Próba zabójstwa przez Mölln

Article

December 2, 2022

Zamach w Mölln polegał na podpaleniu w nocy 23 listopada 1992 roku dwóch domów zajętych przez rodziny tureckie w małym miasteczku Mölln w Szlezwiku-Holsztynie. Zbrodnia o podłożu prawicowo-ekstremistycznym przyciągnęła uwagę całego kraju.

Kryminał

Ataki zostały przeprowadzone przez neonazistów Michaela Petersa i Larsa Christiansena za pomocą koktajli Mołotowa. W pierwszym zaatakowanym domu nie było ofiar śmiertelnych, ale dziewięć osób zostało rannych, niektóre z nich poważnie. W drugim domu dwie dziewczyny Yeliz Arslan i Ayşe Yılmaz oraz ich babcia Bahide Arslan zginęły w płomieniach. Jeszcze w trakcie prac gaśniczych dzwoniono na policję przyznającą się do zbrodni, która zakończyła się „Heil Hitler”. Ślad połączenia alarmowego nie doprowadził do dzwoniących. Obaj mężczyźni, znani jako neonaziści, szybko stali się podejrzani; na ich trop zaprowadziły przede wszystkim zeznania 9-letniej dziewczynki. Obaj przyznali się do przesłuchania przez policję, ale później wycofali swoje zeznania na rozprawie.

ofiara

Jako młoda kobieta, 51-letnia Bahide Arslan mieszkała ze swoim o osiem lat starszym mężem jako rolnicy w Çarşamba nad Morzem Czarnym. W 1967 r. została zwerbowana w Niemczech na własną rękę, dopóki nie zarobiła wystarczająco dużo pieniędzy, aby jej mąż i synowie mogli za nią podążać. W 1967 r., według innych źródeł, dopiero w 1970 r. jej mąż i trzej synowie również przyjechali do Niemiec. Mąż Bahide'a pracował jako pracownik fabryki w Möllner Textilwerke. Po tym, jak spłonęło ich pierwsze niemieckie mieszkanie w „Gastarbeiterheim”, rodzina przeprowadziła się w 1974 roku, według innych źródeł w 1976 roku, do otynkowanego na biało domu szachulcowego z XIX wieku przy Möllner Mühlenstrasse 9. W Niemczech rodzina również miał córkę. To, co było niezwykłe w patriarchalnych strukturach społeczeństwa tureckiego, to: że Bahide Arslan jest opisany jako głowa rodziny. Bahide Arslan pracowała w restauracjach i jako pomocnik przy zbiorach na polach truskawek, czasami pracowała jako właścicielka małej firmy, m.in. B. ze stoiskiem z warzywami, kebabowym bufetem i restauracją. Telefon alarmowy dotarł do centrum operacyjnego o 1:11 w nocy, a wszystkie ofiary podczas snu były zaskoczone pożarem. Bahide Arslan spłonęła żywcem, jej zwęglone zwłoki znaleziono w korytarzu po pracach gaśniczych. Została odzyskana żywa, ale zmarła kilka minut później z powodu wdychania dymu i oparzeń. Siedmioletni brat Yeliz przeżył, zawinięty w mokre prześcieradło przez babcię w kuchni; jej matka doznała podwójnego złamania miednicy podczas skakania ze swoim ośmiomiesięcznym drugim bratem z drugiego piętra płonącego domu. Jej ojciec odwiedzał brata w Hamburgu i dlatego nie było go tej nocy w domu.Ayşe Yılmaz była czternastoletnią kuzynką Yeliz. Mieszkała w Epçeli niedaleko Çarşamby i odwiedzała Mölln. Według naocznych świadków wymknęła się z rąk strażaków, gdy ratowano ją drabiną, ale straż pożarna temu zaprzeczyła. Raport z sekcji zwłok stwierdził również, że przyczyną jej śmierci były poważne oparzenia i zatrucie dymem. Oprócz trzech zabitych atak spowodował dziewięć poważnych obrażeń. Jej ojciec odwiedzał brata w Hamburgu i dlatego nie było go tej nocy w domu.Ayşe Yılmaz była czternastoletnią kuzynką Yeliz. Mieszkała w Epçeli niedaleko Çarşamby i odwiedzała Mölln. Według naocznych świadków wymknęła się z rąk strażaków, gdy ratowano ją drabiną, ale straż pożarna temu zaprzeczyła. Raport z sekcji zwłok stwierdził również, że przyczyną jej śmierci były poważne oparzenia i zatrucie dymem. Oprócz trzech zabitych atak spowodował dziewięć poważnych obrażeń. Jej ojciec odwiedzał brata w Hamburgu i dlatego nie było go tej nocy w domu.Ayşe Yılmaz była czternastoletnią kuzynką Yeliz. Mieszkała w Epçeli niedaleko Çarşamby i odwiedzała Mölln. Według naocznych świadków wymknęła się z rąk strażaków, gdy ratowano ją drabiną, ale straż pożarna temu zaprzeczyła. Raport z sekcji zwłok stwierdził również, że przyczyną jej śmierci były poważne oparzenia i zatrucie dymem. Oprócz trzech zabitych atak spowodował dziewięć poważnych obrażeń. Według naocznych świadków wyślizgnęła się z rąk strażaków, gdy ratowano ją drabiną, ale straż pożarna temu zaprzeczyła. Raport z sekcji zwłok stwierdził również, że przyczyną jej śmierci były poważne oparzenia i zatrucie dymem. Oprócz trzech zabitych atak spowodował dziewięć poważnych obrażeń. Według naocznych świadków wyślizgnęła się z rąk strażaków, gdy ratowano ją drabiną, ale straż pożarna temu zaprzeczyła. Raport z sekcji zwłok stwierdził również, że przyczyną jej śmierci były poważne oparzenia i zatrucie dymem. Oprócz trzech zabitych atak spowodował dziewięć poważnych obrażeń.

