Nguyen Huu Co

Article

January 30, 2023

Nguyễn Hữu Có ([wi hɨw˨˩˦ kɔ˦˥] ng'weeng-heew-koh; 23 lutego 1925 – 3 lipca 2012) był wietnamskim żołnierzem i politykiem, który służył w Armii Republiki Wietnamu, awans do stopnia generała porucznika. Był wybitny w kilku zamachach stanu i juntach w latach sześćdziesiątych. W 1963 roku Có zyskał rozgłos za swoją rolę w zamachu stanu listopadowego, który obalił prezydenta Wietnamu, Ngô Đình Diệm, który został zamordowany. Przełożony Có, generał Tôn Thất Đính, przeniósł go na dowództwo 7. Dywizji, aby zablokować siły lojalistów z Sajgonu. Có został awansowany na generała brygady po zamachu stanu, a ponieważ w ciągu następnych dwóch lat w Wietnamie Południowym doszło do serii zamachów stanu, stał się bardziej widoczny, gdy inni generałowie pokonywali się nawzajem w walce o władzę. Có był wicepremierem i ministrem obrony w juncie kierowanej przez premiera i marszałka lotnictwa Nguyễn Cao Kỳ oraz generała Nguyễna Văn Thiệu, przywódcę państwa. Có znalazł się pod coraz większą kontrolą ze względu na jego wygórowane bogactwo i był powszechnie postrzegany jako skorumpowany, podczas gdy Kỳ postrzegał go jako zagrożenie polityczne. W 1967 Kỳ zwolnił Có, gdy obaj mężczyźni przebywali za granicą podczas wizyt dyplomatycznych. Kỳ następnie zorganizował siły wojskowe, aby uniemożliwić Có powrót, skutecznie wysyłając go na wygnanie. Z biegiem czasu Thiệu zaczął przyćmiewać Kỳ w walce o władzę i pozwolił Có powrócić w 1970 roku. Có pozostał wtedy z dala od życia publicznego i pracował w bankowości i biznesie. W 1975 roku komuniści opanowali południe, a po wahaniu w planowaniu ucieczki z Wietnamu Południowego, Có został schwytany przez komunistów, którzy więzili go w obozach reedukacyjnych na 12 lat.

Wczesna kariera

Có był dowódcą polowym wspieranej przez Francję Wietnamskiej Armii Narodowej, która walczyła z Việt Minhem Hồ Chí Minha podczas pierwszej wojny indochińskiej. Prowadził „grupę komórkową”.

Obalenie Diem

Był uczestnikiem zamachu stanu z 1963 roku, który obalił prezydenta Ngô Đình Diệm i zakończył się zamachem. Pułkownik Có był zastępcą generała Tôn Thất Đính, który dowodził siłami III Korpusu, które nadzorowały region otaczający stolicę Sajgon. Đínhowi powierzono dowodzenie III Korpusem, ponieważ rodzina Ngo ufała mu w obronie ich w obliczu jakichkolwiek prób zamachu stanu. Jednak pod koniec 1963 roku Đính zaczął spiskować przeciwko Diệmowi wraz z grupą generałów. dowódcy, dowódca jednostki pancernej, zarówno 7. Dywizji, jak i szef prowincji Mỹ Tho. W tym czasie 7. Dywizja znajdowała się pod kontrolą IV Korpusu dowodzonego przez lojalistów Diệm generała Cao. ponieważ mnie podejrzewałeś. Przez ostatnie 15 dni tak naprawdę nie chodziłem do pracy, ale zostałem w domu, ponieważ było mi smutno. Ale nie jestem przeciwko tobie. Byłem smutny, ponieważ myślałem, że jestem z tobą zdyskredytowany. Więc Nguyen Huu Co skorzystał z mojej nieobecności, aby narobić kłopotów. Đính twierdził, że nic nie wie o działalności Có i podniósł głos, przysięgając, że jego zastępca zostanie zabity. Nhu sprzeciwił się temu i powiedział, że chce utrzymać Có przy życiu, aby złapać spiskowców, i próbował użyć Đính do osiągnięcia tego. Nhu nakazał Đính zaplanować fałszywy zamach stanu przeciwko rodzinie Ngô. Jednym z celów Nhu było nakłonienie dysydentów do przyłączenia się do fałszywego powstania, aby mogli zostać zidentyfikowani i wyeliminowani. zamachu stanu i pozwolono mu na dodatkową kontrolę nad 7. Dywizją, dając jego III Korpusowi całkowite okrążenie Sajgonu. zorganizował ceremonię dla obecnych oficerów dywizji — którzy uważali, że zmiana dowództwa była sprawą rutynową — w miejscowej sali. Kiedy zaczął się zamach stanu, ludzie Có wtargnęli do drzwi z pistoletami automatycznymi i aresztowali oficerów, zanim objęli dowództwo. Powiedział: „Proszę siedź spokojnie. Każdy, kto wstanie, zostanie natychmiast zastrzelony”. Następnie Có zadzwonił do Cao, dalej na południe, w największym mieście Delty Mekongu, Cần Thơ, gdzie IV Korpus miał swoją kwaterę główną. Zbuntowany pułkownik zapewnił Cao, że przeniesienie dywizji i korpusu odbyło się gładko. Có, rodowity Wietnamczyk, obawiał się, że Cao, pochodzący z Delty Mekongu, rozpozna jego fałszywy południowy akcent i zda sobie sprawę, że podszywa się pod Pháta, innego południowca. Jednak Cao nie zauważył fałszywego akcentu. Có został generałem w rządzącej Wojskowej Radzie Rewolucyjnej (MRC). Có powiedział, że Diem „popełnił tak wiele błędów”, w szczególności jego silne preferencyjne traktowanie katolików, zwykle z jego rodzinnego środkowego Wietnamu, kosztem buddystów. Diem generalnie promował oficerów wojskowych na lojalność, a nie zasługi.

