Polityka

Article

February 7, 2023

Polityka (z greckiego πολιτική „polityka”, a od πόλις „miasto”) to proces podejmowania decyzji w grupach ludzkich, metody zdobywania i utrzymywania poparcia ludzi do działania w danej grupie. To pojęcie poprzedza społeczeństwo ludzkie. Odnosi się do „stosunków społecznych obejmujących władzę lub władzę i odnosi się do regulacji jednostki politycznej oraz metod i taktyk stosowanych do formułowania i wdrażania polityki. Może być również rozumiany jako aktywność tych, którzy dążą do zdobycia władzy, zachowania lub zastraszać w celu związanym z dobrem lub interesem ogólnym lub ludźmi. Chociaż jest to powszechnie stosowane do rządów, zachowania polityczne obserwuje się również w instytucjach akademickich, biznesie,religijne i inne. Słowo to pochodzi z greckiego polis, co oznacza miasto; polityka to, etymologicznie, wszystko, co ma do czynienia z obywatelstwem i jego troskami, zwłaszcza ideologią grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.Słowo to pochodzi z greckiego polis, co oznacza miasto; polityka to, etymologicznie, wszystko, co ma do czynienia z obywatelstwem i jego troskami, zwłaszcza ideologią grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.Słowo to pochodzi z greckiego polis, co oznacza miasto; polityka to, etymologicznie, wszystko, co ma do czynienia z obywatelstwem i jego troskami, zwłaszcza ideologią grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania ciał ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.polityka to, etymologicznie, wszystko, co ma do czynienia z obywatelstwem i jego troskami, zwłaszcza ideologią grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.polityka to, etymologicznie, wszystko, co ma do czynienia z obywatelstwem i jego troskami, zwłaszcza ideologią grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania ciał ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.zwłaszcza ideologia grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.zwłaszcza ideologia grup. Politologia jest dyscypliną nauk społecznych, która bada zachowania polityczne i bada zdobywanie i stosowanie władzy, a także zdolność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.umiejętność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.umiejętność narzucania woli jednej osoby lub grupy drugiej. Uczeni w tej dyscyplinie to politolodzy. Politolodzy analizują wybory, opinię publiczną, działalność instytucjonalną (sposób działania organów ustawodawczych i relatywne znaczenie różnych źródeł władzy politycznej), ideologie grup politycznych oraz sposób, w jaki politycy wywierają wpływ.

Pojęcie i znaczenie

Definicja

Polityka ma dwie długoterminowe definicje i jest polisemiczna, ponieważ może być stosowana w innych dziedzinach. Ściśle mówiąc, termin polityka oznacza organizowanie zbiorowej lub wspólnotowej działalności poprzez podejmowanie decyzji. W starożytnej Grecji jednak określano ją jako technikę organizowania i utożsamiania obywatela greckiego z instytucjami. W czasach nowożytnych termin ten nabiera innego znaczenia, które obowiązuje do dziś. Jest to następnie związane z władzą i definiowane jako regulacja społeczeństwa. W tym nowym podejściu z polityką wiąże się szereg podstawowych pojęć: Władza: zdolność, władza lub władza do wykonania określonego działania. Autorytet: zdolność do egzekwowania prawa; żądać posłuszeństwa, rozkazywać, określać lub osądzać. Rząd:organ lub organizacja, która ma uprawnienia do tworzenia i egzekwowania prawa. Legitymacja: atrybut rządu uzyskuje się poprzez przejęcie i wykorzystanie władzy zgodnie z uznanymi lub wcześniej ustalonymi standardami (np. systemy wyborcze) Suwerenność: zdolność rządu do sprawowania kontroli rządowej na swoim terytorium niezależnie od jakichkolwiek wpływów zewnętrznych. Ideologia: sposób myślenia, który wpływa na podejmowanie decyzji politycznych. Definicja jest jednak ograniczona, ponieważ możemy mówić na przykład o polityce konkretnej firmy, a nie rządu. Z tego powodu dzisiaj ograniczamy się do zapisania się do prostej organizacji aktywności społeczności poprzez podejmowanie decyzji.Definicja ta uwzględnia, że ​​polityka jest publiczna i prywatna. Oznacza to, że jednocześnie polityka dotyka zarówno aspektów prywatnych, jak i publicznych, co nie miało miejsca w Cesarstwie Rzymskim, gdzie wszystko było publiczne.

Rodzaje polis

W politologii polityka została zdefiniowana zgodnie z jej celami. Powszechnie akceptowana w społeczeństwach o liberalnych demokracjach polityka jest wykorzystywana dla wspólnego dobra, dlatego powinien istnieć prawdziwy rozdział władz faktycznych, co nie zawsze ma miejsce. W dyktaturach polityka jest korzystna dla tych, którzy rządzą, zwykle wojskowego rządu kolegialnego. W takim przypadku może obowiązywać polityka zwolnienia i/lub niezależności. W każdym razie celem tej polityki jest zagwarantowanie wewnętrznego porządku i zewnętrznej obrony w każdym rodzaju reżimu. Z tego powodu polityka może przedstawiać jeszcze więcej typologii: Konfliktowe ugrupowanie współpracy rządu.tutaj często przekłada się to na formy rządzenia.

Studia polityczne

Polityka jest zwykle badana z trzech perspektyw, odkąd istnieje: Skład państwa Historia ewolucji państw Badanie relacji między państwami Polityka często wiąże się z definicją systemu politycznego oraz jego teoretyzacją. Odpowiedzialny za to David Easton, najszerzej akceptowany politolog. Quebecers opracowali schemat definiowania systemu politycznego, który polega na skierowaniu wkładu lub żądań społeczeństwa na system polityczny, który musi odpowiadać wynikami. Konsekwencje dla środowiska prowadzą do informacji zwrotnych, które przetwarzają żądania i wyniki. Przy tym wszystkim system polityczny definiuje się jako sposób, w jaki instytucje współdziałają ze społeczeństwem i ze sobą nawzajem.mają na celu podejmowanie decyzji, które w większości mają trwały wpływ na dużą część populacji. Chodzi przecież o zarządzanie konfliktami z instytucjami.

