Ericha Mussfeldta

Article

February 5, 2023

Erich Mußfeldt, pisany także jako Erich Mussfeld i często Erich Muhsfeldt (18 lutego 1913 w Hennigsdorf-Neubrück w Brandenburgii; † 24 stycznia 1948 w Krakowie) był niemieckim sierżantem SS i sprawcą Holokaustu, który zbudował krematoria na Majdanku obóz koncentracyjny i obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau. Po zakończeniu II wojny światowej został stracony jako zbrodniarz wojenny.

życie

Mussfeldt był z zawodu piekarzem. W 1933 wstąpił do SA, od 1939 był członkiem NSDAP. Następnie wstąpił do SS. Po rozpoczęciu II wojny światowej w styczniu 1940 został przydzielony do dywizji SS Totenkopf. Po kursie „kwalifikacyjnym” rozpoczął służbę w obozie macierzystym KL Auschwitz w połowie sierpnia 1940 r., najpierw jako kierownik oddziału więźniarskiego, a następnie jako blokowy. W 1942 ukończył siedmiodniowy kurs spalania na piecach Kori w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Po uruchomieniu krematorium na Majdanku w czerwcu 1942 r. został jego dyrektorem. Aby w ramach akcji specjalnej 1005 móc ekshumować zwłoki więźniów pierwotnie pochowanych na terenie obozu iw okolicach obozu koncentracyjnego na Majdanku oraz skutecznie spalić je w dołach odkrywkowych, wraz z Antonem Endresem zostali wysłani do obozu koncentracyjnego Auschwitz 19 lutego 1943 przez komendanta obozu Hermanna Florstedta -Wysłani do Brzezinki na przeszkolenie z praktykowanej tam techniki spalania. Według Angricka intencją Florstedta przy wysyłaniu specjalistów było przejęcie „procesualnego splotu mordu i eliminacji” także dla obozu zagłady na Majdanku. Mußfeldt poprosił dowódcę komandosów, aby wyjaśnił proces gazowania i późniejszą kremację zwłok, gdy brał udział w kremacji w odkrywce w Białym Domu. Po powrocie do obozu koncentracyjnego na Majdanku Mußfeldt nadal kierował krematorium i według powojennych zeznań odpowiadał także za ekshumację i kremację zwłok więźniów oraz Endres za eksploatację tamtejszej komory gazowej. Od lutego 1943 kierował „wykopaliskami i paleniem tysięcy trupów”. Żydowscy więźniowie oddziału kremacyjnego zostali wkrótce wymordowani i zastąpieni nowymi. W październiku 1943 r. po zakończeniu odkopywania i kremacji zwłok zamordowano także więźniów ostatniego oddziału kremacyjnego. Otrzymał wsparcie dwunastu kolegów z obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, doświadczonych w kwestii wykopalisk, m.in. Franza Hößlera. Na początku czerwca 1943 został awansowany do stopnia Oberscharführera. Na Majdanku brał udział w akcjach mordowych i selekcjach więźniów. Mówi się na przykład, że „z radością wpychał niesfornych ludzi, czasem żywych, do rozpalonego pieca”. W obozie koncentracyjnym na Majdanku był naocznym świadkiem akcji Dożynek, podczas której zamordowano prawie 18 000 więźniów żydowskich, i relacjonował to po zakończeniu wojny.W trakcie likwidacji obozu koncentracyjnego na Majdanku był przeniesiony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau w maju 1944 r. Od tego momentu pracował pod kierownictwem Otto Molla, pełnomocnika ds. zagłady Żydów węgierskich (tzw. akcja węgierska), jako kierownik krematoriów II i III w Birkenau. Robert Seitz, który był już pracownikiem Mußfeldta na Majdanku, przejął kierownictwo krematoriów IV i V. Po zakończeniu kampanii węgierskiej Mußfeldt miał kierować wszystkimi krematoriami późnym latem 1944 r. Ocalały z Auschwitz Filip Müller, który został przydzielony do dowództwa specjalnego, opisał Mußfeldta jako „konserwatywnego i nieszkodliwego” wyglądającego mężczyznę „drobnej budowy”. Następnie odbył służbę wojskową w Waffen-SS i brał udział między innymi w bitwie o Węgry. Po ranach wojennych został przeniesiony z powrotem do obozu SS. Od marca 1945 pracował jako referent w obozie koncentracyjnym Flossenbürg. W kwietniu 1945 towarzyszył kolumnie więźniów podczas ewakuacji obozu. Podczas tego marszu śmierci był odpowiedzialny za usuwanie zwłok i podobno strzelał do więźniów, którzy nie byli w stanie samodzielnie chodzić. Po aresztowaniu Mußfeldt został skazany przez amerykański sąd wojskowy na dożywocie w głównym procesie we Flossenbürgu 22 stycznia 1947 r. za swoje czyny w obozie koncentracyjnym Flossenbürg. Mußfeldt został następnie poddany ekstradycji do Polski i sądzony w krakowskim procesie oświęcimskim przed Najwyższym Trybunałem Narodowym RP 22 marca. Skazany na karę śmierci w grudniu 1947 r. W trakcie procesu świadkowie opisali go jako niezwykle okrutnego i brutalnego. Podobno topił więźniów w szambach na Majdanku. „Przybywające transporty zawsze poddawane były selekcji [...] Niezdolnych do pracy uśmiercano za pomocą gazu w komorze gazowej.” Wyrok wykonano 24 stycznia 1948 r. w krakowskim więzieniu Montelupich przez powieszenie. Jego ciało zostało następnie udostępnione studentom medycyny Uniwersytetu Krakowskiego jako pomoce wizualne.Mußfeldt dał się poznać szerszej publiczności dzięki obozowemu dramatowi Die Grauzone, w którym gra go Harvey Keitel. Film oparty na wspomnieniach ocalałego z Auschwitz Żyda Miklósa Nyiszli, który jako lekarz więzień często rozmawiał z Mußfeldtem i dlatego miał z nim stosunkowo osobisty kontakt. W swoich wspomnieniach, opublikowanych w 1946 roku, Nyiszli opisuje dwa doświadczenia z Mußfeldtem, które zapadły mu w pamięć. Mußfeldt był kiedyś badany przez Nyiszli z powodu bólów głowy i problemów z sercem. Nyiszli prześledził te skargi aż do egzekucji (strzał w szyję) osiemdziesięciu mężczyzn, którą sam Mußfeldt przeprowadził bezpośrednio wcześniej. Mußfeldt zaprzeczył temu, mówiąc, że nie ma nic przeciwko zastrzeleniu pięciu lub 100 osób, jako powód skarg podając spożywanie alkoholu. Nyiszli donosi również o dziewczynie w wieku około szesnastu lat, którą więźniowie jednostki specjalnej znaleźli jeszcze oddychającą po zagazowaniu. Wezwany Nyiszli był w stanie przywrócić dziewczynę do przytomności. Mußfeldt, który był świadomy tej sytuacji, został poproszony przez Nyiszliego o pozostawienie dziewczyny przy życiu i umieszczenie jej w kobiercu przed krematoriami. Mußfeldt uznał to rozwiązanie za zbyt ryzykowne i kazał rozstrzelać dziewczynę podległemu mu esesmanowi.

