Lambiek (piwo)

Article

August 17, 2022

Lambic (również lambic lub lambic) to regionalne piwo z doliny Zenne, w której również znajduje się Bruksela, a zwłaszcza z Pajottenland na południowy zachód od Brukseli. Obecnie jest jednak warzony również przez niektóre browary poza tym regionem, a mianowicie we Flandrii Zachodniej, gdzie panują podobne warunki.

Nazwa Lambic

Nazwa „lambic” została po raz pierwszy wymieniona jako „allambique” w 1794 roku. Nazwa lambic została również wyjaśniona jako zniekształcenie nazwy gminy Lembeek, której zaciekle bronili Frank Boon i nieżyjący już dr. Alberta Valkeniersa. Innym, bardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest to, że nazwa pochodzi od francuskiego alambic, w holenderskim alembic, od gorzelników jenever lub brandy. Lambic/Lambic powstałby zatem z korupcji „bierre d'allambique”. W XIX wieku mówiono również o gueuze(n) lambic, który wyraźnie różnił się od zwykłego lambic, chociaż oba dostarczane były w beczkach.

Charakterystyka

Lambic charakteryzuje się spontaniczną fermentacją z użyciem dzikich drożdży z zewnątrz. Warzone ze słodowanego jęczmienia, niesłodowanej pszenicy i dużej ilości starego chmielu, fermentuje w dębowych beczkach. Rocznie warzone jest 500 000 hektolitrów, z czego 200 000 hektolitrów warzone jest przez browar Belle-Vue z grupy InBev. Lambic był niegdyś pijany prosto z beczki, jest napojem wybitnie gaszącym pragnienie i często był podawany robotnikom w typowych glinianych dzbanach, jak widać na obrazie „Chłopskie wesele”. Wielu rolników przynosiło część zbiorów zboża do lokalnego browaru, gdzie wytwarzano wtedy lambic. Obecnie większość lambic jest używana jako surowiec do produkcji gueuze, kriek lub faro.Lambic to tradycyjna specjalność uznana i chroniona przez Unię Europejską. Wcześniej był już rozpoznawany jako produkt regionalny przez Flamandzkie Centrum Marketingu Rolno-Rybackiego (VLAM).

Metoda Brouw

Spontaniczna fermentacja

Lambic było kiedyś piwem sezonowym, które warzono tylko w miesiącach zimowych, ale teraz istnieją sposoby kontrolowania temperatury podczas procesu fermentacji. Jednak potrzebne drożdże są nadal obecne tylko w odpowiednich proporcjach od początku października do końca kwietnia. W przeszłości zakazano warzenia piwa nawet przed imieninami patrona Brukseli, świętego Michała (29 września) lub po dniu świętego innego zabójcy smoków, świętego Jerzego (23 kwietnia). To również dobrze się sprawdziło: lambic został najpierw uwarzony przez rolników. Zrobili to po żniwach, kiedy mieli zboże i czas. Spontaniczna fermentacja w warzeniu piwa była praktykowana już około 5000 lat temu w Mezopotamii i była powszechna aż do czasów średniowiecza.Warzenie piwa lambic różni się od warzenia innych piw przy użyciu dzikich drożdży mieszanych. W powietrzu unosi się 86 różnych naturalnych drożdży. Fermentację rozpoczynają w pierwszych trzech miesiącach Saccharomyces globulus i Saccharomyces dairensis, następnie Saccharomyces uvarum, Saccharomyces bayanus i Saccharomyces cerevisiae. Do ósmego miesiąca zachodzi fermentacja mlekowa wywoływana przez bakterie kwasu mlekowego, zwłaszcza Pediococcus cerevisiae. Następnie wtórna fermentacja alkoholowa rozpoczyna się tworzeniem mleczanu etylu, głównie przez drożdże Brettanomyces bruxellensis i Brettanomyces lambicus. Duńczyk Clausen odkrył te fermenty w angielskim piwie bulionowym w 1904 roku, stąd nazwa. Przyrostek odnosi się do Brukseli i lambic. To głównie fermentacja wytwarza aromat. Istnieje 21 gatunków Brettanomyces.Mają właściwość odporności na alkohol.