Systemy polityczne rządu

Filozofie polityczne rządu

Anarchizm: Anarchizm (od greckiego αν-, an-, „nie” i αρχω, arkho, „władza”) jest zbiorem idei filozoficznych i politycznych, które mają wspólną cechę odrzucenia państwa i jakiejkolwiek formy „władzy lub hierarchia, która ogranicza zarówno fizycznie, psychicznie, jak i duchowo całkowitą lub częściową wolność jednostki. Demokracja: Demokracja jest formą organizacji grup ludzi, w której władza polityczna spoczywa na wszystkich jej członkach, podejmując decyzje w odpowiedzi na zbiorową wolę członków grupy. Demokracja to zatem forma organizacji życia publicznego poprzez mechanizmy partycypacji bezpośredniej lub pośredniej, które dają legitymizację wybranym przedstawicielom. Demokracja rodzi się wStarożytna Grecja z klasyfikacji form rządów dokonanej przez Platona i Arystotelesa, którzy uważali ją za rządy tłumu przez Platona, a przede wszystkim przez Arystotelesa. Faszyzm: Faszyzm to ideologia i ruch polityczny, który pojawił się w międzywojennej Europie (1918-1939). Termin faszyzm pochodzi od włoskiego fascio ("belka rzymska"), a to od łacińskiego fasc (liczba mnoga od fascis). Polityczny projekt faszyzmu polega na ustanowieniu totalitarnego korporacjonizmu państwowego i gospodarki dirigiste, podczas gdy jego intelektualna podstawa budzi podporządkowanie rozumu woli i działaniu, nacjonalizm silnie utożsamiany z ofiarami i elementami przemocy, wobec których określają się jako wrogowie i winni ich zła przez aparat propagandowy. Pochodzi zmiędzyklasowy składnik społeczny (nazizm mówił o narodowym socjalizmie) i odmowa umieszczenia go w spektrum politycznym (lewicowym lub prawicowym), chociaż politologia zawsze umieszczała go na skrajnej prawicy. lub określić go jako szowinistyczną odmianę socjalizmu państwowego. Gerontokracja: forma rządu oligarchicznego, w której jednostką rządzą przywódcy starsi niż większość dorosłej populacji. Merytokracja: filozofia, w której rząd opiera się na zdolnościach (zasługach) władcy, a nie na jego bogactwie lub innych cechach związanych z jego pozycją społeczną. Najpopularniejsza definicja merytokracji konceptualizuje zasługi w kategoriach udowodnionych kompetencji i umiejętności, i najprawdopodobniej jest ona zwykle mierzona za pomocą standaryzowanych testów, takich jak IQ.W rządowym lub innym systemie administracji, merytokracja, w sensie administracyjnym, to system administracji rządowej lub jakiejkolwiek innej administracji (na przykład administracji biznesowej), w którym obowiązki są przydzielane ludziom zgodnie z ich zaletami, to znaczy inteligencją, referencjami , oraz wykształcenie, określone na podstawie ocen lub egzaminów. Matriarchat: Matriarchat jest formą organizacji społecznej, w której władza spoczywa na kobietach, a zwłaszcza na matkach w społeczności. Termin „ginekokracja” jest używany w odniesieniu do rządu kobiet. Okluzja: rządy tłumu, motłochu lub zastraszanie władz konstytucyjnych. Oklocracy, termin wywodzący się z greckiego ὀχλοκρατία okhlokratía i łacińskiego ochlocratia,zgodnie z klasycznym poglądem arystotelesowskim jest to jedna z trzech szczególnych form degeneracji czystych form rządzenia, a konkretnie politeizmu. Czasami termin ten jest mylony z tyranią większości, ponieważ są blisko spokrewnieni. Etymologicznie demokracja to rząd ludu, który z woli powszechnej legitymizuje władzę państwową, a okokkracja to rząd tłumu, czyli tłum, masa lub tłum jest agentem produkcji biopolitycznej, która w do zajmowania się sprawami politycznymi, ma wadliwą, zagubioną, niesprawiedliwą lub nieracjonalną wolę, a zatem nie ma zdolności do samorządności, a zatem nie spełnia niezbędnych wymagań, aby być uważanym za naród. W epoce nowożytnej wiąże się to z koncepcją anarchii. Panarkia:to filozofia polityczna, która opowiada się za pokojowym współistnieniem wszystkich systemów politycznych, kładąc nacisk na prawo każdej jednostki do swobodnego przyłączenia się i opuszczenia jurysdykcji dowolnego wybranego rządu, bez konieczności zmiany ich obecnej lokalizacji. Nie byłoby rządu centralnego, ponieważ każda osoba wybrałaby swój własny styl rządzenia, a każdy z tych rządów mógłby współpracować jako całość dla wszystkich w formie „rządu sieciowego”. W przypadku konfliktów między jednostkami pod rządami różnych rządów proponuje się rozwiązanie ich za pomocą prawa międzynarodowego. Patriarchat: w swoim etymologicznym pochodzeniu (od łacińskiego pater, ojciec), „panowanie ojca” lub prawo ojca. Każda forma organizacji społecznej, w której wartości,Normy i formy zachowań decydujące o rozwoju relacji społecznych ustalają i kontrolują osoby starsze, czyli rodzice, jako głowy gospodarstw domowych. Przykładem takiej organizacji było w starożytności społeczeństwo rzymskie. W etnologii oznacza uprzywilejowany wpływ męskich członków w społeczeństwie, tak że jest on zdominowany przez „patrylinearność” (dziedzictwo materialne i status przechodzi z ojca na dzieci) oraz „patryloność” pochodzenia ojca), a mężczyźni decydują o najważniejsze kwestie życia społecznego. Plutokracja: Plutokracja (z greckiego πλουτοκρατία, Plutos „bogactwo” i kratos „rząd”) jest krytyczną syntezą demokracji, powszechnego prawa wyborczego i parlamentaryzmu.być w stanie wypowiadać się jak system rządów, w którym władza posiada tych, którzy posiadają źródła bogactwa. Plutokracja została wprowadzona w życie wkrótce po zniszczeniu władzy królewskiej brutalną siłą i pod przykrywką demokracji. Teokracja: Teokracja (z greckiego θεός, theós, „bóg” i κράτος, krátos, „władza, rząd”: „rząd Boży”) jest formą rządów, w której przywódcy rządów pokrywają się z przywódcami dominującej religii. a polityka rządu jest identyczna lub pod silnym wpływem zasad dominującej religii. Zazwyczaj rząd twierdzi, że rządzi w imię Boga lub wyższej siły, zgodnie z lokalną religią.Plutokracja została wprowadzona w życie wkrótce po zniszczeniu władzy królewskiej brutalną siłą i pod przykrywką demokracji. Teokracja: Teokracja (z greckiego θεός, theós, „bóg” i κράτος, krátos, „władza, rząd”: „rząd Boży”) jest formą rządów, w której przywódcy rządów pokrywają się z przywódcami dominującej religii. a polityka rządu jest identyczna lub pod silnym wpływem zasad dominującej religii. Zazwyczaj rząd twierdzi, że rządzi w imię Boga lub wyższej siły, zgodnie z lokalną religią.Plutokracja została wprowadzona w życie wkrótce po zniszczeniu władzy królewskiej brutalną siłą i pod przykrywką demokracji. Teokracja: Teokracja (z greckiego θεός, theós, „bóg” i κράτος, krátos, „władza, rząd”: „rząd Boży”) jest formą rządów, w której przywódcy rządów pokrywają się z przywódcami dominującej religii. a polityka rządu jest identyczna lub pod silnym wpływem zasad dominującej religii. Zazwyczaj rząd twierdzi, że rządzi w imię Boga lub wyższej siły, zgodnie z lokalną religią.a polityka rządu jest identyczna lub pod silnym wpływem zasad dominującej religii. Zazwyczaj rząd twierdzi, że rządzi w imię Boga lub wyższej siły, zgodnie z lokalną religią.a polityka rządu jest identyczna lub pod silnym wpływem zasad dominującej religii. Zazwyczaj rząd twierdzi, że rządzi w imię Boga lub wyższej siły, zgodnie z lokalną religią.

