Trójząb (pocisk)

Article

January 30, 2023

Pocisk Trident to wystrzeliwany z łodzi podwodnych pocisk balistyczny (SLBM) wyposażony w wiele niezależnie nacelowanych pojazdów powracających (MIRV). Pocisk, pierwotnie opracowany przez Lockheed Missiles and Space Corporation, jest uzbrojony w głowice termojądrowe i jest wystrzeliwany z okrętów podwodnych z pociskami balistycznymi o napędzie jądrowym (SSBN). Pociski Trident są przenoszone przez czternaście okrętów podwodnych United States Navy typu Ohio z amerykańskimi głowicami bojowymi, a także cztery okręty podwodne typu Royal Navy Vanguard z głowicami brytyjskimi. Nazwa pocisku pochodzi od mitologicznego trójzębu Neptuna.

Rozwój

W 1971 roku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych rozpoczęła badania nad zaawansowanym podmorskim systemem rakiet dalekiego zasięgu (ULMS). Dokument Koordynacyjny Decyzji (DCP) dla ULMS został zatwierdzony 14 września 1971 roku. Program ULMS nakreślił długoterminowy plan modernizacji, w którym zaproponowano opracowanie pocisku dalekiego zasięgu o nazwie ULMS II, który miał osiągnąć dwukrotnie większy zasięg istniejący pocisk Poseidon (ULMS I). Oprócz pocisku o większym zasięgu, w 1978 roku zaproponowano większy okręt podwodny, który miał zastąpić SSBN klasy Lafayette, James Madison i Benjamin Franklin. System rakietowy ULMS II został zaprojektowany tak, aby można go było doposażyć w istniejące SSBN. proponowana łódź podwodna klasy Ohio. W maju 1972 termin ULMS II został zastąpiony terminem Trident. Trident miał być większym pociskiem o wyższej wydajności i zasięgu przekraczającym 6000 mil.Trident I (oznaczony jako C4) został wdrożony w 1979 roku i wycofany w 2005 roku. Jego celem było osiągnięcie wydajności podobnej do Poseidon (C3), ale przy większym zasięgu. Trident II (oznaczony jako D5) miał na celu poprawienie prawdopodobnego błędu kołowego (CEP) lub dokładności i został po raz pierwszy wdrożony w 1990 roku i miał służyć przez trzydzieści lat eksploatacji okrętów podwodnych, do 2027 roku. są dostarczane do Wielkiej Brytanii zgodnie z warunkami Umowy sprzedaży Polaris z 1963 r., która została zmodyfikowana w 1982 r. dla firmy Trident. Brytyjska premier Margaret Thatcher napisała do prezydenta Cartera 10 lipca 1980 r., prosząc go o zgodę na dostawę pocisków Trident I. Jednak w 1982 roku Thatcher napisała do prezydenta Reagana z prośbą o pozwolenie Wielkiej Brytanii na zakup systemu Trident II, który został przyspieszony przez US Navy.Zostało to uzgodnione w marcu 1982 roku. Zgodnie z umową, Wielka Brytania zapłaciła rządowi USA dodatkowe 5% całkowitego kosztu zakupu w wysokości 2,5 miliarda dolarów jako wkład w badania i rozwój. Całkowity koszt programu Trident do tej pory wyniósł 39,546 miliardów dolarów w 2011 roku, przy koszcie 70 milionów dolarów na pocisk. W 2009 roku Stany Zjednoczone zmodernizowały pociski D5 w system uzbrajania, zapalania i strzelania (AF&F), który pozwala im dokładniej celować w utwardzone silosy i bunkry.Stany Zjednoczone zmodernizowały pociski D5 w system uzbrojenia, zapalania i strzelania (AF&F), który pozwala im na dokładniejsze celowanie w utwardzone silosy i bunkry.Stany Zjednoczone zmodernizowały pociski D5 w system uzbrojenia, zapalania i strzelania (AF&F), który pozwala im na dokładniejsze celowanie w utwardzone silosy i bunkry.

