Miniatura (oświetlenie)

Article

December 5, 2022

Miniatura to samodzielny obraz figuralny, niepodłączony do inicjału, służący do iluminacji księgi, zwykle pisany ręcznie i mający na celu zilustrowanie tekstu.

Historyczny

Słowo miniatura pochodzi od łacińskiego miniare, co oznacza „pisać w minimum”. W średniowieczu kaligraf, który używał tego tlenku, nazywał się po łacinie miniatorem. Kiedy ta praktyka rozwinęła się z użyciem złota i srebra w pigmentach, ta sztuka stała się sztuką iluminacji; miniator staje się iluminatorem. Minium to tlenek ołowiu używany jako cynober czerwony pigment do śledzenia liter na iluminowanych rękopisach. Tym samym miniatura z pieczołowitością określiła obraz wykonany w księgach. Odróżnia się w ten sposób od inicjałów, stopek i innych zdobień marginesów. Najwcześniejsze iluminowane rękopisy to krótsze zwoje papirusu ze starożytnego Egiptu. Księga Umarłych z około 1275 roku p.n.e. AD (obecnie w British Museum) ma 24 metry, natomiast Papirus Turyński (1290 p.n.e. – 1224 p.n.e) mierzy około 58 metrów. Ponieważ po starożytnej dekoracji papirusów z epoki grecko-rzymskiej pozostało niewiele śladów, rekonstrukcja początków historii zdobienia tekstów pisanych jest wciąż niepewna. Wiemy, że papirusy miały formę zwojów, ponieważ trzeba je było stopniowo rozwijać. Ilustracje były niczym więcej jak małymi winietkami lub figurkami przeplatanymi kolumnami tekstu. Obrazy te zwykle zawierały pisemne opisy lub wizualizacje opowiadanych odcinków. W żadnym wypadku nie zmienili paginacji i struktury graficznej tekstu. Z pewnością znamy kilka fragmentów zwojów z okresu bizantyjskiego, które wydają się być antycznymi kopiami klasycznych przykładów, gdzie widzimy ciąg ilustracji wraz z krótkimi podpisami. Jednak w tym drugim przypadku obrazy zamiast być wkomponowane w tekst, zastępują go. Zgodnie z teoriami Kurta Weitzmanna zmiana strukturalna rękopisów, która nastąpiła między I a III wiekiem, wraz z przejściem od zwoju papirusu do kodeksu pergaminowego, doprowadziłaby do innej organizacji tekstu na kartach i rzuciłaby podstawy rozwoju ilustracji rękopisów.

Bibliografia

Załączniki

Bibliografia

Fernand de Mély, Les prymitywne et leurs podpisy. Les miniaturistes, Librairie PaulGeuthner, Paryż, 1913 (czytaj online) Michelle P. Brown, Understanding Illuminated Manuscripts. A Guide to Technical Terms, Malibu and London, J. Paul Getty Museum we współpracy z British Library, 1994, 127 s. (ISBN 978-0-89236-217-2, czytaj online). Denis Muzerelle, Vocabulaire codicologique: repertoire méthodique des terme français relatifs aux manuscrits, Paryż, editions CEMI, coll. „Rubricae” (nr 1), 1985 (czytaj online) Christopher De Hamel, A History of Illuminated Manuscripts, Londyn, Phaidon, 1995, 272 s. (ISBN 978-0-7148-9037-1) (en) Pierluigi De Vecchi et Elda Cerchiari, Arte nel tempo: Dalla preistoria alla tarda antichita, tom. 1, Mediolan, Bompiani, 1996, 299 s. (ISBN 978-88-450-4218-8). Ingo Walther i Norbert Wolf (tłum. allemand), Codices illustres: les plus beaux manuscrits enluminés du monde, 400 à 1600, Paryż, Taschen, 2005, 504 s. (ISBN 3-8228-5963-X), s. 493-494.

Powiązane artykuły

Miniatura perska Miniatura ormiańska Iluminacja Historyczna początkowa francuska szkoła malarstwa

Linki zewnętrzne

Zasoby sztuki: Grove Art Online Illumination Portal Portal malarstwa Portal historii sztuki Portal niematerialnego dziedzictwa kulturowego

Original article in French language