Pochodzenie

Według samych twórców lambic tradycja lambic ma swoje korzenie już w średniowieczu. Na przykład w 1420 roku książę Jan IV Brabant wydał edykt o dodawaniu do piwa większej ilości pszenicy w celu poprawy jakości. Jednak edyktu tego nigdy nie znaleziono. Ponadto często cytowany jest dokument syndyka miejskiego Remi le Mercier van Halle z 1559 r., którego tekst (w tłumaczeniu z francuskiego) brzmi: Nikt nie może zrobić zacieru bez włożenia do niego szesnastu razierów zboża, czyli sześciu razierów pszenicy. i dziesięć raziers jęczmienia i owsa, które razem dają szesnaście razier, jak to czynili starożytni. "Razier" to starożytna miara ziarna około 50 litrów. Jednak stosunek 6 do 16 oznacza udział objętościowy pszenicy wynoszący 37,5%, co odpowiada udziałowi wagowemu 49%,znacznie więcej niż obecne standardy, według których warzy się lambic: legalnie co najmniej 30% depozytu. W średniowieczu oprócz niesłodowanego słodu pszennego i jęczmiennego do ciasta dodawano również owies. W dzisiejszej prawnej definicji lambic tylko minimum 30% pszenicy jest określone jako niezbędny składnik. Ponadto wymienione tutaj płatki owsiane nigdy nie były składnikiem lambicu. Tak naprawdę przepis na piwo pszeniczne to przepis z 1559 r. Pewne jest, że drożdże były aktywnie dodawane do piwa już w średniowieczu, a celowa spontaniczna fermentacja może pochodzić dopiero później.W dzisiejszej prawnej definicji lambic tylko minimum 30% pszenicy jest określone jako niezbędny składnik. Ponadto wymienione tutaj płatki owsiane nigdy nie były składnikiem lambicu. Tak naprawdę przepis na piwo pszeniczne to przepis z 1559 r. Pewne jest, że drożdże były aktywnie dodawane do piwa już w średniowieczu, a celowa spontaniczna fermentacja może pochodzić dopiero później.W dzisiejszej prawnej definicji lambic tylko minimum 30% pszenicy jest określone jako niezbędny składnik. Ponadto wymienione tutaj płatki owsiane nigdy nie były składnikiem lambicu. Tak naprawdę przepis na piwo pszeniczne to przepis z 1559 r. Pewne jest, że drożdże były aktywnie dodawane do piwa już w średniowieczu, a celowa spontaniczna fermentacja może pochodzić dopiero później.

stary chmiel

Początkowo, w średniowieczu, do piwa dodawano kleik, aby nadać mu smak. W XIV wieku piwowarzy zaczęli na szeroką skalę stosować chmiel ze względu na jego działanie konserwujące, ponieważ eliminuje bakterie kwasu mlekowego. Chmiel przeciwdziała zakwaszeniu. Ponieważ u lambiców mocny, gorzki smak i zapach chmielu nie jest pożądany, stosuje się jedynie chmiel stary, żeński, niezapłodnione 2-3 letnie dzwonki. Takie użycie stosunkowo dużej ilości (5 gramów na litr) i starego chmielu jest typowe dla lambic. Lambic jest przecież piwem kwaśnym i z młodszym chmielem smakuje zbyt gorzko, a przy mniejszej ilości chmielu nie będzie się dobrze przechowywać. W tamtych czasach ludzie woleli używać do lambic najmniej goryczkowych odmian chmielu, takich jak tzw. Coigneau. W tradycyjnych browarach zacieranie odbywa się w otwartych beczkach.Następnie brzeczka musi gotować się przez cztery do pięciu godzin, aby uzyskać wystarczającą ilość dekstryny. Dla lagera to tylko jedna do dwóch godzin. Brzeczka jest następnie przelewana do naczynia lub naczynia chłodzącego, gdzie jest wystawiona na działanie powietrza przez noc. Podczas tego schładzania w brzeczce osadzają się dzikie drożdże. Pochodzą z powietrza, z beczek, pod dachami itp. Wśród piwowarów opowiadane są historie piwowarów, którzy wymienili dachy i nie byli już w stanie warzyć lambic.Wśród piwowarów opowiadane są historie piwowarów, którzy wymienili dachy i nie byli już w stanie warzyć lambic.Wśród piwowarów opowiadane są historie piwowarów, którzy wymienili dachy i nie byli już w stanie warzyć lambic.

