Republika Genui

Article

August 9, 2022

podczas gdy inni urodzili się jako posiadłości feudalne szlachty genueńskiej. Kolonizacja genueńska uważana jest za średniowiecznego poprzednika kolonizacji nowożytnej.Republika Wspaniałych.Od 1339 roku do wygaśnięcia państwa w 1797 roku najwyższym urzędem Rzeczypospolitej był doża, pierwotnie wybierany wieczystym urzędem, po 1528 roku został wybrany dwuletnie biuro. Jednak w rzeczywistości Rzeczpospolita była oligarchią rządzoną przez niewielką grupę rodzin kupieckich, z których wybierano dożów. Genua zwycięsko walczyła z Republiką Pizy w bitwie pod Melorią w 1284 roku o dominację nad Morzem Tyrreńskim i była odwiecznym rywalem Wenecji w podziale Morza Śródziemnego; była to słynna republika morska, a dziś jej herb widnieje na fladze włoskiej marynarki wojennej.

Historia

Dalla „Compagna commune” ai dogi

Genua zaczęła się autonomizować od Świętego Cesarstwa Rzymskiego około 1096 roku, jako wolna gmina, uczestnicząca wówczas w pierwszej krucjacie (posiadająca koncesję na używanie w herbie czerwonego krzyża). Początkowo nazywana Compagna Communis, denominacja „republika” została oficjalnie uznana dopiero w 1528 roku z inicjatywy admirała Andrei Dorii. Jej terytorium było więc zarządzane od średniowiecza przez konsulów, podestów i kapitanów ludu, od 1099 do 1339, którzy będą stanowić pierwszą państwową i republikańską „wersję”: pierwszą, drugą i trzecią republikę. momenty napięć, starć i „żądzy władzy” najbardziej wpływowych rodów genueńskich skontrastowane w politycznym zarządzaniu miastem, dalej podzielony między frakcje Guelphów i Gibelinów. Adorno, Fregoso, Guarco, Montaldo, Doria, Spinola, Fieschi, Grimaldi i Lomellini należały do ​​rodów szlacheckich, które faktycznie podzieliły władzę miasta w średniowieczu, dopiero w XIV wieku w republice Genui wprowadzono oligarchiczną reformę rządową – tzw. „czwartą republikę” – która wraz z pierwszymi wybranymi dożywotnio dożami (pierwszym z 23 września 1339 r. była Simone Boccanegra) podporządkowała sobie również księstwo mediolańskie (do Visconti najpierw do Sforzy) oraz do władców francuskich Karola VI, Karola VII, Ludwika XII i Franciszka I. W tych historycznych fazach – gdzie w rzeczywistości dedykacje republiki zostały politycznie przekształcone w realne obce dominacje przy zachowaniu słabej autonomii terytorialnej - gubernatorzy i porucznicy w większości nie liguryjscy, ale także Genueńczycy przejęli z mianowania tych szlachetnych przedstawicieli uważanych za "bliskich" obowiązującej władzy, nawet byłych dożów dla życie, które z „odpowiedzialności państwowej” lub ambicji osobistych wybrało wyrzeczenie się swojego dogmatu i faktycznie kilkakrotnie przekazało republikę wyżej wymienionym państwom; cecha, która łączyła trzech dożów z rodziny Adorno (Antoniotto I, Antoniotto II i Prospero) oraz dwóch Fregosos (Paolo i Ottaviano). ale także Genueńczycy z nominacjami tych szlachetnych przedstawicieli uważanych za „bliskich” obowiązującej władzy, nawet byłych dożów dożywotnich, którzy z „odpowiedzialności państwowej” lub osobistej ambicji wybrali wyrzeczenie się swojej doży i faktycznie kilkakrotnie oddali republikę w ręce wyżej wymienione państwa; cecha, która łączyła trzech dożów z rodziny Adorno (Antoniotto I, Antoniotto II i Prospero) oraz dwóch Fregosos (Paolo i Ottaviano). ale także Genueńczycy z nominacjami tych szlachetnych przedstawicieli uważanych za „bliskich” obowiązującej władzy, nawet byłych dożów dożywotnich, którzy z „odpowiedzialności państwowej” lub osobistej ambicji wybrali wyrzeczenie się swojej doży i faktycznie kilkakrotnie oddali republikę w ręce wyżej wymienione państwa; cecha, która łączyła trzech dożów z rodziny Adorno (Antoniotto I, Antoniotto II i Prospero) oraz dwóch Fregosos (Paolo i Ottaviano).