Formy organizacji polityczno-gospodarczej

Feudalizm Kapitalizm Socjalizm Komunizm

Nowoczesne systemy organizacji politycznej

Republika

Rzeczpospolita (z łac. OZE PVBLICA, „rzecz publiczna, rzecz publiczna”) w najszerszym znaczeniu to ustrój polityczny oparty na rządach prawa (konstytucji) i równości wobec prawa jako formy ograniczenia możliwe nadużycia najpotężniejszych ludzi, rządu i większości, w celu ochrony podstawowych praw i wolności obywatelskich obywateli, od których nigdy nie można pozbawić prawowitego rządu. Z kolei republika wybiera, kogo rządzi, reprezentując całą swoją strukturę prawem głosu. Elektorat jest ostatecznym źródłem jego legitymacji i suwerenności. Wiele definicji, takich jak Encyclopædia Britannica z 1922 r., również podkreśla znaczenieautonomia i prawo (w tym prawa człowieka) 1 jako podstawowe części republiki. Nie należy mylić republiki z demokracją, bo nawiązują one do różnych zasad, republika to rządy prawa, demokracja to rządy ludu, Grecy, Dimokratia (Dan (Lud) i Kratos (Państwo, odnosząc się do Presidentialism: A forma rządu, w jakiej ukonstytuowana jest republika, konstytucja ustanawia podział kompetencji między władzę ustawodawczą, wykonawczą, sądowniczą i szefa prezydentury. część władzy wykonawczej, jako szef rządu.być wybieranym bezpośrednio przez wyborców, a nie przez Kongres czy Parlament. Najbardziej znaną prezydencką republiką demokratyczną we współczesnej historii są Stany Zjednoczone. Prezydent jest organem sprawującym władzę wykonawczą, podczas gdy władza ustawodawcza jest zwykle skupiona przez kongres, bez uszczerbku dla uprawnień prezydenta w sprawach ustawodawczych. Semiprezydencja: system semiprezydencki, semiprezydencki, semiprezydencka demokracja lub semiprezydencka republika, to system parlamentarnej organizacji politycznej, w którym premier i prezydent są aktywnymi uczestnikami codziennych funkcji rządowy. Różni się od systemu parlamentarnego tym, że prezydent jest wybierany w głosowaniu powszechnym i nie jest tylko ceremonialną postacią przedstawicielską. Z drugiej strony,różni się od systemu prezydenckiego tym, że istnieje koncepcja premiera, który odpowiada przed władzą ustawodawczą rządu. Parlamentaryzm: System parlamentarny, demokracja parlamentarna lub parlamentaryzm, to system organizacji politycznej, w którym władza wykonawcza rządu zależy od bezpośredniego lub pośredniego poparcia parlamentu, często wyrażanego poprzez wotum zaufania. Nie ma więc wyraźnego podziału władzy między władzą ustawodawczą i wykonawczą ani wspólnego systemu weryfikacji i równowagi prezydencyzmu. Jednak system parlamentarny charakteryzuje się większą elastycznością i responsywnością niż prezydencyzm. Jako system demokratyczny w demokracji parlamentarnej suwerenność ludową reprezentują posłowie i/lub senatorowie,wybierani w wolnych i regularnych wyborach, które pełnią funkcję ustawodawczą w ramach parlamentu.

Monarchia

Monarchia jest formą państwa, w której osoba ma prawo, zwykle w drodze dziedziczenia, sprawować władzę jako głowa państwa. Tytuły monarchów różnią się w zależności od stref i struktury prawnej ich państwa. Można powiedzieć: królów, cesarzy, carów, kajzerów itp. Na przestrzeni dziejów wielu monarchów posiadało władzę absolutną, czasami na podstawie ich rzekomej boskości. Monarchia konstytucyjna: Monarchia konstytucyjna to forma rządu monarchicznego ustanowiona w ramach systemu konstytucyjnego, który uznaje wybranego lub dziedzicznego monarchę za głowę państwa. Współczesne monarchie konstytucyjne często realizują koncepcję tria politycznego lub „podziału władzy”, w którym monarcha jest głową władzy wykonawczej lub pełni jedynie rolę ceremonialną lub symboliczną. Monarchia absolutna:W monarchii absolutnej nie ma podziału władz, ponieważ ich źródłem jest sam suweren i nie można go pociągać do odpowiedzialności za swoje czyny. Chociaż sądownictwo mogło mieć względną autonomię w historii tego typu ustrojów w stosunku do suwerena – w przeciwieństwie do władzy wykonawczej i ustawodawczej, które z definicji są suwerenem osobistym – despota może ostatecznie zmienić decyzji lub orzeczeń sądów lub reformy prawa dla jego potrzeby lub pragnienia. Reżim wojskowy: dyktatura wojskowa to forma rządów autorytarnych, w których, w większym lub mniejszym stopniu, instytucje wykonawcze, ustawodawcze i prawne są kontrolowane przez siły zbrojne, które uniemożliwiają jakąkolwiek formę kontroli demokratycznej.Powstają one zwykle w wyniku ucisku dotychczasowego systemu rządów po ogłoszeniu wojskowym lub zamachu stanu. Dyktatury wojskowe generalnie uzasadniały swoją obecność u władzy jako sposób na przyniesienie narodowi stabilności politycznej lub ratowanie go przed groźbą „niebezpiecznych ideologii”. Reżimy wojskowe mają tendencję do przedstawiania się jako niezależne, jako „neutralna” partia zapewniająca bezpartyjne tymczasowe przywództwo w czasie niepokojów, jednocześnie przedstawiając cywilnych polityków jako skorumpowanych i nieefektywnych.stabilność polityczna narodu lub uratowanie go przed groźbą „niebezpiecznych ideologii”. Reżimy wojskowe mają tendencję do przedstawiania się jako niezależne, jako „neutralna” partia zapewniająca bezpartyjne tymczasowe przywództwo w czasie niepokojów, jednocześnie przedstawiając cywilnych polityków jako skorumpowanych i nieefektywnych.stabilność polityczna narodu lub uratowanie go przed groźbą „niebezpiecznych ideologii”. Reżimy wojskowe mają tendencję do przedstawiania się jako niezależne, jako „neutralna” partia zapewniająca bezpartyjne tymczasowe przywództwo w czasie niepokojów, jednocześnie przedstawiając cywilnych polityków jako skorumpowanych i nieefektywnych.