dębowe beczki

Po tym okresie chłodzenia lambic jest wciągany do 250-litrowych dębowych beczek, 600-litrowych „rur” lub 6000 lub 12 000-litrowych „pokarmów”, gdzie fermentuje przez kilka lat. Beczki mają często sto lat. Pierwotnie używano do tego beczek po winie. Powstająca podczas fermentacji piana i dwutlenek węgla wydostają się przez otwór w korku. Po pierwszej fermentacji otwór zakrywa się watą, aby umożliwić ucieczkę gazów podczas ewentualnej późniejszej fermentacji oraz zapobiec zanieczyszczeniu naparu m.in. przez muszki owocowe. Dlatego lambic prawie się nie pieni. Później można go pokroić na gueuze.Oprócz dębowych beczek niektóre browary stosują również beczki ze stali nierdzewnej z wiórami drzewnymi, które pozwalają niektórym mikroorganizmom przyczepić się do drewna i w ten sposób naśladować typowy smak lambic, tutaj jako uszczelnienie stosuje się uszczelnienie wodne, a czasami uwolniony gaz wykorzystywany jest do późniejszego nasycania lambic do produkcji tzw. Czasami zamiast dębu stosuje się również drewno kasztanowe.

Smak

Lambic można pić prosto z dębowej beczki. Nie zawiera prawie wcale dwutlenku węgla i dlatego jest płaska, nie ma pianki w szkle. Lambic ma kwaśny smak. Dlatego dobrze gasi pragnienie; W przeszłości rolnicy z Pajottenland zabrali dzban na pole. Smak lambic jest podzielony na cztery linie smakowe: Pierwsza linia smakowa biegnie od tak zwanego „nijge” lambic, bogatego w kwas octowy i octan etylu, do delikatnego lub „mdłego” lambic bez pełnej treści i kwasowości. Druga linia smakowa biegnie od tzw. „twardego” lambic, bogatego w kwas mlekowy, do tzw. „pustego piwa”. Trzecia linia smakowa przebiega od gorzkiego z powodu zbyt dużej ilości starego chmielu do mdłego z powodu zbyt małej ilości chmielu. Czwarta linia smakowa biegnie od „delikatnego lambic”słodki smak wywołany przez mikroorganizmy w zależności od metody warzenia.Ponadto smak dębowych beczek i typowy smak dzikich drożdży, stary skórzasty smak.

Piwa Lambic

Piwa Lambic to piwa produkowane na bazie lambic. Faro to tańszy, mniej alkoholowy wariant, słodzony i pijany głównie przez kobiety i dzieci. Geuze to mieszanka młodego i starego lambic, która jest refermentowana w butelce. Kriek lambic to odmiana fermentowana z dodatkiem wiśni. Ostatnio jako wariant pojawiły się różne piwa owocowe.