XI i XII wiek

W 1087 floty genueńskie i pisańskie dowodzone przez Uguccione z Pizy i w towarzystwie wojsk z Pantaleone di Amalfi, Salerno i Gaeta, zaatakowały północnoafrykańskie miasto Mahdia, stolicę kalifatu Fatymidów. Atak, wspierany przez papieża Wiktora III, stał się znany jako Krucjata Mahdia. Napastnicy zdobyli miasto, ale nie zdołali powstrzymać go przed siłami arabskimi. Po ogniu floty arabskiej w porcie miasta wycofały się wojska genueńskie i pizańskie. Zniszczenie floty arabskiej dało kontrolę nad zachodnią częścią Morza Śródziemnego Genui, Wenecji i Pizie. Dzięki temu Europa Zachodnia mogła zaopatrywać drogą morską oddziały pierwszej krucjaty w latach 1096-1099. W 1092 Genua i Piza, we współpracy z Alfonsem VI z Leonu, zaatakowały muzułmańską Taifę w Walencji. Bezskutecznie oblegali także Tortosę przy wsparciu wojsk Sancho Ramíreza z Aragonii. W pierwszych wiekach Genua była ważnym miastem handlowym, a jej potęga zaczęła rosnąć, a sama Genua zaczęła się rozwijać podczas Pierwszej Krucjaty. Do krucjaty dołączyło dwanaście galer, statek i 1200 żołnierzy genueńskich. Genueńskie wojska, dowodzone przez szlachtę, wypłynęły w morze w lipcu 1097. Genueńska flota niosła krzyżowce i zapewniała wsparcie morskie, głównie podczas oblężenia Antiochii w 1098, kiedy flota genueńska zablokowała miasto, podczas gdy wojska zapewniały wsparcie podczas oblężenia Antiochii w 1098 roku. oblężenie . W oblężeniu Jerozolimy w 1099 r. genueńscy kusznicy dowodzeni przez Guglielmo Embriaco działali jako jednostka wspierająca przeciw obrońcom miasta.Po zdobyciu Antiochii 3 maja 1098 r. Genua uderzyła w sojusz z Bohemondem I, który został władcą Księstwa Antiochii. W konsekwencji monarcha przyznał Genueńczykom siedzibę, kościół San Giovanni i 30 domów w Antiochii. 6 maja 1098 r. część armii genueńskiej wróciła do Genui z relikwiami Jana Chrzciciela, przyznanymi Republice Genueńskiej w ramach nagrody za wsparcie militarne I krucjaty. Wiele osiedli na Bliskim Wschodzie zostało podarowanych Genui, a także korzystne umowy handlowe.Krzyżowcy z Genui przywieźli do domu zielony szklany kielich z Lewantu, który Genueńczycy od dawna uważali za Graala. Genua później zawarła sojusz z królem Jerozolimy Baudouinem I. Aby zabezpieczyć sojusz Baldwin dał Genui trzecią część panowania Arsuf, jedna trzecia Cezarei i jedna trzecia Akki i jej portu. Ponadto Republika Genui otrzymywała 300 bisante rocznie i jedną trzecią podboju Baldovino za każdym razem, gdy 50 lub więcej Genueńskich żołnierzy dołączało do jego wojsk.Rola Republiki jako potęgi morskiej w regionie zapewniła wiele korzystnych umów handlowych dla kupców genueńskich. Przybyli kontrolować większość handlu Bizancjum, Trypolisu, Księstwa Antiochii, ormiańskiego Królestwa Cylicji i Egiptu. Chociaż Genua zachowała prawa wolnego handlu w Egipcie i Syrii, straciła część swoich posiadłości terytorialnych po kampaniach Saladyna na tych terenach pod koniec XII wieku. W 1147 r. Genua wzięła udział w oblężeniu Almerii, pomagając Alfonsowi VII z Leonu w odzyskaniu tego miasto od muzułmanów. Po podboju republika wydzierżawiła trzecią część miasta jednemu z jej obywateli, Ottone di Bonvillano, który przysiągł wierność republice i obiecał strzec miasta przez cały czas w liczbie trzystu ludzi. To pokazuje, jak wczesne wysiłki Genui, by rozszerzyć swoje wpływy, obejmowały inwazję prywatnych obywateli na gminę i pośrednią kontrolę terytoriów zamorskich, a nie przez administrację republikańską. W 1148 dołączył do bitew pod Almerią i Tortosą i pomógł hrabiemu Raimondo Berengario IV z Barcelony zdobyć Tortosę, za co również otrzymał trzecią. W XI, a zwłaszcza w XII wieku, Genua stała się siłą morską dominującą na zachodzie Śródziemnomorski, ponieważ jego dawni rywale Piza i Amalfi straciły na znaczeniu. Genua (wraz z Wenecją) zdołała w tym czasie zdobyć centralną pozycję w handlu niewolnikami na Morzu Śródziemnym. Pozostawiło to Republice tylko jednego wielkiego rywala na Morzu Śródziemnym: Wenecję.