Inne koncepcje

Fikcja polityczna: publiczna postawa urzędników politycznych, oparta na dyskusjach prasowych i nadmiernym nagłaśnianiu działań symbolicznych, która nie prowadzi do praktycznej realizacji lub wpływa na ludność. Polityka zawodowa: System stanowisk politycznych w administracji państwowej, w którym otrzymują wynagrodzenie pieniężne za swoją pracę. Stanowisko trustu: chociaż ich ustawodawstwo i definicja różnią się w zależności od stanu, mogą oni uznać pozycję trustu za pracownika tymczasowego, który na podstawie mianowania i na zasadzie niestałej wykonuje wyłącznie funkcje wyraźnie zakwalifikowane jako trust. specjalne porady, wynagradzane ze środków budżetowych przeznaczonych na ten cel.

Systemy wyborcze

Główny artykuł: System wyborczy System wyborczy składa się z szeregu zasad, według których wyborcy mogą wyrażać swoje preferencje, które w sposób zagregowany określają ostateczny wynik. Badanie systemów wyborczych to teoria głosowania, subdyscyplina nauk politycznych, ekonomii lub matematyki. Niektóre podstawowe koncepcje systemów wyborczych to: Głosowanie jednolitą większością: popularna metoda wyborów, w której zwycięzcą jest kandydat, który uzyska względną większość głosów. Wieloczłonkowa reprezentacja proporcjonalna: popularnie wybierana metoda, w której procent głosów otrzymanych przez partie polityczne określa liczbę przydzielonych im miejsc w zgromadzeniach ustawodawczych lub parlamentach. Mieszana reprezentacja proporcjonalna:jest to system wyborczy podobny do systemów reprezentacji proporcjonalnej, obejmujący jednak określoną (a nawet większą) liczbę posłów wybieranych względną większością głosów.

Organizacje polityczne

Partia polityczna

Partia polityczna to organizacja polityczna należąca do określonej ideologii i/lub reprezentująca określoną grupę w celu wzięcia udziału w jakimś rodzaju wyborach lub wyborach. Mogą być również tworzone wokół tematu szczególnego zainteresowania lub konkretnej osoby. Partie polityczne w demokracji zazwyczaj informują opinię publiczną o swoich planach i celach, tworząc jednostki organizacyjne, które są uznawane za uprawnione do udziału w wyborach politycznych poprzez zgłaszanie kandydatów i programów działania rządu. W wielu pracach naukowych i artykułach dotyczących genezy partii politycznych jako najważniejszych autorów klasycznych wymienia się Maurice'a Duvergera, Anthony'ego Downsa, Giovanniego Sartoriego.Seymour Martin Lipset i Stein Rokkanque, którzy służyli jako punkt wyjścia i zaznaczyli znaczną część programu badawczego w tej dziedzinie. Ich wkład, choć wielokrotnie krytykowany i przerabiany, obejmuje zakotwiczenie podstawowych elementów w analizie partii politycznych.

Źródło

Zawsze istniały grupy różniące się modelem współistnienia społeczeństwa i konkurujące ze sobą, ale partie polityczne o określonej organizacji i funkcji powstały w połowie XIX wieku w wyniku reprezentacyjnego ustroju demokratycznego i ekspansji praw wyborczych. . Z instytucjonalnego punktu widzenia Maurice Duverger rozróżnia: Partie kreacji wewnętrznej: rodzą się w sercu Parlamentu. Początkowo prezentowali się jako frakcje walczące o władzę, m.in. torysi (konserwatyści) i wigowie (liberałowie) w Anglii. Miały one negatywne konotacje, uważano, że działają na szkodę dobra wspólnego, realizując egoistyczne interesy. Jednak z biegiem czasu staje się widoczna niemożność utrzymywania bezpośrednich relacji między ludźmi a ich przedstawicielami.Aby odpowiedzieć na nowe wymagania społeczne, potrzebna jest większa organizacja. Przechodzą od etapu dezorganizacji do etapu rozwoju organizacyjnego Zewnętrzne partie kreujące: powstają w wyniku walki o rozszerzenie praw politycznych w XIX i XX wieku. Wydaje się, że są blisko powiązani z grupami, które prowadziły swoją działalność poza parlamentem, takimi jak związki zawodowe, organizacje religijne i gazety. Na przykład. Partii Pracy (Wielka Brytania).Z drugiej strony, z socjologicznego czy genetycznego punktu widzenia, istotne stają się pewne strukturalne podziały społeczne, jakie zaistniały w procesie tworzenia państw narodowych i nowoczesnej gospodarki. Seymour Lipset i Stein Rokkan odnoszą się do czterech głównych szczelin: Konflikt między krajami centralnymi i peryferyjnymi:kilka populacji sprzeciwia się językowym, religijnym lub politycznym nakazom wielkich mocarstw kolonizacyjnych. Pojawienie się regionalnych partii, które roszczą sobie prawo do tożsamości kulturowej pewnych grup. Kwestionowane są problemy w stosunkach między Kościołem a państwem: kontrola edukacji i uporządkowanie wymagań społecznych. Tworzenie partii wyznaniowych i świeckich. Różnice między wsią a miastem: pojawiają się partie miejskie i rolnicze. Napięcia między kapitalistami a robotnikami: obrona własności i wolnej przedsiębiorczości stoją w obliczu żądań związków. Rodzą się partie socjalistyczne i ruchy robotnicze. Utrwaliło się rozróżnienie między partiami prawicowymi i lewicowymi.Pojawienie się regionalnych partii, które roszczą sobie prawo do tożsamości kulturowej pewnych grup. Kwestionowane są problemy w stosunkach między Kościołem a państwem: kontrola edukacji i uporządkowanie wymagań społecznych. Tworzenie partii wyznaniowych i świeckich. Różnice między wsią a miastem: pojawiają się partie miejskie i rolnicze. Napięcia między kapitalistami a robotnikami: obrona własności i wolnej przedsiębiorczości stoją w obliczu żądań związków. Rodzą się partie socjalistyczne i ruchy robotnicze. Utrwaliło się rozróżnienie między partiami prawicowymi i lewicowymi.Pojawienie się regionalnych partii, które roszczą sobie prawo do tożsamości kulturowej pewnych grup. Kwestionowane są problemy w stosunkach między Kościołem a państwem: kontrola edukacji i uporządkowanie wymagań społecznych. Tworzenie partii wyznaniowych i świeckich. Różnice między wsią a miastem: pojawiają się partie miejskie i rolnicze. Napięcia między kapitalistami a robotnikami: obrona własności i wolnej przedsiębiorczości stoją w obliczu żądań związków. Rodzą się partie socjalistyczne i ruchy robotnicze. Utrwaliło się rozróżnienie między partiami prawicowymi i lewicowymi.powstają partie miejskie i agrarne. Napięcia między kapitalistami a robotnikami: obrona własności i wolnej przedsiębiorczości stoją w obliczu żądań związków. Rodzą się partie socjalistyczne i ruchy robotnicze. Utrwaliło się rozróżnienie między partiami prawicowymi i lewicowymi.powstają partie miejskie i agrarne. Napięcia między kapitalistami a robotnikami: obrona własności i wolnej przedsiębiorczości stoją w obliczu żądań związków. Rodzą się partie socjalistyczne i ruchy robotnicze. Utrwaliło się rozróżnienie między partiami prawicowymi i lewicowymi.