Faraon

Nazwa faro nie była również znana w Brukseli przed XVIII wiekiem. Jeśli spojrzymy nieco szerzej, zobaczymy faro w północnej Holandii w XVI i XVII wieku, które jest robione w Delft i Dordrecht i pije się głównie w Zelandii. W XVI wieku był to jeden z bardziej opodatkowanych akcyzą gatunków piwa. W 1758 r. akcyza na piwo brzmi następująco: „trzy szylingi i cztery duże za każdą tonę piwa, a siedem szylingów cztery duże vls. na każdą tonę faro” W drugiej połowie XVIII wieku faro było nadal bardziej opodatkowanym rodzajem piwa, zwłaszcza w Zelandii. Faro dzisiaj to lambic z niższą zawartością alkoholu (4,5-5,5 proc.) słodzony cukrem kandyzowanym. Faro cofa się co najmniej do 1587 roku, gdzie jest wymieniony w prawie patentowym; Kontradmirał i Sheepenen z St. Adolphusland,zwany Ooltjensplate może pobierać podatek m.in. od „każdej tony Faro często swaren Bieren”. Faro było zatem ciężkim piwem w Zelandii w XVI wieku. W tym czasie pisownia piwa Pharao/Pharao/Pharo/Faro była używana zamiennie i oznaczała to samo. Od 1885 roku faro stało się mniej popularne, ponieważ do dźgania gueuze używano najlepszego lambic. Po I wojnie światowej cukierki zastąpiono sacharyną. Od wczesnych lat 70-tych powróciło zainteresowanie faro. Pod koniec XIX wieku dzieci z Mechelen śpiewały: będzie padać, będzie padać, będzie padać, leje, a jak nie mamy faro to pijemy lambic. Świadczy to o tym, że faro było wtedy pijane przez dzieci i kobiety, podczas gdy droższy, bardziej kwaśny i mocniejszy lambic był przeznaczony dla dorosłych mężczyzn.Można przypuszczać, że dzieci piły wtedy faro, bo później zaczęły pić wodę sodową. Rozróżnienie na faro dla kobiet i lambic dla mężczyzn zostało później zmienione na kriek dla kobiet i gueuze dla mężczyzn. Poeta Baudelaire napisał w 1864 r.: Podsłuchiwał faro z wielkiej latryny, Senne. Napój ten jest więc przygotowywany z ekskrementów miasta, a Bruksela od wieków pije własny mocz. Najwyraźniej założył, że do warzenia faro używa się wody z Senne.Napój ten jest więc przygotowywany z ekskrementów miasta, a Bruksela od wieków pije własny mocz. Najwyraźniej założył, że do warzenia faro używa się wody z Senne.Napój ten jest więc przygotowywany z ekskrementów miasta, a Bruksela od wieków pije własny mocz. Najwyraźniej założył, że do warzenia faro używa się wody z Senne.