XIII i XIV secoli

Handlowa i kulturalna rywalizacja Genui i Wenecji miała miejsce w XIII wieku. Republika Wenecka odegrała znaczącą rolę w Czwartej Krucjacie, kierując energię „łaciny” na upadek jej obecnego rywala handlowego, Konstantynopola. W konsekwencji, wsparcie Wenecji ze strony nowo narzuconego Imperium Łacińskiego oznaczało, że weneckie prawa handlowe były egzekwowane, a Wenecja uzyskała kontrolę nad znaczną częścią handlu wschodniego regionu Morza Śródziemnego.Aby odzyskać kontrolę nad handlem, Republika Genui sprzymierzyła się z Michałem VIII Paleologem, cesarzem Nicei, którzy chcieli przywrócić Cesarstwo Bizantyjskie poprzez odzyskanie Konstantynopola. W marcu 1261 r. w Nimfeum podpisano traktat sojuszniczy. 25 lipca 1261 r. wojska nicejskie pod dowództwem Alessio Melisseno Strategopulo odbiły Konstantynopol. W rezultacie równowaga łask przesunęła się w kierunku Genui, która uzyskała prawa do wolnego handlu w Cesarstwie Nicejskim. Oprócz kontroli handlu w rękach kupców genueńskich, Genua otrzymała porty i stacje tranzytowe na wielu wyspach i osadach na Morzu Egejskim. Wyspy Chios i Lesbos stały się stacjami handlowymi Genui, a także miastem Smyrna.W tym samym stuleciu Republika podbiła wiele osad na Krymie, gdzie powstała genueńska kolonia Caffa. Sojusz z przywróconym cesarstwem bizantyjskim zwiększył bogactwo i potęgę Genui, a jednocześnie zmniejszył handel wenecki i pizański. Cesarstwo Bizantyjskie przyznało Genui większość praw do wolnego handlu. W 1282 roku Piza próbowała przejąć kontrolę nad handlem i administracją Korsyki, po wezwaniu do pomocy sędziego Sinucello, który zbuntował się przeciwko Genui. W sierpniu 1282 r. część floty genueńskiej zablokowała handel w Pizie w pobliżu rzeki Arno.W 1283 r. zarówno Genua, jak i Piza poczyniły przygotowania do wojny. Genua zbudowała 120 galer, z których 60 należało do Republiki, a pozostałe 60 galer wynajmowano osobom prywatnym. Ponad 15 000 najemników zostało zatrudnionych jako wioślarze i żołnierze. Flota pizańska uniknęła walk i próbowała osłabić flotę genueńską w 1283 roku. 5 sierpnia 1284 roku w bitwie pod Melorią flota genueńska, składająca się z 93 statków dowodzonych przez Oberto Dorię i Benedetta Zaccaria, pokonała flotę pizańską, który składał się z 72 statków i był prowadzony przez Albertino Morosiniego i Ugolino della Gherardesca. Genua zdobyła 30 pisańskich statków i zatopiła siedem. Podczas bitwy zginęło około 8 000 Pizanów, ponad połowa Pizanów, które liczyły około 14 000. Klęska Pizy, która nigdy w pełni nie odrodziła się jako konkurent morski, sprowadziła Genuę do kontroli nad korsykańskim handlem. Sardyńskie miasto Sassari, które znajdowało się pod kontrolą Pizy, stało się gminą lub samozwańczą „wolną gminą” kontrolowaną przez Genuę. Władza Sardynii nie przeszła jednak ostatecznie do Genui: aragońscy królowie Neapolu zakwestionowali jej kontrolę i nie zapewnili jej aż do XV w. Genueńscy kupcy parli na południe, w kierunku wyspy Sycylii i Afryki Północnej. Muzułmanie, gdzie Genueńczycy założyli placówki handlowe, w pogoni za złotem podróżującym przez Saharę i zakładaniu złóż atlantyckich aż do Salé i Safi. W 1282 roku sycylijska ludność Królestwa Sycylii zbuntowała się przeciwko rządom Andegawenów. Rewolta, znana jako Nieszpory Sycylijskie, doprowadziła do oddzielenia Sycylii od kontynentalnej części Królestwa pod wodzą królów pochodzenia aragońskiego. Genua, która wspierała Aragończyków, uzyskała wolny handel i prawo eksportu do Królestwa Sycylii. Bankierzy genueńscy również korzystali z pożyczek dla nowej szlachty sycylijskiej. Korsyka została formalnie zaanektowana w 1347 roku. Po kryzysie gospodarczym w Europie pod koniec XIV wieku i długiej wojnie z Wenecją, której kulminacją była porażka w wojnie pod Chioggią w 1380 roku, Genua podupadła. Przed wojną pod Chioggią, która trwała od 1379 do 1381 roku, Genueńczycy cieszyli się wzrostem marynarki, który był źródłem ich potęgi i pozycji w północnych Włoszech. Klęska Genueńczyków pozbawiła Genuę tej morskiej supremacji, wypchnęła ją z rynków wschodniej części Morza Śródziemnego i zapoczątkowała upadek potężnej republiki maryjnej. rosnąca potęga Imperium Osmańskiego odcięła również emporia genueńskie w handlu na Morzu Egejskim i Czarnym.