Rodzaj

Richard Gunther i Larry Diamond mają na celu przearanżowanie najważniejszych typologii. Udało im się rozróżnić pięć gatunków: Partie godne uwagi: urodzone w pierwszej połowie XIX wieku w Europie, w ramach reżimów na wpół demokratycznych i wyborach spisowych. Posiadali minimalne struktury organizacyjne, oparte na sieciach interpersonalnych na niewielkim obszarze geograficznym. Słabo zideologizowana. Oparte na podziale prywatnych korzyści dla mieszkańców Imprezy masowe: pojawiły się w XIX-XX wieku w Europie, teraz rozprzestrzeniły się na kraje azjatyckie i afrykańskie. Charakteryzują się solidną organizacją i szeroką bazą partnerów, którzy wnoszą wkład finansowy do partii. Utrzymują silne więzi z organizacjami zewnętrznymi, takimi jak związki, organizacje religijne i media.Dzielą się na: nacjonalistów (pluralistów lub ultranacjonalistów), socjalistów (socjaldemokratów lub leninistów) i religijnych (wyznaniowych lub fundamentalistów). Brakuje im zbyt rozbudowanej i wyrafinowanej organizacji. Nie mają struktur programowych, które obejmują całe społeczeństwo. Na ogół wykorzystują ścieżkę wyborczą, aby uzyskać partykularne korzyści dla swoich zwolenników Partie wyborcze: utrwaliły się w latach 70. w ramach ekspansji mediów i upadku państwa opiekuńczego. Są słabi organizacyjnie, choć bardzo aktywni podczas kampanii wyborczych Partie ruchu: powstają w postindustrialnych demokracjach.Przyjmują różne cechy w zależności od kontekstu i ideologii politycznej. Obejmuje lewicowe partie libertariańskie, które opierają się na idei „negatywnego konsensusu”, co oznacza, że ​​obejmują niejednorodną, ​​ale zasadniczo umiejscowioną grupę fanów zajmujących się różnymi tematami. Na przykład Partia Zielonych Niemiec. Obejmuje również tych ze skrajnej prawicy, którzy są nuklearni, opierając się na dążeniu do przestrzegania zasad, takich jak porządek, tradycja, tożsamość i bezpieczeństwo. Ci ostatni są wrogo nastawieni do innych partii, do państwa i systemu w ogóle; istnieją pewne ksenofobiczne i rasistowskie zasady. Na przykład Front Narodowy (Francja).oznacza to, że obejmują one niejednorodną, ​​ale zasadniczo umiejscowioną grupę fanów na różne tematy. Na przykład Partia Zielonych Niemiec. Obejmuje również tych ze skrajnej prawicy, którzy są nuklearni w oparciu o dążenie do zasad takich jak porządek, tradycja, tożsamość i bezpieczeństwo. Ci ostatni są wrogo nastawieni do innych partii, do państwa i systemu w ogóle; istnieją pewne ksenofobiczne i rasistowskie zasady. Na przykład Front Narodowy (Francja).oznacza to, że obejmują one niejednorodną, ​​ale zasadniczo umiejscowioną grupę fanów na różne tematy. Na przykład Partia Zielonych Niemiec. Obejmuje również tych ze skrajnej prawicy, którzy są nuklearni w oparciu o dążenie do zasad takich jak porządek, tradycja, tożsamość i bezpieczeństwo. Ci ostatni są wrogo nastawieni do innych partii, do państwa i systemu w ogóle; istnieją pewne ksenofobiczne i rasistowskie zasady. Na przykład Front Narodowy (Francja).istnieją pewne ksenofobiczne i rasistowskie zasady. Na przykład Front Narodowy (Francja).istnieją pewne ksenofobiczne i rasistowskie zasady. Na przykład Front Narodowy (Francja).

Związek zawodowy

Związek zawodowy to stowarzyszenie polityczne utworzone w celu obrony interesów gospodarczych i społecznych swoich członków. Związki zawodowe stosują się do zasad związkowych. Termin ten jest ogólnie stosowany do związku robotniczego, utworzonego przez proletariat przemysłowy, ale może również odnosić się do innych grup, takich jak związek chłopski, który zrzesza robotników polowych, związek rolniczy, który skupia głównie dużych właścicieli ziemskich, związek pracodawców lub zrzeszenie pracodawców w obronie ich interesów oraz związek studencki, który skupia głównie studentów uczelni wyższych.

Rodzaj

związki klasowe

Nazywani także generalistami, są mniej lub bardziej zaangażowani w podejście do walki klasowej. Głównymi odniesieniami w krajach katalońskich są komisje pracownicze (CCOO), który jest największym związkiem pod względem liczby członków i przedstawicieli związków, oraz Ogólny Związek Pracowników (UGT). Inne związki to Unió Sindical Obrera (USOC), Confederación General del Trabajo (CGT), Central Sindical Independent i de Funcionarios (CSIF), Intersindical-CSC, Coordinadora Obrera Sindical (COS), Intersindical Valenciana oraz Union Workers-Intersyndical z Balearów. Historycznie najważniejszym ruchem związkowym w Katalonii (zasadniczo w latach 20. i 30. XX wieku) była Narodowa Konfederacja Pracy (CNT).

Związki branżowe

Oprócz związków zawodowych istnieją związki, które specjalizują się w obronie interesów pracowników w określonych sektorach. Na przykład, aby bronić chłopów, utworzono grupy takie jak Związek Rolników w Katalonii (1974) i Stowarzyszenie Rolników Walencji w Kraju Walencji (1977), aby bronić pracowników Administracji Publicznej Katalonii. Kandydatury Pracowników Administracji Katalonii (CATAC) w Katalonii (1985) oraz w obronie nauczycieli szkół średnich utworzono Związek Nauczycieli Szkół Średnich w Katalonii (1999). W dziedzinie studenckiej istnieją również związki branżowe, takie jak Związek Studentów Krajów Katalonii (SEPC), Narodowa Federacja Studentów Katalonii (FNEC) i Blok d'Twin Students (BEA).