Gueuze

Gueuze lub gueuze nie jest warzony, ale parzony. Geuze to mieszanka młodego i starego lambic, która jest refermentowana w butelce. Browar lambic znajdujący się na ulicy Geuzestraat w Brukseli kupował puste butelki po szampanie i napełniał je lambicami, aby sprzedawać je osobom prywatnym. Wcześniej lambic był dostępny tylko na beczkę. Piwowar odkrył, że lambic w butelce stał się jaśniejszy i bardziej spieniony. Wynikało to z refermentacji w butelce. Nazywali to „lambic van de Geuzenstraat”, w skrócie „geuzelambiek” lub gueuze. Jedna z najstarszych wzmianek o piwie zwanym „gueuze” pochodzi z 1829 roku. Było ono również popularne na całym świecie, o czym świadczy artykuł w gazecie L'Indépendance belge z 18 października 1844 roku:200 butelek gueuse-lambic zostało zakupionych od brukselskiego browarnika i wysłanych do Konstantynopola w imieniu sułtana Abdula Medjida. Dwa dni później, 20 października 1844, ta sama gazeta napisała: Pewien pan Achard de Tarcy zabiera 500 butelek gueuse-lambick do Brazylii, aby je sprzedać w Rio. Gueuze w butelkach po szampanie stał się znany na Wystawie Światowej w 1888 roku w Brukseli. Poręczne opakowanie w butelkach po szampanie oraz wyśmienity smak z przywierania i wtórnej fermentacji spowodowały gwałtowny wzrost spożycia. W 1901 r. na przyjęciu w ratuszu burmistrz Brukseli De Mot kazał zamiast szampana podać Geuze, blendery Geuze kupują lambic od różnych browarów, robią własną mieszankę – to się nazywa „układanie” – i pozostawiają do gueuze z własnym smakiem typowy smak.Na przykład, powszechne jest mieszanie młodych jednorocznych lambiców ze starszymi dwu- lub trzyletnimi. Stary lambic nadaje smak, a młody lambic dba o fermentację. Typowa mieszanka składa się w 60% z jednorocznego lambic, 30% dwuletniego i 10% trzyletniego lambic. U młodych gueuze dominuje drożdżak Brettanomyces custersianus, u starych gueuze raczej Brettanomyces bruxellensis. Pozostało tylko pięć wtyczek gueuze: 3 Fonteinen, De Cam, Hanssens, Brouwerij Oud Beersel i Gueuzerie Tilquin. Oude Geuze nie zawiera cukru, ponieważ w całości został poddany fermentacji i może być pijany przez diabetyków.W latach 1960-1990 spożycie osiągnęło niski poziom, głównie ze względu na wzrost popularności lagera. Od 1990 roku gueuze i kriek odnotowują rosnący popyt, także z zagranicy, zwłaszcza że są słodzone.Niektóre browary pozostały małe i rzemieślnicze, podczas gdy inne stały się większe i półprzemysłowe. Ponieważ tradycyjne piwa lambic są butelkowane w butelkach szampana, zazwyczaj łatwo je odróżnić od komercyjnych wariantów. Tylko kilka komercyjnych piw lambic jest wciąż rozlewanych do butelek szampana. Aby odróżnić kwaśną gueuze od nowej komercyjnej gueuze, kwaśna gueuze jest często sprzedawana pod nazwą „stara gueuze”. Komercyjne warianty są czasami pogardliwie nazywane „kapsułkami gueuze”, ponieważ butelka ma zakrętkę zamiast prawdziwego korka. Capsulekensgeuze sprzedawany jest w butelkach po 25 centylitrów, ale stary Geuze w butelkach szampana o pojemności 75 lub 37,5 centylitrów. Kieliszek do Gueuze jest stożkowy, kieliszek do Lambic jest cylindryczny.W 1959 roku Elseviers Weekblad napisał: Niestety, jest to zbyt szlachetny napój, aby nie znaleźć imitacji; w butelkach po kapsułkach nie jest już gueuze.

Kriek

Kriekenlambic, w skrócie kriek, powstaje przez dodanie 200 do 400 gramów wiśni na litr lambic, które we Flandrii nazywa się wiśniami, stąd nazwa. Pierwotnie stosowano smardze (Prunus cerasus L.) z Schaerbeek, ale ponieważ stały się one rzadkie, obecnie używa się wiśni północnych z Limburgii, Niemiec czy Danii. Tradycyjny kriek musi leżakować kilka miesięcy w beczce i można go butelkować w butelkach po szampanie. Oryginalny Kriek produkowany jest wyłącznie na bazie całych owoców i bez dodatku słodzików czy soku owocowego. Drożdże w lambic fermentują cukry zawarte w owocach na alkohol i dwutlenek węgla. Pająki w browarach trzymają muchy z dala od fermentującej wiśni.Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu dużych operatorów gastronomicznych, komercyjny kriek często miesza sok (a czasem aromaty) z piwem lambic lub innym piwem górnej fermentacji, bo szybciej jest gotowe do sprzedaży. Zwykle jest również filtrowany, pasteryzowany i dosładzany. Tradycyjne piwa lambic nie są zbyt popularne wśród ogółu społeczeństwa ze względu na ich kwaśny smak, dlatego kilka browarów lambic wprowadziło na rynek warianty komercyjne. Te piwa wiśniowe są bez wyjątku silnie słodzone i zwykle zawierają stosunkowo niewiele lub wcale nie zawierają lambic. Kriek ma właściwości prozdrowotne. Farmaceuta Coelst, zastępca burmistrza Brukseli, pisał w 1941 r.: Dochodzę do siebie po ciężkiej chorobie i żeby pomóc mi stanąć na nogi, lekarz radzi mi codziennie pić kieliszek Gueuze,a najlepiej do picia szklankę wiśni.