Złoty wiek banków genueńskich

Chociaż nie jest dobrze zbadana, XV-wieczna Genua wydaje się być burzliwa. Miasto miało silną tradycję handlu towarami Lewantu, a jego wiedza finansowa została uznana w całej Europie. Po krótkim okresie francuskiej dominacji od 1394 do 1409 roku, Genua znalazła się pod panowaniem Viscontich z Mediolanu. Genua straciła Sardynię na rzecz Korony Aragonii, Korsykę na rzecz wewnętrznego buntu, a jej kolonie na Bliskim Wschodzie, w Europie Wschodniej i Anatolii na rzecz Imperium Osmańskiego.W XV wieku dwa z pierwszych banków świata: Banco di San Giorgio , założony w 1407 roku, który po zamknięciu w 1805 roku był najstarszym państwowym bankiem depozytowym na świecie oraz Banca Carige, założony w 1483 roku jako lombard, który istnieje do dziś. Zagrożony przez Alfonsa V z Aragonii, doża Genui w 1458 r. oddał Republikę Francuzom, czyniąc ją Księstwem Genui pod kontrolą Jana II, francuskiego gubernatora królewskiego. Jednak przy poparciu Mediolanu Genua zbuntowała się i Republika została przywrócona w 1461 roku. Mediolan następnie zmienił strony, podbijając Genuę w 1464 roku i utrzymując ją jako lenno korony francuskiej. W latach 1463-1478 i 1488-1499 Genua znajdowała się pod panowaniem Sforzów. Od 1499 do 1528 r. Republika osiągnęła najniższy punkt, będąc pod niemal ciągłą okupacją francuską. Hiszpanie, wraz ze swoimi wewnętrznymi sojusznikami, „stara szlachta” okopana w górach za Genuą, zdobyli miasto 30 maja 1522 r. i poddali je bezlitosnej grabieży. Kiedy wielki admirał Andrea Doria z potężnego rodu Doria sprzymierzył się z cesarzem Karolem V, by przepędzić Francuzów i przywrócić niepodległość Genui, otworzyła się nowa perspektywa: w 1528 r. nastąpiła pierwsza pożyczka banków genueńskich dla Karola. W wyniku ożywienia gospodarczego wiele genueńskich rodów arystokratycznych, takich jak Balbi, Doria, Grimaldi, Pallavicini i Serra, zgromadziło ogromne fortuny. Według Felipe Fernández-Armesto i innych, praktyki rozwinięte przez Genuę na Morzu Śródziemnym, takie jak niewolnictwo ruchomości, miały kluczowe znaczenie dla eksploracji i eksploatacji Nowego Świata. W czasach szczytu gospodarczego Genui w XVI wieku, miasto przyciągało wielu artystów, m.in. Pietera Paula Rubensa, Caravaggia i Antoon van Dycka. L' architekt Galeazzo Alessi zaprojektował wiele wspaniałych budynków miasta, a także w dziesięcioleciach po pięćdziesiątej rocznicy Bartolomeo Bianco, projektant arcydzieł Uniwersytetu w Genui. Wielu genueńskich artystów baroku i rokoka osiedliło się gdzie indziej, a wielu lokalnych artystów zyskało na znaczeniu. Od tego czasu Genua przeszła coś w rodzaju odrodzenia jako nowy współpracownik Imperium Hiszpańskiego, w szczególności z genueńskimi bankierami, finansującymi wiele zagranicznych firm hiszpańskiej korony ze swoich biur rachunkowych w