyła się do jednej trzeciej liczby ludności sprzed objęcia władzy przez mameluków.Wynika to głównie z korupcji finansowej, monopolu bogactwa i konfliktów między samymi mamelukami, wiedząc, że po klęsce Mongołów w 1261 r. i wypędzeniu krzyżowców w 1291 r. mamelucy cieszyli się stabilnością polityczną. Oficjalną walutą był dinar, który drukowano z metalicznego złota i srebra, a władcy mieszali go z odrobiną miedzi lub brązu, aby drukować większe ilości gotówki. System podatkowy jest ustanowiony zgodnie z islamskim szariatem, w tym podatek, dziesięcina, zakat.Czasami sułtani lub kalifowie nakładali podatki nadzwyczajne, nieprzewidziane przez szariat, co powodowało sprzeciw prawników, w tym akcyzę. Ogólny; Podatki islamskie były w większości pobierane corocznie, a akcyza co miesiąc.Wydatkowanie środków państwowych było zgodne z wizją sułtanów lub kalifów, choć szariat organizował metody poboru, nie regulował sposobu wydawania, co przyczyniło się do powiązania sposobu wydawania z osobowość władcy i jego otoczenie. Jeśli był zagorzałym reformatorem, wydawał pieniądze na służbę państwu i ulepszanie jego obiektów, albo zaniedbywał sprawę w całości lub w części, a z wydatków pałaców kalifatu poinformowano, że stanowią one jedną trzecią całego państwa. dochodów państwa w niektórych epokach. Jednym ze źródeł dochodów były najazdy; W epokach władzy Abbasydzi co roku przeprowadzali ekspedycję w kierunku granic i wychodni, a najazdy te nazywano al-Sawaif, a celem nie było powiększanie terytorium państwa tak bardzo, jak uzyskanie łupy i nowe ilości gotówki, czy to poprzez pokój, nakładając daninę, czy też zagarniając możliwości zamierzonego miejsca. Widać, że obszar państwa nie rozszerzał się nawet w epokach władzy, jak miało to miejsce w państwach Raszidun i Umajjadów przed nimi, a po nich Osmanowie. MKمك.مك.Jednym ze źródeł dochodów były najazdy; W epokach władzy Abbasydzi każdego lata przeprowadzali ekspedycję w kierunku granic i wychodni, a najazdy te nazywano al-Sawaif, a celem nie było powiększanie terytorium państwa tak bardzo, jak uzyskanie łupy i nowe ilości gotówki, czy to poprzez pokój, nakładając daninę, czy też zagarniając możliwości zamierzonego miejsca. Widać, że obszar państwa nie rozszerzał się nawet w epokach władzy, jak miało to miejsce w państwach Raszidun i Umajjadów przed nimi, a po nich Osmanowie. MKJednym ze źródeł dochodów były najazdy; W epokach władzy Abbasydzi co roku przeprowadzali ekspedycję w kierunku granic i wychodni, a najazdy te nazywano al-Sawaif, a celem nie było powiększanie terytorium państwa tak bardzo, jak uzyskanie łupy i nowe ilości gotówki, czy to poprzez pokój, nakładając daninę, czy też zagarniając możliwości zamierzonego miejsca. Widać, że obszar państwa nie rozszerzał się nawet w epokach władzy, jak miało to miejsce w państwach Raszidun i Umajjadów przed nimi, a po nich Osmanowie. MK

