Kaligula

Article

February 5, 2023

Gaius Julius Caesar Augustus Germanicus (ur. 12, zm. 41 ne), najbardziej znany jako Kaligula, był trzecim cesarzem Cesarstwa Rzymskiego w ciągu czterech lat od 37 do 41.

Wczesne życie

Kaligula urodził się 31 sierpnia 12 sierpnia jako Gajusz Juliusz Cezar Germanik w Ancjum, jako trzecie z sześciorga pozostałych przy życiu dzieci Augusta adoptowanego wnuka Germanika i wnuczki Augusta, Agrypiny Starszej. Germanik był synem Nerona Klaudiusza Drususa i Antonii Młodszej. Był siostrzeńcem późniejszego cesarza Klaudiusza. Agrypina była córką Marka Wipsaniusza Agryppy i Julii Starszej (jedyna córka Augusta), jako mały chłopiec brał udział w wyprawach wojennych z rodzicami do Germanii, gdzie stał się maskotką legionów ojca. Żołnierze bawili się za każdym razem, gdy Agrypina ubierała syna w miniaturowe żołnierskie ubranie, a wcześniej przypisano mu imię Kaligula, co oznacza „mały but kaliga” (żołnierz), po małych wojskowych sandałach, których używał jako części przebrania.

Keizer

Jego karierę i niezwykłe zachowanie można krótko podsumować w następujący sposób: Doszedł do władzy po Tyberiuszu, ponieważ w ciągu kilku tygodni wymanewrował i zabił swojego rywala Tyberiusza Gemellusa. Pierwszy rok, w którym był u władzy, był udany i spokojny. Ale podczas jego dalszych rządów było wiele działań, które były postrzegane jako śmieszne, przerażające, a przez niektórych jako wyraz szaleństwa. Podczas kampanii na terenach północnych zachowywał się bardzo bezkrytycznie i niezdyscyplinowanie. Jego rozkazy były chaotyczne i sprzeczne. Zdegradował kilku najlepszych generałów bez powodu. Pewnego razu, gdy nie znalazł żołnierzy przeciwnika tam, gdzie się spodziewał, ubrał niektórych swoich żołnierzy tak, aby wyglądali na wrogów. Stopniowo rozwijał wyobrażenia o własnej wielkości, co wyrażało się między innymi roszczeniem boskiego statusu dla siebie i swojej ulubionej siostry Drusilli. Do tego dochodziły coraz bardziej popędowe ekscesy seksualne, kazirodztwo, haniebne traktowanie miejsc świętych i nakaz wzniesienia jego posągu w świątyni jerozolimskiej. Jednym z najbardziej ekstremalnych był jego plan wyznaczenia własnego konia Incitatusa na konsula.

Zabójstwo

Wkrótce pojawiły się plany oczyszczenia go z drogi. Po prawie czterech latach udało się to osiągnąć dzięki sojuszowi członków ochroniarzy z niektórymi senatorami. Został dźgnięty nożem w korytarzu pałacu w wieku 28 lat.

Dziedziczenie i kontrowersje

Istnieje kilka źródeł z jego czasów, które podają, że był postrzegany jako „wariat” z powodu opisywanego zachowania. Są wśród nich filozof Seneka (ok. 4 pne - 40 ne) i historyk Tacyt (ok. 56 - 120 ne) Swetoniusz (ok. 70 - 120), który m.in. był sekretarzem cesarza Hadriana i jest znany ze swoich biografii pierwszych 11 cesarzy rzymskich, jest całkiem jasne w jego opinii, że Kaligula był szalony. Odnosi się do kilku incydentów i cech, które obejmują napady, impulsywne zachowania charakteryzujące się ekstremalną brutalnością i osobliwą mieszankę dwóch przeciwstawnych cech Kaliguli. Z jednej strony był zbyt pewny siebie, w innych sytuacjach skrajnie przestraszony i przerażony. Z perspektywy czasu toczyła się poważna dyskusja zarówno o tym, jak naprawdę „zwariowany” był Kaligula, jak io naturze jego szaleństwa. Jeśli chodzi o naturę jego zaburzenia psychicznego, wysunięto kilka teorii, które obejmują również zaburzenia somatyczne. RS Katz twierdzi, że Kaligula miał nadprodukcję hormonu tarczycy i opiera się na opisach konstelacji zjawisk fizycznych, które towarzyszą temu zaburzeniu (wyłupiaste oczy, utrata masy ciała pomimo dużego apetytu). Inne wymienione choroby to padaczka oparta na płacie skroniowym mózgu. Benediktson twierdzi to na podstawie opisu napadów Kaliguli i dlatego, że miał cechy osobowości, które czasami są stałym wzorem u pacjentów z tym rzadkim typem padaczki. Niektórzy twierdzili, że opisy jego irracjonalnego zachowania są przesadzone i niepotrzebnie podkreślali je jego wrogowie, którzy mogliby zszargać jego reputację. Ale nawet jeśli można dyskutować o tym, jak patologiczne było zachowanie Kaliguli, nie jest zaskakujące, że kilka różnych źródeł z jego czasów było zdania, że ​​był „szalony”. Wydaje się niewątpliwie czymś pożądanym, że powinna to być czysta konstrukcja z jego wrogów. Na to, że teorie o naturze jego „szaleństwa” pozostaną kontrowersyjne, trzeba chyba jeszcze liczyć. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze. nie można przeoczyć, że kilka różnych źródeł z jego czasów było zdania, że ​​był „szalony”. Wydaje się niewątpliwie czymś pożądanym, że powinna to być czysta konstrukcja z jego wrogów. Na to, że teorie o naturze jego „szaleństwa” pozostaną kontrowersyjne, trzeba chyba jeszcze liczyć. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze. nie można przeoczyć, że kilka różnych źródeł z jego czasów było zdania, że ​​był „szalony”. Wydaje się niewątpliwie czymś pożądanym, że powinna to być czysta konstrukcja z jego wrogów. Na to, że teorie o naturze jego „szaleństwa” pozostaną kontrowersyjne, trzeba chyba jeszcze liczyć. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze. Wydaje się niewątpliwie czymś pożądanym, że powinna to być czysta konstrukcja z jego wrogów. Na to, że teorie o naturze jego „szaleństwa” pozostaną kontrowersyjne, trzeba chyba jeszcze liczyć. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze. Wydaje się niewątpliwie czymś pożądanym, że powinna to być czysta konstrukcja z jego wrogów. Na to, że teorie o naturze jego „szaleństwa” pozostaną kontrowersyjne, trzeba chyba jeszcze liczyć. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze. Pomimo pewnej niepewności co do materiału źródłowego, krótki reżim Kaliguli jest klasycznym przykładem tego, co może się stać, gdy dyktator rozwija objawy charakteryzujące się urojeniami co do świata zewnętrznego i wyobrażeniami o wielkości na swój temat, a jednocześnie udaje mu się zachować władzę. Wówczas proces podejmowania decyzji politycznych charakteryzuje się czynnikami irracjonalnymi, co daje badanym wiele racjonalnych powodów do obaw o najgorsze.

Bibliografia

Źródła

(no) Caligula in Store norske leksikon Suetonius (Sveton) (2001). Biografie cesarza (szwedzki). Przetłumaczone przez Ingemara Lagerströma. Lund: Klasyczna seria Wahlströma i Widsanda. ISBN 91-46-18238-1. Johan Peter Weisse (1942). Cesarze rzymscy. Oslo: PF Steensballe.

Original article in Norwegian (Bokmål) language