literatura

Elissa Mailänder: Specjalista: codzienna praca Ericha Muhsfeldta, szefa krematorium w obozie koncentracyjnym i zagłady na Majdanku, 1942–44. W: Élisabeth Gessat-Anstett, Jean-Marc Dreyfus (red.): Zniszczenia i szczątki ludzkie. Usuwanie i ukrywanie w ludobójstwie i masowej przemocy, Manchester University Press 2014, ISBN 978-0-7190-9602-0, s. 46-68. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau (red.): Auschwitz w oczach SS Oświęcim 1998, ISBN 83-85047-35-2. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau (red.): Księgi zgonów z Auschwitz. Tom 1: Raporty, KG Saur Verlag, Monachium 1995, ISBN 3-598-11263-7. Ernst Klee: The Person Encyclopedia of the Third Reich: Kto był czym przed i po 1945 r. Wydawnictwo Fischer Paperback, Frankfurt nad Menem 2007, ISBN 978-3-596-16048-8 . Ernst Klee: Oświęcim. Sprawcy, wspólnicy, ofiary i co się z nimi stało. Słownik ludzi, S. Fischer, Frankfurt nad Menem 2013, ISBN 978-3-10-039333-3. Hermann Langbein: Ludzie w Auschwitz. Frankfurt nad Menem, Berlin Wiedeń, Ullstein-Verlag, 1980, ISBN 3-548-33014-2. Andrej Angrick: „Akcja 1005” – usuwanie śladów masowych zbrodni hitlerowskich 1942-1945: „Tajna sprawa Rzeszy” w obszarze napięcia między przełomem wojny a propagandą. Wallstein, 2018, dwa tomy, 1381 stron. ISBN 978-3-8353-3268-3 .

Linki internetowe

Stany Zjednoczone kontra Friedrich Becker i in. - Sprawa 000-50-46, Przegląd i zalecenia, 21 maja 1947 r. - Główny proces Flossenbürga (PDF; 9,71 MB)

pozycje

Original article in German language