Marketing polityczny

Marketing polityczny to zestaw technik badawczych, planowania, zarządzania i komunikacji stosowanych w projektowaniu i realizacji działań strategicznych i taktycznych w trakcie kampanii politycznej, niezależnie od tego, czy jest ona rozpowszechniana w wyborach, czy w instytucjach. Chociaż istnieje wiele technicznych i metodologicznych podobieństw między marketingiem politycznym a marketingiem komercyjnym, ich cele znacznie się różnią. W świecie biznesu głównym celem logiki rynkowej jest zaspokojenie potrzeby. W sferze politycznej logika rynkowa ma na celu wybór alternatywy. Kampania składa się głównie z trzech elementów: przekazu, pieniędzy i aktywizmu. Komunikat Komunikat to zwięzłe zdanie, które mówi, dlaczego wyborcy powinni wybrać kandydata.Przesłanie jest jednym z najważniejszych aspektów kampanii politycznej. W nowoczesnej kampanii przekaz musi być starannie dopracowany, zanim będzie mógł zostać rozpowszechniony. Duże kampanie wydadzą setki tysięcy dolarów na grupy fokusowe lub sondaże opinii, aby dowiedzieć się, jaki przekaz jest potrzebny, aby dotrzeć do większości wyborców w dniu wyborów. Techniki pozyskiwania funduszy obejmują spotkania między kandydatem a potencjalnymi dużymi darczyńcami, bezpośrednie prośby wysyłane pocztą do małych darczyńców oraz „wspólnotę” interesariuszy, którzy mogą w efekcie przekazać miliony. Aktywizm Wreszcie, aktywizm jest reprezentowany przez kapitał ludzki, piechotę lojalną sprawie, prawdziwie wierzących, którzy dobrowolnie przekażą orędzie. Normalniekampanie mają lidera odpowiedzialnego za podejmowanie taktycznych i strategicznych decyzji, aby ta ludzka siła stała się bardzo korzystnym narzędziem. W ostatnich czasach wykorzystanie nowych narzędzi cyfrowych w aktywizmie politycznym wykazało ogromny potencjał, co sprawiło, że zaczynasz mówić o cyberpolityce, jako o coraz bliższej możliwości. Współczesny marketing polityczny ma dwie dodatkowe cechy: Relacja w mediach: wykorzystanie środków masowego przekazu. Polityka wideo: Zdominowana jest przez narzędzia komunikacji wizerunkowej i audiowizualnej.Zespół kampanii, który może składać się z natchnionej osoby lub grupy doświadczonych profesjonalistów, musi zastanowić się, jak przekazać wiadomość, pozyskać fundusze i zrekrutować wolontariuszy. Propaganda jest zwykle ograniczona prawem,dostępne zasoby, a często wyobraźnia osób odpowiedzialnych. Do najczęstszych technik propagacji należą: Wykorzystanie mediów publicznych za pośrednictwem paska wyborczego. Płatne media: prasa, telewizja, radio, drogi publiczne i coraz częściej Internet. Organizuj protesty, maratony, rozprawy lub wszelkiego rodzaju imprezy. Napisz bezpośrednio do członków społeczeństwa. Zwiedzaj przez pewien czas ośrodki miejskie, zwykle małe. Jest to znane w krajach anglojęzycznych jako wycieczka pociągiem po przystanku Whistle, ponieważ powszechnie (około XIX wieku, kiedy pociąg się rozwinął i był symbolem postępu) technika ta była wydawana podczas podróży pociągiem przez małe stacje. dany. Obecnie termin ten wywodzi się od każdej wizyty w tym celu.Podkreśl negatywne lub słabe punkty konkurencji. Dystrybucja broszur lub innych podobnych środków. Wystąpienia publiczne, w których zwykle oddawane są gesty jedności z ludźmi.Marketing polityczny to złożona dyscyplina strategiczna, która łączy w sobie transdyscyplinarną pracę różnych specjalistów (m.in. politologów, komunikatorów społecznych, ekspertów od opinii publicznej) Na trzech podstawowych poziomach planowania i realizacji. Trzy strategiczne poziomy marketingu politycznego to: • Strategia polityczna (EPO): opracowanie propozycji politycznej • Strategia komunikacji (KE): opracowanie dyskursu politycznego • Strategia reklamowa (EPu): konstruowanie polityki Image Te trzy poziomy strategii muszą być realizowane jednocześnie iw skoordynowany sposób.Odpowiednie podejście systemowe wymaga, aby „propozycja polityczna” (I poziom strategiczny) została przetłumaczona w kategoriach „dyskursu politycznego” (II poziom strategiczny) i zebrana w postaci „obrazu politycznego” (III poziom strategiczny). Kluczem do systemu jest wykorzystanie stałych kanałów sprzężenia zwrotnego, które istnieją między trzema poziomami.

poglądy polityczne

Ideologia polityczna jest szczególnym rodzajem ideologii, która specjalizuje się w konstruowaniu społeczeństw ludzkich. Z tego powodu musi odpowiadać kryteriom prawdziwie ludzkim, pomijając względy religijne i podobne, które można by zaliczyć do kategorii ideologii parapolitycznych. Cechą charakterystyczną ideologii politycznych jest zatem dążenie do najwyższego ludzkiego dobrobytu, a więc podążanie za utylitarną etyką i pozytywizmem. Różnice są wytworem koncepcji i zadowolenia człowieka (różnice poziome) oraz sztywności stosunków i struktur politycznych (różnice pionowe).

Zróżnicowanie pionowe

Zróżnicowanie pionowe dotyczy sztywności struktur politycznych i relacji międzyludzkich. To zróżnicowanie pozwala wyodrębnić dwie rodziny: etatystyczną i nieetatystyczną lub anarchistyczną. Etatyzm uważa za konieczne pełną stabilność z góry określonego organu normatywnego (prawo), zakres stosowania tych zasad (terytorium), organ represyjny do ich stosowania (policja) oraz organ obrony przed zagrożeniami zewnętrznymi (armia). Anarchizm uważa to nie tylko za niepotrzebne , ale także negatywne dla realizacji celów politycznych. Ma więc pewną tendencję do improwizowania tych elementów, gdy są one bezwzględnie konieczne (np. zniszczenie państwa).

Zróżnicowanie poziome

Koncepcje dotyczące wzajemnej porównywalności ludzkiej satysfakcji są podstawą horyzontalnego zróżnicowania ideologii politycznych. Zasadniczo znajdujemy trzy:

Rodzina Paretów

Rodzinę Paretów cechuje przekonanie, że satysfakcja jest cechą absolutnie osobistą i nie da się jej zmierzyć. Skutkuje to niemożliwością porównania satysfakcji i stworzenia agregatu w poszukiwaniu społecznego optimum, co uniemożliwia wydawanie osądów na temat nierówności między jednostkami. Teoria ta, po raz pierwszy sformułowana przez Vilfredo Pareto, czyni tę rodzinę prawdziwie liberalną i indywidualistyczną grupą, w ramach której można odnaleźć trzy ideologie: autorytarny liberalizm, anarchokapitalizm oraz samodeterminizm lub poliarchię. Liberalizm autorytarny uważa państwo za zło konieczne do zagwarantowania ładu liberalnego, czyli ustroju własności prywatnej, przestrzeni bezpieczeństwa i tak dalej. Ale w żadnym momencie nie powinien odchodzićte obszary, a zatem wolności polityczne tych, którzy opowiadają się za większym interwencjonizmem, muszą zostać poważnie ograniczone. Bardziej umiarkowane ograniczają się do konstytucyjnego zakazu rządowej polityki społecznej, bardziej radykalne opowiadają się za zniesieniem ustroju demokratycznego i ustanowieniem liberalnej dyktatury i państwa policyjnego.Anarchokapitalizm widzi w państwie trwałe zagrożenie dla jednostki. i dlatego opowiada się za jego zniszczeniem. W obronie swojej własności i integralności każda osoba będzie musiała się przetasować, albo uzbrajając się, albo płacąc „prywatnym firmom ochroniarskim”. Według anarchokapitalistów to „prawo dżungli” jest naturalnym porządkiem rzeczy. Ilośćwspólne elementy (zwłaszcza pragnienie, by żaden demokratyczny głos nie mógł ustanowić socjalizmu) skłania wielu teoretyków do podnoszenia anarchokapitalizmu jako nieetatystycznej strony autorytarnego liberalizmu (a zatem części tej ideologii horyzontalnie), co z drugiej strony jest mniej oczywiste niż w przypadku samodeterminizmu i poliarchii. W rzeczywistości geneza tej ideologii opiera się na teorii umowy społecznej Rousseau, zgodnie z którą suwerenność emanuje od jednostki i deleguje ją poprzez pakt z resztą społeczeństwa. Dzięki temu paktowi pewna grupaidentyfikuje się jako podmiot konstytuujący i tworzy własną formę rządu. Zgodnie z tą filozofią, ponieważ jednostka jest właścicielem swojej suwerenności, każda grupa jednostek może zgodzić się i ukonstytuować się jako podmiot polityczny, z ich szczególną formą rządzenia.Te dwa wewnętrzne nurty myślowe są takie, podczas gdy samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzm), poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności, a zatem nie powinno być rozwijane, z konieczności mieści się w pewnym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.i tworzy własną formę rządu. Zgodnie z tą filozofią, ponieważ jednostka jest właścicielem swojej suwerenności, każda grupa jednostek może zgodzić się i ukonstytuować się jako podmiot polityczny, z ich szczególną formą rządzenia.Te dwa wewnętrzne nurty myślowe są takie, podczas gdy samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzm), poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności, a zatem nie powinno być rozwijane, z konieczności mieści się w pewnym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.i tworzy własną formę rządu. Zgodnie z tą filozofią, ponieważ jednostka jest właścicielem swojej suwerenności, każda grupa jednostek może zgodzić się i ukonstytuować się jako podmiot polityczny, z ich szczególną formą rządzenia.Te dwa wewnętrzne nurty myślowe są takie, podczas gdy samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzm), poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności, a zatem nie powinno być rozwijane, z konieczności mieści się w pewnym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.ponieważ jednostka jest właścicielem swojej suwerenności, każda grupa jednostek może zgodzić się i ukonstytuować się jako podmiot polityczny, z ich szczególną formą rządzenia.Różnica między tymi dwoma nurtami wewnętrznego myślenia polega na tym, że podczas gdy samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzm), poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności, a zatem niekoniecznie musi być rozwijane w określonym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.ponieważ jednostka jest właścicielem swojej suwerenności, każda grupa jednostek może zgodzić się i ukonstytuować się jako podmiot polityczny, z ich szczególną formą rządzenia.Różnica między tymi dwoma nurtami wewnętrznego myślenia polega na tym, że podczas gdy samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzm), poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności, a zatem niekoniecznie musi być rozwijane w określonym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.i ukonstytuowania się jako podmiot polityczny, z jego szczególną formą rządzenia.Różnice między tymi dwoma wewnętrznymi nurtami myślowymi polegają na tym, że chociaż samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzmu), zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności , a zatem niekoniecznie musi być rozwijany w określonym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.i ukonstytuowania się jako podmiot polityczny, z jego szczególną formą rządzenia.Różnice między tymi dwoma wewnętrznymi nurtami myślowymi polegają na tym, że chociaż samodeterminizm broni terytorialności prawa (etatyzmu), zasadniczo dotyczy ludzi i ich własności , a zatem niekoniecznie musi być rozwijany w określonym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest bardziej anarchistycznym nurtem, a jednocześnie bardziej tolerancyjna dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich mienia, a zatem niekoniecznie musi być rozwijane w określonym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest nurtem bardziej anarchistycznym, a jednocześnie bardziej tolerancyjnym dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.poliarchizm utrzymuje, że prawo zasadniczo dotyczy ludzi i ich mienia, a zatem niekoniecznie musi być rozwijane w określonym zakresie terytorialnym. To sprawia, że ​​poliarchia jest nurtem bardziej anarchistycznym, a jednocześnie bardziej tolerancyjnym dla totalitarnych form rządów, ponieważ emigracja nie jest konieczna, aby przed nimi uciec.

uniwersalistyczna rodzina

Rodzina uniwersalistyczna mocno wierzy w możliwość bezpośredniego lub pośredniego porównywania satysfakcji wszystkich ludzi. Aby to stwierdzić, opierają się na empatii i zasadach biologicznych. Logiczną konsekwencją tego poglądu na satysfakcję jest jego zdolność do tworzenia sumy zbiorowej satysfakcji, a zatem polityka musi opierać się na tym kryterium. Oznacza to, że jest to rodzina kolektywistyczna, ponieważ suwerenność emanuje z kolektywu ludzkiego. Ten kolektywizm zakłada większą dozę pragmatyzmu, ponieważ wszystko odpowiada kryteriom agregatu społecznego, ale i tak trzy ideologie są utożsamiane horyzontalnie (z odpowiadającymi im etatystami i anarchistami), które kwestionują większą zdolność do satysfakcji społecznej: liberalizm społeczny, socjalizm i mieszany system.Społecznoliberalizm twierdzi, że indywidualna inicjatywa pozwala produktowi społecznemu dostosować się do osobistych preferencji każdej jednostki, optymalizując zasoby. Aby powstałe nierówności nie wpływały negatywnie na wskaźnik satysfakcji społecznej, proponuje się zasadniczą równość, polegającą na zapewnieniu wszystkim jednostkom równych szans (ograniczenie prywatnego dziedziczenia, bezpłatne kształcenie podstawowe), tak aby racjonalnie podejmować decyzje - uczynienie go jest umieszczone na jego osobistym optimum, o „zadowalającej wartości” równoważnej z pozostałymi jednostkami. Obejmuje również ubezpieczenie grupowe od wypadków lub katastrof, które mogłyby zakłócić ten proces decyzyjny.Socjalizm uwzględnia wiele różnych czynników, takich jak przypadek, struktury społeczne,techniczna niemożność ustroju własności lub niezdolność państwa do zagwarantowania prawdziwej podstawowej równości sprawiają, że wskazane jest podjęcie działań zbiorowych przed działaniem indywidualnym. Zdaniem socjalistów gwarantowałoby to całkowitą równość wyników w zakresie zadowolenia, a straty w zakresie satysfakcji społecznej w zakresie różnic między indywidualnymi preferencjami byłyby minimalne, ponieważ wszyscy ludzie mają podobne potrzeby. między biegunami socjalistycznymi i liberalnymi, ponieważ są oni zaangażowani w komplementarną kombinację inicjatywy indywidualnej i zbiorowej. Ta kombinacja zależy od stopnia rozwoju (ponieważ im bardziej rozwinięty kraj, tym bardziej zróżnicowane są jego potrzeby), momentu historycznego, cech kulturowych,specyfika działania (mała kafeteria to nie to samo co globalny system pozycjonowania), kwestie techniczne itp.

