Xaviera Albó i Corronsa

Article

February 7, 2023

Xavier Albó i Corrons (La Garriga, 4 listopada 1934 - Cochabamba, 20 stycznia 2023) był księdzem jezuitą, katalońskim antropologiem i językoznawcą, bratem Núrii Albó i Corrons.

Szkolenie i kariera

W wieku szesnastu lat, 27 września 1951 r., wstąpił do zakonu jezuitów, a w wieku siedemnastu lat, 9 czerwca 1952 r., po tym, jak papież Pius XII polecił jezuitom wysyłanie misjonarzy na cały świat, Albó był jednym z tych, których nazwano i przeniósł się do Boliwii, gdzie został naturalizowanym obywatelem. W latach 1952-1954 studiował nauki humanistyczne w Cochabamba i na Pontificia Universidad Católica del Ecuador w Quito, gdzie w 1958 uzyskał doktorat z filozofii. Ukończył teologię na wydziale Borja w Sant Cugat del Vallès w 1964, a z Loyola University Chicago w 1965. Później, w 1971 uzyskał doktorat z językoznawstwa i antropologii z Cornell University w Nowym Jorku, z tezą Ograniczenia społeczne na Cochabamba Quechua (1970). Interesował się i specjalizował w języku i kulturze ludów andyjskich, zwłaszcza Quechuas i Aymaras, broniąc tych społeczności, powód, który sprawiał mu pewne problemy i pomógł mu obudzić świadomość społeczną. Promował także kilka projektów, w których również brał udział, na rzecz rozwoju rdzennych społeczności wiejskich, takich jak Centro de Investigación y Promoción del Campesinado (CIPCA), założone w 1971 r. i którym kierował do 1976 r. W 1995 r. został mianowany łac. Amerykański koordynator jezuitów na terenach tubylczych.Jego działalność naukowa wyróżnia się między innymi udziałem w radzie akademickiej studiów antropologicznych na Universidad La Cordillera oraz doktoratem z rozwoju w Centro de Investigación en Desarrollo Estratégico (CIDES) . Od 1994 był członkiem komitetu sterującego Programu Badań Strategicznych w Boliwii (PIEB) oraz członkiem kadry dydaktycznej Universidad-PIEB. Profesor wizytujący na uniwersytetach w Pittsburghu i Georgetown (USA) oraz Centre des Hautes Études Sociales de Paris, brał udział w konferencjach UNESCO na temat świata rolnictwa.Pomiędzy grudniem 1977 a styczniem 1978 jego społeczna strona społeczna doprowadziła go do udziału w strajku głodowym na rzecz demokracji w Boliwii, a od 1978 uczestniczył jako ekspert w różnych boliwijskich rządach. W ten sposób współpracował z Ministerstwem Edukacji Narodowej przy opracowywaniu programów edukacyjnych skierowanych szczególnie do społeczności tubylczych oraz z Ministerstwem Sprawiedliwości przy planie pacyfikacyjnym, aw latach 1982-84 przy opracowywaniu ustawy rolnej. Był także członkiem komisji skrutacyjnej Narodowego Spisu Powszechnego 2000-2001, Rady Przedkonstytucyjnej Prezydium Republiki (2005) oraz doradcą Konstytuanty (2006). Ze swojej strony jako współpracownik instytucji międzynarodowych, w 1994 roku został mianowany członkiem Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) do opracowania programu rdzennej ludności, doradzał UNICEF w sprawie rdzennych kultur Boliwii W latach 1996-2002 współpracował z Bankiem Światowym przy ocenie reformy oświaty w Boliwii, a w latach 1989-1992 był członkiem komisji UNESCO ds. napisania nowej historii Ameryki Łacińskiej. , był latynoamerykańskim koordynatorem jezuitów na terenach tubylczych (1995), a w latach 1999-2002 współpracował przy pisaniu listów pasterskich. W 1995 roku został także członkiem Boliwijskiej Akademii Historii Kościelnej.

podziękowanie

Hiroshima Foundation for Peace and Culture Award (1998) Nagroda Linguapax (2015) Odznaczenie „Cóndor de los Andes”, stopień rycerski, najwyższe odznaczenie nadane przez państwo boliwijskie (2016) Doktor honoris causa Universidad Mayor de San Andrés (UMSA) (2016)

Publikacje

Przyszłość uciskanych języków (1974) Achacachi: medio siglo de lucha campesina (1979) Khitixtansa ¿quiénes somos? Tożsamość lokalna, etniczna i klasowa u dzisiejszych ajmarów (1979) Język i społeczeństwo w Boliwii 1976 (1980) Indyjska i chłopska twarz naszej historii, z JM Barnadasem (1984) Roots of America: The Aymara world, jako kompilator ( 1988) Comunidades Andinas desde dentro (1994) La integración Surandina: cinco siglos después (1996) Un curioso incorrigible (2017) „Obras Selectas”, pierwsze dwa tomy wyboru dzieł obejmujące okresy 1966-1974 i od 1974- 1977, odpowiednio.

Bibliografia

Original article in Catalan language