Sewilli. Fernand Braudel określił nawet okres od 1557 do 1627 r. jako „wiek Genueńczyków”, „z reguły tak dyskretnej i wyrafinowanej, że historycy przez długi czas tego nie dostrzegali”, choć ci, którzy mijają genialne manierystyczne i barokowe fasady budynków wzdłuż Strada Nova (dziś Via Garibaldi) lub via Balbi w Genui, nie mogą nie zauważyć, że istniało tam rzucające się w oczy bogactwo, które w rzeczywistości nie było genueńskie, lecz skupione w ręce gęstego kręgu bankierów-finansistów, „prawdziwych kapitalistów”. Handel w Genui pozostawał jednak ściśle uzależniony od kontroli fok śródziemnomorskich, a poważnym ciosem była utrata Chios na rzecz Imperium Osmańskiego w 1566 r. Filip II Hiszpański w 1557 r. pogrążył niemieckie banki w chaosie i położył kres panowaniu Fuggerowie jako hiszpańscy finansiści. Genueńscy bankierzy dostarczyli niewygodny system Habsburgów, płynny kredyt oraz regularne i pewne dochody. W zamian mniej niezawodne dostawy amerykańskiego srebra szybko przeniesiono z Sewilli do Genui, aby zapewnić kapitał na dalsze interesy.Na przykład genueński bankier Ambrogio Spinola stworzył i dowodził armią, która walczyła w tych krajach w wojnie osiemdziesięcioletniej. na początku XVII wieku. Upadek Hiszpanii w XVII wieku przyniósł również ponowny upadek Genui, a częste bankructwa korony hiszpańskiej, w szczególności, zrujnowały wiele domów kupieckich w Genui. W 1684 miasto zostało mocno zbombardowane przez flotę francuską w ramach kary za sojusz z Hiszpanią. aby zapewnić kapitał na dalsze interesy.Na przykład genueński bankier Ambrogio Spinola stworzył i dowodził armią, która walczyła w wojnie osiemdziesięcioletniej w Holandii na początku XVII wieku. Upadek Hiszpanii w XVII wieku przyniósł również ponowny upadek Genui, a częste bankructwa korony hiszpańskiej, w szczególności, zrujnowały wiele domów kupieckich w Genui. W 1684 miasto zostało mocno zbombardowane przez flotę francuską w ramach kary za sojusz z Hiszpanią. aby zapewnić kapitał na dalsze interesy.Na przykład genueński bankier Ambrogio Spinola stworzył i dowodził armią, która walczyła w wojnie osiemdziesięcioletniej w Holandii na początku XVII wieku. Upadek Hiszpanii w XVII wieku przyniósł również ponowny upadek Genui, a częste bankructwa korony hiszpańskiej, w szczególności, zrujnowały wiele domów kupieckich w Genui. W 1684 miasto zostało mocno zbombardowane przez flotę francuską w ramach kary za sojusz z Hiszpanią. aw szczególności częste bankructwa korony hiszpańskiej zrujnowały wiele domów kupieckich w Genui. W 1684 miasto zostało mocno zbombardowane przez flotę francuską w ramach kary za sojusz z Hiszpanią. aw szczególności częste bankructwa korony hiszpańskiej zrujnowały wiele domów kupieckich w Genui. W 1684 miasto zostało mocno zbombardowane przez flotę francuską w ramach kary za sojusz z Hiszpanią.