potępienie

8 grudnia 1993 r. Wyższy Sąd Okręgowy w Szlezwiku-Holsztynie skazał sprawców na 10 lat więzienia na mocy prawa karnego dla nieletnich za trzy zarzuty zabójstwa w związku z usiłowaniem zabójstwa siedmiu osób w sprawie 19-latka głównego. sprawca Lars Christiansen. W przypadku 25-letniego wspólnika Michaela Petersa orzeczono dożywocie. Obaj podpalacze są teraz wolni. Lars Christiansen został zwolniony po siedmiu i pół roku, Michael Peters został zwolniony w listopadzie 2007 – prawie 15 lat po podpaleniu Möllna. Lars Christiansen zaprzecza swojemu udziałowi w zbrodni.

Reakcje publiczne

Demonstracje, bajkowe światła

W dniach i tygodniach po ataku w całych Niemczech odbywały się spontaniczne demonstracje na dużą skalę przeciwko rasizmowi i ksenofobii, często w formie łańcuchów świetlnych.

Helmut Kohl, Dieter Vogel i „turystyka kondolencyjna”

Na pogrzebie ofiar Mölln w Hamburgu rząd federalny reprezentowali minister spraw zagranicznych Klaus Kinkel i minister pracy Norbert Blüm. Kanclerz Helmut Kohl uczestniczył w tym czasie w państwowej konferencji partii berlińskiej CDU. Kiedy federalna konferencja prasowa 27 listopada 1992 r. zapytała, dlaczego kanclerz federalny nie jest obecny na pogrzebie, rzecznik Kohla Dieter Vogel wyjaśnił między innymi, że rząd federalny nie chce angażować się w „turystykę kondolencyjną”. Wielokrotnie krytykowana wypowiedź zrodziła małe pytanie ze strony grupy PDS/Linke Liste w Bundestagu do rządu federalnego; termin „turystyka sympatii” był kandydatem na niesłowo roku 1992 przez Towarzystwo Języka Niemieckiego (GfdS) i znalazł się na krótkiej liście.