rodzina tożsamościowa

Cechą charakterystyczną tożsamości jest połączenie teorii paretowskiej i kolektywistycznej, po jednej dla każdego obszaru. Zdaniem identarystów umiejętność porównywania satysfakcji jest cechą socjologiczną, a zatem opiera się na wielu kryteriach identyfikacyjnych. Powstałe w ten sposób grupy odpowiadałyby z zewnątrz na zamurowane systemy organizacji, a od wewnątrz na kryteria kolektywistyczne. Poza różnicami wewnętrznymi i zewnętrznymi, w ramach rodziny tożsamościowej znajdujemy silną dyskusję o tym, jakie są kryteria identyfikacji, a co za tym idzie podmioty konstytuujące. Pozwala to na sporządzenie długiej listy ideologii porządku tożsamościowego, wśród których wyróżniają się: Obrońcy status quo, zgodnie z którym porównywalność satysfakcji jest możliwa tylko wwewnątrz obecnych suwerennych podmiotów. To stanowisko, niekonsekwentne, jest zwykle bardziej efektem bezruchu, który powoduje ideologię.Nacjonaliści w sensie kulturowym, zgodnie z którym suwerennym podmiotem powinno być to, co odpowiada jego wyobrażeniu o narodzie (np. historycznie katalońskojęzyczny terytoria ).Ci, którzy wierzą, że porównywalność rodzi się ze świadomości drugiego, poznania jego istnienia. W obecnej epoce planetarnej oznaczałoby to suwerenność świata (podobnie jak w przypadku uniwersalizmu).Większość tych kryteriów odpowiada ogromnej dynamice, co utrudnia tworzenie stabilnych struktur terytorialnych i jest niewyczerpanym źródłem konfliktów.według którego suwerennym podmiotem powinno być to, co odpowiada jego wyobrażeniu o narodzie (np. historycznie katalońskojęzyczne terytoria).Tym, którzy wierzą, że porównywalność rodzi się ze świadomości drugiego, ze znajomości jego istnienia. W obecnej epoce planetarnej oznaczałoby to suwerenność świata (podobnie jak w przypadku uniwersalizmu).Większość tych kryteriów odpowiada ogromnej dynamice, co utrudnia tworzenie stabilnych struktur terytorialnych i jest niewyczerpanym źródłem konfliktów.według którego suwerennym podmiotem powinno być to, co odpowiada jego wyobrażeniu o narodzie (np. historycznie katalońskojęzyczne terytoria).Tym, którzy wierzą, że porównywalność rodzi się ze świadomości drugiego, ze znajomości jego istnienia. W obecnej epoce planetarnej oznaczałoby to suwerenność świata (podobnie jak w przypadku uniwersalizmu).Większość tych kryteriów odpowiada ogromnej dynamice, co utrudnia tworzenie stabilnych struktur terytorialnych i jest niewyczerpanym źródłem konfliktów.oznaczałoby to suwerenność świata (podobnie jak w przypadku uniwersalizmu).Większość tych kryteriów odpowiada dużej dynamice, co utrudnia tworzenie stabilnych struktur terytorialnych i jest niewyczerpanym źródłem konfliktów.oznaczałoby to suwerenność świata (podobnie jak w przypadku uniwersalizmu).Większość tych kryteriów odpowiada dużej dynamice, co utrudnia tworzenie stabilnych struktur terytorialnych i jest niewyczerpanym źródłem konfliktów.

Zróżnicowanie według osi zainteresowania

Ideologie można klasyfikować według centralnej osi lub zagadnienia, często zmieniając się w zależności od aktualnej kampanii lub potrzeb. Ta kwestia może stanowić kręgosłup dla wyznawców i jest zwykle bardziej specyficzna niż głęboka ideologia, która wpływa na model państwa, ponieważ ten sam model wertykalny może mieć różne ognisko lub oś w zależności od danej grupy politycznej. Niektóre z najczęstszych osi to: rola religii: istnieją partie świeckie i wyznaniowe, grupy duchowne i zwolennicy rozdziału religii i państwa w odniesieniu do innych krajów: grupy poparcia interwencjonizmu, wielostronnego lub nie, nie-interwencjonizmu lub izolacjonizm kraju. Jest to ekonomicznie związane z obronąautarkie lub prądy dążące do globalizacji w obliczu potencjalnych zmian ustrojowych lub prawnych: są ugrupowania konserwatywne, obrońcy status quo, inne postępowe, inne radykalne (proponują przemyślenie systemu) i wreszcie reakcjoniści (chcą powrotu do stanu poprzedniego, uważanego za lepszy)

Ustanawianie systemów politycznych

Cała teoretyczna dyskusja nad ideologiami politycznymi nie ma większego sensu bez ich praktycznego zastosowania, ustanowienia pewnego systemu politycznego. Ponieważ nie ma jednolitego poglądu na politykę, to zastosowanie z konieczności wiąże się z wymuszonym narzuceniem jednej ideologii drugiej, jednego systemu drugiemu. Formy narzucania mogą być bardzo zróżnicowane i zależą konkretnie od każdej ideologii. Na przykład w kolektywizmie można opowiedzieć się za liczebną większością (demokracją) drzwi wewnątrz (czyli po zidentyfikowaniu suwerennego podmiotu). Na zewnątrz, to znaczy w identyfikacji suwerennego podmiotu lub określonego systemu murów, służą jedynie (otwartemu lub potencjalnemu) użyciu przemocy i obywatelskiego nieposłuszeństwa.Oznacza to, że w przypadku konfliktów o suwerenność (takich jak baskijski czy kataloński) technicznie nie ma demokratycznego wyjścia.

Politologia

Politologia reprezentowałaby naukową gałąź polityki, a zatem obejmuje zarówno strukturę, jak i funkcjonowanie rządów i administracji publicznej, systemy partyjne lub inne zorganizowane systemy promujące bezpieczeństwo, sprawiedliwość i sprawiedliwość dostęp do niektórych usług dla swoich członków (takich jak związki, korporacje, kościoły i inne organizacje apolityczne). Baxter Adams jako pierwszy użył terminu nauki polityczne (w języku angielskim) w 1880 roku. Eksperci w dziedzinie nauk politycznych nazywani są politologami.

Argumenty za i przeciw uczestnictwu w polityce

Joan Fuster opowiadała się za uczestnictwem w polityce, twierdząc, że polityczna bezczynność danej osoby implikuje możliwość działania innych, którzy w niej uczestniczą, wbrew interesom tej pierwszej. Podobnie Fernando Savater twierdzi, że bezczynność polityczna jest lekkomyślna.

Bibliografia

Zobacz też

Historia polityczna świata Widmo polityczne Propaganda

Zewnętrzne linki

Najmniejszy na świecie quiz polityczny. Czym jest polityka? Złożony 2013-05-13 w Wayback Machine. Wikisłownik

Original article in Catalan language