Upadek, upadek 1797 i krótkie odrodzenie 1814

Starcia wojenne z Księstwem Sabaudii w XVII w., francuskie bombardowania morskie w 1684 r. i powstania rewolucyjne związane z wojną o sukcesję austriacką pierwszej połowy XVIII w., mające na celu osiągnięcie neutralności i niezależności ekonomicznej z szacunkiem do dwóch głównych mocarstw europejskich, takich jak Francja i Hiszpania, wprowadziły republikę w okres upadku. Podczas wojny o sukcesję austriacką 5 grudnia 1746 r. w dzielnicy Portoria wybuchła rewolta w Genui, gdzie obywatele genueńscy powstali przeciwko Austriacy, uwalniając miasto po dniach walk. Wydarzenie znane jest również dzięki akcji młodej Balilli, która jako pierwsza przeciwstawiła się Austriakom rzucając kamieniami. Już w latach 1794-1795 rewolucyjne echa z Francji dotarły do ​​Genui, także dzięki genueńskim propagandystom i zesłańcom, którzy schronili się w sąsiednim państwie za Alpami, a właśnie w 1794 roku udaremniono spisek przeciwko arystokratycznej i wciąż oligarchicznej klasie rządzącej, który zresztą przygotowywał się już w genueńskich pałacach władzy. Jednak to w maju 1797 r. ukształtował się zamiar obalenia rządu doży Giacomo Marii Brignole przez genueńskich jakobinów i obywateli francuskich, ożywiając na ulicach bratobójczą wojnę między przeciwnikami i popularnymi zwolennikami obecnego systemu dożów. Napoleon Bonaparte (podczas kampanii włoskiej) i jego przedstawiciele w Genui był ostatnim aktem, który doprowadził do upadku Republiki w pierwszych dniach czerwca i narodzin Republiki Liguryjskiej od 14 czerwca 1797 roku. Na Piazza Acquaverde spłonęła Złota Księga szlachty. Republika Liguryjska miała krótkie życie i w czerwcu 1805 przeszła pod napoleońskie Pierwsze Cesarstwo Francuskie. Wraz z upadkiem cesarza Korsyki i późniejszym kongresem wiedeńskim Genua odzyskała efemeryczną niepodległość, pod nazwą Republiki Genueńskiej, która trwała niecały rok. Kongres ustanowił aneksję terytoriów – a zatem całej Ligurii z Oltregiogo i wyspą Capraia – do królestwa Sardynii, zarządzanego przez ród królewski Sabaudii, naruszając zasadę przywrócenia legalnych rządów i monarchii sprzed okres napoleoński. a późniejszy Kongres Wiedeński, Genua odzyskała efemeryczną niepodległość, pod nazwą Republiki Genueńskiej, która trwała niecały rok. Kongres ustanowił aneksję terytoriów – a zatem całej Ligurii z Oltregiogo i wyspą Capraia – do królestwa Sardynii, zarządzanego przez ród królewski Sabaudii, naruszając zasadę przywrócenia legalnych rządów i monarchii sprzed okres napoleoński. a późniejszy Kongres Wiedeński, Genua odzyskała efemeryczną niepodległość, pod nazwą Republiki Genueńskiej, która trwała niecały rok. Kongres ustanowił aneksję terytoriów – a zatem całej Ligurii z Oltregiogo i wyspą Capraia – do królestwa Sardynii, zarządzanego przez ród królewski Sabaudii, naruszając zasadę przywrócenia legalnych rządów i monarchii sprzed okres napoleoński.

Reformy z 1528, 1576 i dwuletnie doży

To właśnie admirał Onegliese Andrea Doria dokonał politycznej i historycznej zmiany polegającej na radykalnej zmianie struktury państwa, które po kolejnym poddaniu się Francji, w 1528 r. doznało nowej niepodległości, a przede wszystkim stabilności za zgodą 250 najbardziej potężnych rodów republiki „Nowa reforma” z 1528 r. zwiększyła liczbę „hoteli szlacheckich” do 28 wraz z wejściem nowych rodów genueńskich związanych z najważniejszymi i historycznymi rodami, ze względu na podwójne nominowanie nazwisk wielu doże; ustanowienie rady większej i mniejszej republiki (główna, zwana też wielką radą była tą, która de facto wybrał nowego doża większością głosów spośród krótkiej listy kandydatów) z nowym systemem wyboru i zmianą różnych członków dwóch rad (znane losowanie przez bussolotti); narodziny, rewizja i role niektórych postaci instytucjonalnych, takich jak senatorowie, prokuratorzy i najwyższe związki, przydatne zarówno dla „maszyny państwowej”, jak i dla pracy administracyjnej i legislacyjnej doży. Inną ważną reformą, poza wyborami dogałów, była reforma mandatu, który z wiecznego stał się dwuletni: nowy ustrój arystokratyczny i przemiana dwóch głównych „starych” i „nowych” szlachty, która była podstawą „piątej republiki”. ", ostatnia. Kolejne reformy w 1547 r. (po spisku Fieschi) i 1576 r. doprowadzą do drobnych modyfikacji