piwo owocowe

Piwa owocowe są tradycyjnie produkowane z lambic i owoców. Wśród piw owocowych znajdują się również inne smaki niż tylko tradycyjna wiśnia, np. malina, brzoskwinia, banan, truskawka i jabłko.

Producenci

Belgia

Belle-Vue (Molenbeek-Saint-Jean): część InBev od 1991 roku, to największy browar z produkcją 200 000 hektolitrów rocznie. Warzy słodzone gueuze, niesłodzone piwa lambic i owocowe w oparciu o przemysłowy proces produkcji; Boon (Lembeek, Halle): jest największym producentem gueuze i warzy 15 000 hektolitrów cięższych, starych odmian lambic i lekko słodzonych wiśni z 15 osobami; Cantillon (Anderlecht, Bruksela): to tradycyjny browar starych, płaskich i bardzo kwaśnych odmian lambic oraz piw jęczmiennych spontanicznej fermentacji, a także aromatów owocowych. Browar wykorzystuje do tego zboże z upraw ekologicznych; 3 Fonteinen (Beersel): tutaj jedna osoba warzy i destyluje 700 hektolitrów starych odmian lambic, lambic wiśniowego i winogronowego; Mort Subite (Kobbegem, Ass):browar ten należy do browarów Alken-Maes z grupy Heineken i zatrudniając dziewięciu pracowników, warzy rocznie 50 000 hektolitrów zarówno starych, jak i słodzonych odmian lambic; De Troch (Wambeek, Ternat): jest to ośmioosobowy browar na 4500 hektolitrów zarówno dojrzałych, jak i słodzonych odmian lambic pod nazwą „Chapeau”; Girardin (Sint-Ulriks-Kapelle, Dilbeek): jest to browar starych odmian lambic. Pszenica potrzebna do produkcji lambic jest nadal uprawiana we własnym zakresie. Ponadto dostawca lambic do wszystkich aktualnych wtyczek; Lindemans (Vlerenbeek, Sint-Pieters-Leeuw): jest to browar, w którym 14 osób warzy 76 500 hektolitrów starych i słodzonych odmian lambic; Oud Beersel (Beersel): jest to destylarnia Geuze z 300 hektolitrami ciężkiej, niesłodzonej wiśni i destylarnia Geuze; Timmermans (Itterbeek, Dilbeek):jest to browar należący do Johna Martina, w którym dziewięć osób warzy 50 000 hektolitrów starych i słodzonych odmian lambic; Bourgogne des Flandres (Brugia): czerwone flamandzkie piwo brązowe na bazie piwa Lambic z Timmermans. Warzone w centrum Brugii. Geuzestekerij Hanssens Artisanaal (Dwerp): produkuje 600 hektolitrów starego gueuze i kriek z zakupionym lambic; Destylarnia Geuze De Cam (Gooik): ta destylarnia Geuze produkuje rocznie 100 hektolitrów z zakupionej brzeczki. Gueuzerie Tilquin (Bierk): pierwszy browar gueuze w Walonii. Jako browar przemysłowy Belle-Vue nie jest jego częścią. Nie ma w nim również tradycyjnego browaru Cantillon:W Het Nieuwsblad z dnia 5 listopada 2005 r. właściciel sprzeciwia się słodkim wyrobom niektórych kolegów, którzy są członkami HORAL, a także określeniu „rzemieślnik”, ponieważ sam również używa maszyn. Od 1997 roku HORAL organizuje w kwietniu nieparzyste lata „Toer de Geuze”, podczas których można zwiedzać wszystkie stowarzyszone browary i