Junta

Planowali usunąć Khanha i sprowadzić Khiệma z Waszyngtonu. Ambasada USA w Sajgonie prywatnie poparła ten cel, ale nie była gotowa w pełni poprzeć posunięcie, ponieważ uważała je za źle przemyślane i potencjalnie zawstydzające politycznie ze względu na konieczność użycia amerykańskiego samolotu do transportu niektórych spiskowców, w tym Khiệm , między Sajgonem a Waszyngtonem. W rezultacie obiecali azyl Hươngowi tylko w razie potrzeby. W tym czasie stosunki USA z Khánhem się rozpadły, a Stany Zjednoczone bardziej skupiły się na zmianie reżimu, ponieważ Khánh polegał na wsparciu buddyjskim, które postrzegali jako przeszkodę. do rozszerzenia wojny. W pierwszym tygodniu lutego Taylor powiedział czołowym oficerom, że Stany Zjednoczone „w żaden sposób nie wspierają generała Khanha ani nie wspierają go w żaden sposób”. Na tym etapie Stany Zjednoczone Có wyraził chęć powrotu do Sajgonu, ale grożono mu aresztowaniem i procesem, a żołnierze zostali rozmieszczeni na lotnisku. Có spędził trzy lata na wygnaniu w Hongkongu. Kiedy prezydent Thiệu odsunął Kỳ od prawdziwej władzy, pozwolił Có wrócić do Wietnamu Południowego w 1970 roku. Có trzymał się z dala od polityki i pracował jako bankier komercyjny, a następnie jako biznesmen.

Więzienie przez komunistów

gdzie uczęszczał na lekcje propagandy i wykonywał prace fizyczne wraz z więźniami wojskowymi i cywilnymi. Wrócił do Hà Tay, aby spotkać się z innymi generałami. W 1983 został przeniesiony z powrotem do Nam Ha, gdzie przebywał do zwolnienia w 1987 roku, po 12 latach w niewoli. Kiedy był uwięziony, jego żona, która zawsze była gospodynią domową, podjęła pierwszą pracę w fabryce dziewiarskiej, aby utrzymać dzieci. Po uwolnieniu Có zdecydował się pozostać w Wietnamie pod rządami komunistów.

Śmierć

Nguyễn Hữu Có zmarł w swojej prywatnej rezydencji w Sajgonie 3 lipca 2012 roku po sześcioletniej walce z cukrzycą. Został pochowany cztery dni później. Pozostawił żonę i dzieci.

Uwagi

Bibliografia

Blair, Annę E. (2001). Do samego końca: Ted Serong w Wietnamie. Crows Nest, Nowa Południowa Walia: Allen & Unwin. ISBN 1-86508-468-9. Gettleman, Marvin E. (1966). Wietnam: Historia, dokumenty i opinie na temat wielkiego światowego kryzysu. Harmondsworth, Middlesex: Penguin Books. Halberstama, Dawida; Singal, Daniel J. (2008). Powstanie bagna: Ameryka i Wietnam w erze Kennedy'ego. Lanham, Maryland: Rowman i Littlefield. ISBN 978-0-7425-6007-9. Hatcher, Patrick Lloyd (1990). Samobójstwo elity: amerykańskich internacjonalistów i Wietnamu. Stanford, Kalifornia: Stanford University Press. ISBN 0-8047-1736-2. Jones, Howard (2003). Śmierć pokolenia: jak zabójstwa Diema i JFK przedłużyły wojnę w Wietnamie. Nowy Jork, Nowy Jork: Oxford University Press. ISBN 0-19-505286-2. Kahin, George McT. (1979). "Polaryzacja polityczna w Wietnamie Południowym: polityka USA w okresie post-Diem. Pacific Affairs. Vancouver, Kolumbia Brytyjska. 52 (4): 647-73. doi: 10.2307/2757066. JSTOR 2757066. Kahin, George McT. (1986) Interwencja: Jak Ameryka stała się zaangażowana w Wietnamie Nowy Jork: Knopf ISBN 0-394-54367-X Karnow, Stanley (1997) Wietnam: Historia Nowy Jork: Penguin Books ISBN 0-670-84218 -4. Langguth, AJ (2000). Nasz Wietnam: wojna 1954-1975. Nowy Jork: Simon & Schuster. ISBN 0-684-81202-9. Moyar, Mark (2006). Triumph Forsaken: Wojna w Wietnamie , 1954-1965.Nowy Jork: Cambridge University Press.ISBN 0-521-86911-0.Topmiller, Robert J. (2006).The Lotus Unleashed: The buddyjski ruch pokojowy w Wietnamie Południowym, 1964-1966.Lexington, Kentucky : University Press of Kentucky ISBN 0-8131-9166-1 Shaplen Robert (1966).Przegrana rewolucja: Wietnam 1945-1965. Londyn: André Deutsch. OCLC 460367485. Tucker, Spencer C. (red.) (2000). Encyklopedia wojny wietnamskiej: historia polityczna, społeczna i wojskowa. Santa Barbara, Kalifornia: ABC-CLIO. ISBN 1-57607-040-9. {{cytuj książkę}}: |pierwsza ma ogólną nazwę (pomoc)

Zewnętrzne linki

Generał porucznik Nguyen Huu Co profil wojskowy Nguyen Huu Co nekrolog (po wietnamsku)

Original article in language