المجتمع

Społeczeństwo Abbasydów było podzielone w dwóch kierunkach; Pierwszy: aspekt religijny; Gdzie są generalni muzułmanie, potem lojaliści, którzy są wyzwolonymi niewolnikami muzułmanów, następnie Lud Księgi, będący generalnymi poddanymi religii uznanych przez prawo islamskie, i wreszcie niewolnicy, będący niewolnikami i pokojówki, które zostały sprzedane, kupione lub schwytane w epoce państwa Abbasydów. Jeśli chodzi o drugi aspekt, na podstawie którego dokonuje się klasyfikacji społeczeństwa, to klasa społeczna. Na jej czele stoi klasa rządząca, w skład której wchodzą kalifowie, książęta, sułtani, gubernatorzy, ministrowie i dowódcy armii. Ta klasa charakteryzowała się bogactwem, ekstrawagancją i upodobaniem do sztuki. Jeśli chodzi o drugą warstwę, to jest to klasa religijnych uczonych i prawników, którzy w epoce słabego państwa w dużej mierze byli podstawą systemu sądowniczego, orzeczniczego i edukacyjnego.Jeśli chodzi o trzecią warstwę, to jest to klasa kupców, a oni z kolei dzielą się na dużych i małych kupców. Jeśli chodzi o kupców dużych, ich handel często opierał się na niewolnikach, biżuterii itp. i mieli bliskie związki z klasą rządzącą.Jeśli chodzi o drobnych kupców, rzemieślnicy, rzemieślnicy i mistrzowie zawodów byli w ich ramach, a byli głównym nerwem życia miejskiego, wraz z czwartą klasą, do której należą chłopi, chłopi pańszczyźniani i niewolnicy. To i niektórzy badacze dodają kolejną warstwę reprezentowaną przez żołnierzy armii; Misja wojskowa była wtedy jak misja stała.Jak każde społeczeństwo obywatelskie, rodzina była uważana za ostoję społeczeństwa Abbasydów; Głowa rodziny jest głową rodziny, a wokół niego są jego żony i dzieci, a czasem wnuki; Ponieważ chłopcy często pobierają się w domach swoich ojców i pracują w zawodach swoich ojców, rodziny specjalizują się w określonych zawodach. Jeśli chodzi o kobietę w epoce Abbasydów, jej rolę można rozróżnić w dwóch epokach. pierwsza era:W życiu publicznym widzimy wiele jej śladów; Wielu śpiewaków, poetów, pisarzy, a nawet polityków stało się sławnych; Khaizran i Zubaydah, dwie żony Haruna al-Rashida, w których badacz Muhammad Khreis odegrał kluczową rolę w „uczynieniu ery Raszidów najjaśniejszą z epok Abbasydów”. Wielu badaczy uważa, że ​​rozprzestrzenianie się rozpusty w pałacach kalifowie i zamożne społeczeństwo w tym okresie negatywnie wpłynęli na status społeczny kobiet, aw okresie Drugim kobieta ponownie wycofała się w kierunku domu. Jeśli chodzi o pałac, pojawiło się również kilka kobiet; Podobnie jak żona al-Muktady, „Shams al-Nahar”, zgodnie z tym, co opowiadał Ibn al-Atheer, a także żona Tughrula Beya, który „miał rozsądną opinię i był jej w wielu sprawach delegowany przez męża i była w najlepszym wydaniu.Przestrzeganie szariatu i jego odmów również było nierówne; Społeczeństwo Abbasydów było zasadniczo religijne, ale istniały bary, bary publiczne i miejsca sprzedające napoje alkoholowe, zwłaszcza w dużych miastach; Gdzie muzułmanie mieszają się z niemuzułmanami, którym dozwolone jest spożywanie alkoholu i inne prawa; Egipski badacz i myśliciel Kassem Amin pisze w swojej książce „Wyzwolenie kobiet”: że zwyczaj nikabu pojawił się i rozprzestrzenił w epoce Abbasydów, pod wpływem muzułmanów z Zaratusztrian z Persji, i że jego rozprzestrzenianie się ograniczało się do kobiety z miast i klas wyższych, a nie wśród wieśniaczek na wsi; Amin potępił także segregację kobiet w „Haramleku”, uważając to również za zwyczaj Abbasydów. Opinie Amina i jego zwolenników w tym poglądzie są uważane za podlegające krytyce ze strony innych badaczy muzułmańskich, którzy twierdzą, że nikab pojawił się od czasów Proroka Mahometa i ma filary w Koranie i hadisach Proroka .Wiedza była dostępna w meczetach i szkołach w epokach władzy, a Bagdad obejmował wiele najsłynniejszych i najpotężniejszych uniwersytetów na świecie.Jednak w epokach słabości tylko kilka osób posyłało swoje dzieci do meczetów na naukę nauka, a często najstarsi członkowie rodziny byli zadowoleni. Wiedza w meczetach, którą powszechnie nazywa się „Katatib”, nie była wystarczająca, poza zapamiętywaniem Koranu i nauczeniem się z niego czytania, pisania i zasad arytmetyki.

Zobacz też

Zasoby

marże

Uwagi

* Istniało wiele pseudonimów dla drugiego człowieka w stanie Abbasydów. Zaczęło się jako „wezyr”, a następnie przekształciło się w „sułtana”. Tytuł ten był używany przez długi czas, dopóki nie został zastąpiony tytułem „Książę książąt” a następnie „Król Wschodu i Zachodu”. ** Meczet Tysiąclecia to meczet budowany od ponad tysiąca lat.

Zewnętrzne linki

Seria historii politycznej państwa Abbasydów. Strona rodziny Al Bawazir Abbasydów Haszymitów. Brama do historii Bliskiego Wschodu Brama do islamu Brama do historii islamu Brama do państwa Abbasydów

Original article in Arabic language