destylarnie, a piwa można degustować na miejscu. Dwa browary we Flandrii Zachodniej, Van Honsebrouck w Ingelmunster i browar Omer Vander Ghinste w Bellegem, również produkują lambic. Van Honsebrouck produkuje „Gueuze i Kriek St. Louis”, a browar Omer Vander Ghinste sprzedaje „Jacobins”. Po orzeczeniu sądu oni również otrzymali prawo do używania nazwy lambic (lambic).ponieważ sam używa maszyn. Od 1997 roku HORAL organizuje w kwietniu nieparzyste lata „Toer de Geuze”, podczas których można zwiedzać wszystkie stowarzyszone browary i destylarnie, a piwa można degustować na miejscu. Dwa browary we Flandrii Zachodniej, Van Honsebrouck w Ingelmunster i browar Omer Vander Ghinste w Bellegem, również produkują lambic. Van Honsebrouck produkuje „Gueuze i Kriek St. Louis”, a browar Omer Vander Ghinste sprzedaje „Jacobins”. Po orzeczeniu sądu oni również otrzymali prawo do używania nazwy lambic (lambic).ponieważ sam używa maszyn. Od 1997 roku HORAL organizuje w kwietniu nieparzyste lata „Toer de Geuze”, podczas których można zwiedzać wszystkie stowarzyszone browary i destylarnie, a piwa można degustować na miejscu. Dwa browary we Flandrii Zachodniej, Van Honsebrouck w Ingelmunster i browar Omer Vander Ghinste w Bellegem, również produkują lambic. Van Honsebrouck produkuje „Gueuze i Kriek St. Louis”, a browar Omer Vander Ghinste sprzedaje „Jacobins”. Po orzeczeniu sądu oni również otrzymali prawo do używania nazwy lambic (lambic).gdzie można zwiedzać wszystkie zrzeszone browary i destylarnie, a piwa można degustować na miejscu. Dwa browary we Flandrii Zachodniej, Van Honsebrouck w Ingelmunster i browar Omer Vander Ghinste w Bellegem, również produkują lambic. Van Honsebrouck produkuje „Gueuze i Kriek St. Louis”, a browar Omer Vander Ghinste sprzedaje „Jacobins”. Po orzeczeniu sądu oni również otrzymali prawo do używania nazwy lambic (lambic).gdzie można zwiedzać wszystkie zrzeszone browary i destylarnie, a piwa można degustować na miejscu. Dwa browary we Flandrii Zachodniej, Van Honsebrouck w Ingelmunster i browar Omer Vander Ghinste w Bellegem, również produkują lambic. Van Honsebrouck produkuje „Gueuze i Kriek St. Louis”, a browar Omer Vander Ghinste sprzedaje „Jacobins”. Po orzeczeniu sądu oni również otrzymali prawo do używania nazwy lambic (lambic).

Holandia

Od 1812 do lat 60. w Holandii produkowano również lambic i faro z fermentacji spontanicznej. Początkowo opierał się na piwach z Brukseli i okolic. Ostatnim holenderskim producentem lambic był browar De Halve Maan w Hulst. Od 2014 roku minibrowar Vandenbroek warzy „Watergeus”, inspirowany brukselską tradycją.

Drobnostki

Lambik, jedna z głównych postaci flamandzkiego serialu komiksowego Suske en Wiske, nosi nazwę piwa. Artysta komiksowy Willy Vandersteen uwielbiał to.

Link zewnętrzny

(pl) Lambic.Info

Original article in Dutch language