Opis

Wodowanie z łodzi podwodnej odbywa się pod powierzchnią morza. Pociski są wyrzucane z wyrzutni poprzez zapalenie ładunku wybuchowego w oddzielnym pojemniku, który jest oddzielony siedemnastoma sterczynami ze stopu tytanu aktywowanymi przez system pary z podwójnym stopem. Energia z podmuchu kierowana jest do zbiornika wody, gdzie woda jest błyskawicznie odparowywana do postaci pary. Kolejny skok ciśnienia jest wystarczająco silny, aby wyrzucić pocisk z tuby i nadać mu odpowiedni pęd, aby dosięgnąć i oczyścić powierzchnię wody. Pocisk jest pod ciśnieniem azotem, aby zapobiec przedostawaniu się wody do wewnętrznych przestrzeni, co mogłoby spowodować uszkodzenie pocisku lub zwiększenie masy, destabilizując pocisk. Jeśli pocisk nie przebije powierzchni wody,Istnieje kilka mechanizmów bezpieczeństwa, które mogą albo dezaktywować pocisk przed wystrzeleniem, albo przeprowadzić pocisk przez dodatkową fazę wystrzelenia. Czujniki ruchu bezwładnościowego są aktywowane po wystrzeleniu, a gdy czujniki wykryją przyspieszenie w dół po wyrzuceniu z wody, silnik pierwszego stopnia zapala się. Aerospike, teleskopowe przedłużenie na zewnątrz, które zmniejsza o połowę opór aerodynamiczny, jest następnie wdrażany i rozpoczyna się faza doładowania. Kiedy silnik trzeciego stopnia odpala, w ciągu dwóch minut od wystrzelenia, pocisk porusza się z prędkością większą niż 20 000 stóp/s (6 000 m/s) lub 13 600 mil na godzinę (21 600 km/h) Mach 18. Minuty po wystrzeleniu pocisk jest poza atmosferą i na trajektorii suborbitalnej.System naprowadzania dla pocisku został opracowany przez Charles Stark Draper Laboratory i jest utrzymywany przez wspólną placówkę Draper/General Dynamics Mission Systems. Jest to system naprowadzania bezwładnościowego z dodatkowym systemem obserwacji gwiazd (ta kombinacja jest znana jako naprowadzanie astro-inercyjne), który służy do korygowania małych błędów pozycji i prędkości, które wynikają z niepewności warunków startu z powodu błędów w systemie nawigacji łodzi podwodnej i błędy, które mogły się nagromadzić w systemie naprowadzania podczas lotu z powodu niedoskonałej kalibracji przyrządów. GPS był używany podczas niektórych lotów testowych, ale zakłada się, że nie jest dostępny w prawdziwej misji. System kierowania ogniem został zaprojektowany i jest nadal utrzymywany przez General Dynamics Mission Systems. Po zakończeniu obserwacji gwiazd „autobus”części manewrów rakietowych, aby osiągnąć różne wektory prędkości, które wyślą rozmieszczone wiele niezależnych pojazdów powracających do ich indywidualnych celów. Rozproszenie celów w dół i między zasięgiem pozostaje tajne. Trident został zbudowany w dwóch wariantach: I (C4) UGM-96A i II (D5) UGM-133A; jednak te dwie rakiety mają ze sobą niewiele wspólnego. Podczas gdy C4, wcześniej znany jako EXPO (Extended Range Poseidon), jest tylko ulepszoną wersją pocisku Poseidon C-3, Trident II D-5 ma zupełnie nową konstrukcję (chociaż z niektórymi technologiami przejętymi z C-4) . Oznaczenia C4 i D5 umieszczają pociski w „rodzinie”, która rozpoczęła się w 1960 roku od Polaris (A1, A2 i A3) i była kontynuowana przez Poseidon (C3) z 1971 roku. Obie wersje Trident to trzystopniowe pociski na paliwo stałe, kierowane bezwładnie,a oba systemy naprowadzania wykorzystują celowanie w gwiazdy, aby poprawić ogólną dokładność systemu uzbrojenia.

Trójząb I (C4) UGM-96A

Pierwsze osiem okrętów podwodnych klasy Ohio zostało zbudowanych z pocisków Trident I.

Trójząb II (D5) UGM-133A

Drugi wariant Tridenta jest bardziej wyrafinowany i może przewozić cięższy ładunek. Jest wystarczająco celna, aby być bronią pierwszego uderzenia, kontrataku lub drugiego uderzenia. Wszystkie trzy stopnie Trident II są wykonane z grafitowej żywicy epoksydowej, dzięki czemu pocisk jest znacznie lżejszy. Trident II był oryginalnym pociskiem na rakietach SSBN brytyjskiej klasy Vanguard i amerykańskiej klasy Ohio z Tennessee. Pocisk D5 jest obecnie noszony przez czternaście pocisków SSBN klasy Ohio i cztery SSBN klasy Vanguard. Od zakończenia prac projektowych w 1989 roku odbyły się 172 pomyślne loty testowe pocisku D5, z czego ostatni z USS Rhode Island w maju 2019 roku. czterech brytyjskich okrętów podwodnych uzbrojonych w broń jądrową, u wybrzeży Florydy w czerwcu 2016 r.Royal Navy operuje swoimi pociskami ze wspólnej puli, wraz z eskadrą atlantycką SSBN klasy Ohio US Navy w King's Bay w stanie Georgia. Pula jest „zmieszana”, a pociski są wybierane losowo do załadowania na okręty podwodne obu krajów.