uczczenie pamięci

W dzielnicy Bickendorf w Kolonii Wahmstrasse w pobliżu Westfriedhof została przemianowana na Bahide-Arslan-Strasse. Bahide-Arslan-Platz znajduje się w dzielnicy Gaarden-Ost w Kilonii od 1997 roku. A w 2014 roku przemianowano na Bahide-Arslan-Gang wąski korytarz w Mölln, który prowadzi bezpośrednio obok dawnego domu Bahide Arslana do parku zdrojowego.W 1993 roku wokalista Wolfgang Petry wraz z innymi artystami (m.in. Wencke Myhre, Karel Gotta, Bernharda Brink i Kristiny Bach) na przykładzie Band Aid pod nazwą Courage for Humanity, tytułowego Kto przymyka oczy (nigdy nie zobaczy prawdy), skierowanego przeciwko ksenofobii i rasizmowi. Dochód ze sprzedaży nośników dźwięku trafił w całości do ofiar prawicowej przemocy ekstremistów. W piosence Das kleine Totschlag (1994) zespół Die Goldenen Lemons zajmuje się skrajnie prawicowymi zamieszkami lat 1992/93 i pokazuje, jak zareagowała na nie niemiecka ludność i rząd. Impreza upamiętniająca organizowana przez miasto odbywa się w Mölln co roku w rocznicę ataku. Jednak pojawiła się również krytyka tej formy upamiętniania. Ibrahim Arslan, który przeżył atak w wieku siedmiu lat, ponieważ jego babcia Bahide Arslan owinęła go w wilgotne prześcieradła w płonącym domu, krytykuje, że on i jego rodzina są tylko gośćmi na tych obchodach i, jako osoby bezpośrednio dotknięte, nie są przedmiotem zainteresowania . Na tych wydarzeniach czuł się bardziej jak statysta. Dla samozwańczego upamiętnienia zainicjował wraz z kręgiem przyjaciół na pamiątkę rasistowskich podpaleń w Mölln w 1992 r. pod hasłem odzyskaj i zapamiętaj „Mowy Möllnera na wygnaniu”. Nie jest to część oficjalnych uroczystości upamiętniających i odbywa się w różnych miastach od 2013 roku w okolicach rocznicy zamachu. Celem jest zajęcie się obecnym rasizmem i neonazizmem. „Pamięci nie da się kształtować bez uwzględnienia interesów ocalałych. Jesteśmy głównymi świadkami tego, co się wydarzyło. Nawet 21 lat po rasistowskim podpaleniu w Mölln obowiązuje zasada: walcz z pamięcią. Odzyskaj i zapamiętaj. Teraz bardziej niż kiedykolwiek” – powiedział Ibrahim Arslan podczas pierwszego przemówienia Möllnera na emigracji. Później wygłaszał również wykłady w szkołach i kontaktował się z bliskimi ofiar innych rasistowskich morderstw,

film dokumentalny

Film dokumentalny Malou Berlin z 2012 roku After the Fire opowiada o dalszych losach rodziny Arslan.

kondolencje

Po tym, jak fakt ten stał się znany, pojawiły się liczne listy kondolencyjne dla rodziny Arslan. Około 300 z tych listów, które wysłano na adres herbaciarni przy Möllner Seestraße, zostało stamtąd przekazanych do miasta Mölln. Tam najpierw udali się do urzędu regulacji i opieki społecznej, a stamtąd do archiwum miejskiego. W 1993 roku administracja miejska stworzyła zbiór dla prasy. W następnym okresie do herbaciarni dotarło jeszcze około 500 listów, które również trafiły do ​​miasta. Według artykułu w taz z 2020 roku listy były publicznie dostępne, ale nie zostały przekazane rodzinie Arslan. Rodzinie wysłano jedynie wyrazy współczucia, pod warunkiem, że wyraźnie o to poproszono w liście. Rodzina dowiedziała się o istnieniu tych listów przypadkiem dopiero w 2019 r.: List został poinformowany przez archiwistę studenta w ramach pracy naukowej, a następnie poinformował Ibrahima Arslana. Miasto przekazało listy Ibrahimowi Arslanowi dopiero po złożeniu kolejnej prośby.

literatura

Postępowanie przed Wyższym Sądem Okręgowym w Schleswig w sprawie zamachów w Mölln w 1992 r. – dokumenty i wrażenia (wyd. bieżące. Tom 72.). Krajowe Centrum Edukacji Obywatelskiej Szlezwik-Holsztyn. Klaus Pflug: Przeciwko terrorowi. Wspomnienia prokuratora. Verrai, Stuttgart 2016, ISBN 978-3-9818041-4-0, rozdział: Mölln, 23 listopada 1992 - "Płonie na Mühlenstraße, Heil Hitler!", s. 239-271.

Linki internetowe

Mölln za Mölln – reakcje małego miasteczka na przemoc na tle rasowym, fotoreportaż Walle'a, podpalenia 1994 w Mölln – „Kiedy słyszę petardy, wszystko zaczyna się od nowa”, artykuł Katji Iken w jeden dzień, 20.11.2012

pozycje

Original article in German language