Rząd

Formy rządów

Dzieje Genui, Genui i republiki, która przez długi czas rządziła jej losem, ale także rządów, które stopniowo zmieniały się u steru miasta, aby osiągnąć okres Dożów, można prześledzić poprzez pracę historyków, którzy kontynuowali pracę narracyjną rozpoczętą pod koniec XI wieku przez Caffaro da Caschifellone (historyka i samego konsula miejskiego) z jego „annałami”. Miał również okazję napisać Matteo Senarega (doge od 1595 do 1597) w Rozprawie o mieście i Republice Genui: Dzieląc historyczną erę republiki Genui na pięć odrębnych okresów, mamy: pierwszą Republikę, znani jako konsulowie; drugi z Podesty; trzeci Capitani del Popolo; czwarty z dożów na całe życie; piąty, dożów wybieranych z dwuletnią kadencją. Republika konsularna była w swej formie zasadniczo demokratyczna, podczas gdy przedstawiciele podesty i kapitanów ludu silnie przywrócili stosunek, często sprzeczny, między władzą a wolnością; ze swej strony wieczni dożowie ogłosili się popularnymi, choć czasami wkraczali do oligarchii; wreszcie piąta republika była instytucjonalnie arystokratyczna. Zwyczajowo w Genui prałaci nie mogli objąć urzędów publicznych, co w porządku chronologicznym przedstawia kolejność tych urzędów: do 1797 r. republiką rządzili dożowie i namiestnicy (w okresach podporządkowania obcym państwom, np. tzw. zwane "dedykacjami" ). Republika odtworzona 26 kwietnia 1814 roku, po republice liguryjskiej i panowaniu napoleońskim, trwała do 7 stycznia 1815 roku,

Instytucje rządowe

Główne rody arystokratyczne

W pierwszych dwóch stuleciach po ustanowieniu doży na całe życie w Genui to głównie rodziny Adorno i Campofregoso kwestionowały stanowisko (Adorno miał siedem dożów, a Campofregosos dziesięć). Po reformie z 1528 r. spośród siedemdziesięciu dziewięciu „dwuletnich dożów”, którzy doszli do władzy, wielu zostało wybranych z niewielkiej liczby rodów szlacheckich w mieście zorganizowanych w 28 „hoteli”, w szczególności: rodziny Grimaldi i Spinola miały wybranych jedenastu dożów. Rodzina Durazzo miała osiem dożów. Rodziny De Franchi, Giustiniani i Lomellini miały po siedem dożów. Rodziny Centurione i Doria miały po sześć dożów. Rodziny Cattaneo i Gentile miały po pięć dożów. Rodzina Brignole miała czterech dożów, którzy jednak zgromadzili pięć dwuletnich mandatów (w rzeczywistości Giacomo Maria Brignole był jedyny doża wybrany dwukrotnie i był ostatnim w historii Genui). Rodziny De Mari, Imperiale, Invrea i Negrone miały po cztery dozy. Rodziny Pallavicini i Sauli trzech dożów. Rodziny Balbi, Cambiaso, Chiavari, Della Torre, Lercari, Pinelli, Promontorio, Veneroso, Viale i Zoagli miały po dwa doże. Ostatecznie wybrano tylko jednego doża spośród członków każdej z następujących rodzin: Assereto, Ayroli, Canevaro, Chiavica Cibo, Clavarezza, Da Passano, De Ferrari, De Fornari, De Marini, Della Rovere, Di Negro, Ferreti, Franzoni , Frugoni, Garbarino, Giudice Calvi, Odone, Saluzzo, Senarega, Vacca (Vaccari) i Vivaldi z Gattilusio,

Organizacja terytorialna

Republika Genui w swojej historii rozszerzyła swoje bezpośrednie panowanie na następujących terytoriach: Liguria i niektóre sąsiednie tereny (w tym zwłaszcza Oltregiogo), Korsyka, Gorgona, Capraia, Cypr, Chios, Samo, Galata a Konstantynopol, Sewastopol, Cembalo, Soldaia, Tana, Caffa na Krymie i Tabarca w Tunezji. Na obszarze Ligurii istniał system niescentralizowany.