D5LE (Program Wydłużenia Życia D5)

W 2002 roku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych ogłosiła plany przedłużenia żywotności okrętów podwodnych i pocisków D5 do roku 2040. Wymaga to programu D5 Life Extension Program (D5LEP), który jest obecnie w toku. Głównym celem jest wymiana przestarzałych komponentów przy minimalnych kosztach przy użyciu komercyjnego sprzętu z półki (COTS); cały czas zachowując zademonstrowane osiągi istniejących pocisków Trident II. W 2007 roku Lockheed Martin otrzymał w sumie 848 milionów dolarów kontraktów na wykonanie tej i związanej z nią pracy, która obejmuje również modernizację systemów powrotu pocisków. Tego samego dnia Draper Labs otrzymał 318 milionów dolarów na modernizację systemu naprowadzania. Ówczesny premier Wielkiej Brytanii Tony Blair przedstawił w parlamencie plany budowy nowej generacji okrętów podwodnych (klasy Dreadnought) do przenoszenia istniejących pocisków Trident,i przyłączyć się do projektu D5LE, aby je odnowić. Pierwszy test w locie podsystemu D-5 LE, systemu naprowadzania MK 6 Mod 1, w ramach demonstracji i operacji Shakedown (DASO)-23, odbył się na USS Tennessee w dniu 22 lutego 2012 r. Było to prawie dokładnie 22 lata po wystrzeleniu pierwszego pocisku Trident II z Tennessee w lutym 1990 roku.

D5LE2 (D5 Life Extension Program 2)

Konwencjonalny trójząb

Pentagon zaproponował program konwencjonalnej modyfikacji trójzębu w 2006 roku, aby zdywersyfikować swoje opcje strategiczne, jako część szerszej długoterminowej strategii rozwoju ogólnoświatowych zdolności szybkiego uderzenia, nazwanej „Szybkim Globalnym Uderzeniem”. Program o wartości 503 mln USD przekształciłby istniejące pociski Trident II (prawdopodobnie po dwa pociski na okręt podwodny) w broń konwencjonalną, wyposażając je w zmodyfikowane pojazdy powrotu Mk4 wyposażone w GPS do aktualizacji nawigacji oraz segment naprowadzania i kontroli powrotu (korekta trajektorii) Klasa dokładności uderzenia 10 m. Mówi się, że nie jest używany żaden materiał wybuchowy, ponieważ masa pojazdu powrotnego i naddźwiękowa prędkość uderzenia zapewniają wystarczającą energię mechaniczną i „efekt”.Druga konwencjonalna wersja głowicy bojowej to wersja fragmentacyjna, która rozproszyłaby tysiące prętów wolframowych, które mogłyby zniszczyć obszar 3000 stóp kwadratowych. (około 280 metrów kwadratowych). Dawał obietnicę dokładnych konwencjonalnych uderzeń z niewielkim czasem ostrzeżenia i lotu. Główną wadą stosowania konwencjonalnie uzbrojonych pocisków balistycznych jest to, że są one praktycznie niemożliwe do odróżnienia przez radarowe systemy ostrzegania od pocisków z bronią jądrową. To pozostawia otwarte prawdopodobieństwo, że inne kraje uzbrojone w broń jądrową mogą pomylić to z wystrzeleniem broni jądrowej, co może sprowokować kontratak. Między innymi z tego powodu projekt ten wywołał przed Kongresem USA istotną debatę dotyczącą budżetu obronnego na rok 2007, ale także na arenie międzynarodowej. Prezydent Rosji Władimir Putin m.in.ostrzegł, że projekt zwiększy niebezpieczeństwo przypadkowej wojny nuklearnej. „Wystrzelenie takiego pocisku mogłoby… sprowokować kontratak na pełną skalę przy użyciu strategicznych sił nuklearnych” – powiedział Putin w maju 2006 roku.

Operatorzy

Royal Navy Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych

Zobacz też

Agni-VI British Trident system ICBM JL-1 JL-2 K Rodzina rakiet M45 (rakieta) M51 (rakieta) Broń jądrowa a Wielka Brytania Broń jądrowa a Stany Zjednoczone R-29RMU2.1 „Layner” RSM-56 Bulava

Bibliografia

Zewnętrzne linki

Podstawowe cechy Trident II D-5 Zarchiwizowane 5 kwietnia 2006 na Wayback Machine w US Navy strona Trident I C-4 w Lockheed Martin Strona Trident II D-5 w Lockheed Martin Trident II D-5 w Federation of American Scientists

Original article in language