Podział administracyjny

W ostatniej fazie niepodległości państwo doży obejmowało znaczną część dzisiejszej Ligurii. W połowie XVIII wieku dominium genueńskie zostało administracyjnie podzielone na:

Grunt

Marittima: miasto Genua, rządy Val di Bisagno i Val Polcevera (Rivarolo). Riviera di Levante: rządy Chiavari, La Spezia, Sarzana; capitaneati Rapallo, Recco, Sestri, Lerici; podesty Castiglione di Chiavari, Neirone-Roccatagliata, Varese Ligure, Godano, Brugnato; wikariat Montoggio. Riviera di Ponente: rząd Sestri Ponente; capitaneati Savony, Ventimiglia, Pieve di Teco; posterunki policji w Zuccarello, Albenga; Podesty Alassio, Vado, Pietra Ligure, Varazze, Stella, Diano, Pegli, Lingueglietta, Cervo, Andora, Taggia, Ceriana, Triora; wikariaty Sanremo, Wspaniała Wspólnota Ośmiu Miejsc (Bordighera, Borghetto San Nicolò, Camporosso, San Biagio, Sasso, Soldano, Vallebona i Vallecrosia), Porto Maurizio; kasztelanie i konsulaty Casanova, Vellego, Bussana, Santo Stefano, La Viozenna, Onzo, Penna, Mendatica, Cosio, Pornassio Kraje Oltregioghi: rząd Novi; capitaneati z Ovady, Gavi; podestarie Sassello, Parodi, Voltaggio i Fiaccone; markiza Busalla, markiza i lenno cesarskie scedowane przez Spinolas w 1728 r. (enklawa) markiz Castellaro i Pompeiana z Terzorio, lenno przyznane pogańskiemu markizowi Finale (1713), wniesionemu do Republiki Genui z podestariuszami Finale, Calizzano, Carcare (enklawa) markiz Masone, od 1343 r. do Republiki Genui, która podarowała ją najpierw Lomellino, następnie Spinola i wreszcie Pallavicini (enklawa)

Kraje zamorskie

Capraia w Archipelagu Toskańskim: skapitulowała z siedzibą w Castello San Giorgio Corsica od 1481 r., w 1768 r. scedowana na Francję na mocy traktatu wersalskiego, podzielona na 10 jurysdykcji i 4 lenna: Banda di Fuori lub Pomonte z Ajaccio, Calvi, Sagona, Bonifacio , Bastelica, Isola Rossa Banda di Dentro lub Cismonte z Bastia, San Fiorenzo, Cervione, Porto Vecchio, Aleria, Corte Tabarca: baza do zbierania koralowców z 1540 i porzucona bejowi Tunisu w 1756

protektoraty

Hrabstwo Airole, od 1490 do hrabiów Lascaris di Ventimiglia w Capitaneato of Ventimiglia Władza Cantalupo, lenno Spinola do 1518, została następnie przyznana Botta Adorno Lordship of Olivetta, w obrębie Castellania di Penna, przyznana biskupom Grasse osobiście

Enklawa

Albera, opactwo autonomiczne lord Arnasco i Stellanello, lord Del Carretto, w Sabaudii od 1738 r. Balestrino, z Bardineto i Carpe, lord. Del Carretto do 1757 r. Campofreddo, markiza i lenno cesarskie Spinola di Luccoli Carrosio, lenno Spinola, od 1738 r. do Savoia Croce de 'Fieschi i Vobbia, markiza i lenno cesarskie Fieschi Dolceacqua, markiza i lenno cesarskie Dorias; później sojusznik hrabstwa Savoy Loano pod Dorias; następnie Savoys od 1770 Republika Noli, niezależne i sprzymierzone Księstwo Oneglia, własność rodziny Doria do 1576, następnie należąca do Savoia Savignone i Casella, markiza i lenno cesarskie lenna cesarskiego Fieschi Perinaldo i Seborga Dorias ; w 1729 Seborga została kupiona przez markiza Sabaudzki Torriglia, lenno cesarskie Dorias

Zakony jeździeckie

Wojskowy Order Świętego Jerzego (1453)

Notatka

Bibliografia

AA. VV., Republika Genui, Franco Maria Ricci, Mediolan 1999. Gino Benvenuti, Historia republiki Genui, Mursia, Mediolan 1977. Claudio Costantini, Republika Genui, UET, Turyn 1988. Federico Donaver, Historia republiki of Genoa , Mondani, Genova 1975. Odnośniki bibliograficzne w książkach Google

Powiązane przedmioty

Porto Pisano na Don Griphus ut ma angit, sic gospodarzy Ianua frangit Genovino Compagna Communis Banco di San Giorgio Palazzo Ducale (Genua) Morskie republiki Milanese dominacja na Korsyce Marco Federici

Inne projekty

Wikiźródła zawierają stronę dotyczącą Republiki Genui Wikicytaty zawiera cytaty dotyczące Republiki Genui Wikimedia Commons zawiera obrazy lub inne pliki dotyczące Republiki Genui

Original article in Italian language