Arbus, Diana

Article

January 29, 2023

Diane Arbus (ang. Diane Arbus, 1923-1971) to amerykańska fotografka, przedstawicielka szkoły nowojorskiej, jedna z centralnych postaci fotografii krytycznej, łącząca irracjonalne zasady obrazu z racjonalną ideą rzeczywistości. Pomimo swojej skrajnej estetyki Diane Arbus jest uważana za jedną z najbardziej wpływowych fotografek XX wieku.

Biografia

Dzieciństwo i dorastanie

Diana Arbus (z domu Diana Nemerov) urodziła się 14 marca 1923 r. w Greenwich Village w stanie Nowy Jork w USA, w pobliżu uprzywilejowanych obszarów Park Avenue i Central Parku. Arbus dorastał w zamożnej rodzinie, która była właścicielem sklepu z futrami Russeka (Dom Towarowy Russka) na Piątej Alei. Niemirowowie, rodzina żydowskich emigrantów z Rosji, zbili fortunę w latach Wielkiego Kryzysu. Ojciec Diany, David, był głównym inspiratorem biznesu: praca zajmowała mu prawie cały czas. Matka Arbus, Gertrude, prowadziła bogaty amerykański styl życia i często była niedostępna dla własnych dzieci. Edukację powierzono nianiom (każde dziecko miało swoją własną). Diana była blisko ze swoim starszym bratem Howardem (później został słynnym poetą) i młodszą siostrą Rene. W latach 30. Diana uczęszczała do Szkoły Kultury Etycznej,część Ivy League, a nieco później - Fieldston School (Fieldston School), gdzie zauważono jej talent do sztuk pięknych. Skłonności artystyczne podsycał ojciec Diany: poprosił ilustratorkę Russka, Dorothy Thompson, by malowała z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.a nieco później - Fieldston School (Fieldston School), gdzie zauważono jej talent do sztuk pięknych. Skłonności artystyczne podsycał ojciec Diany: poprosił ilustratorkę Russka, Dorothy Thompson, by malowała z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.a nieco później - Fieldston School (Fieldston School), gdzie zauważono jej talent do sztuk pięknych. Skłonności artystyczne podsycał ojciec Diany: poprosił ilustratorkę Russka, Dorothy Thompson, by malowała razem z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.gdzie zauważono jej talent do sztuk pięknych. Skłonności artystyczne podsycał ojciec Diany: poprosił ilustratorkę Russka, Dorothy Thompson, by malowała razem z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.gdzie zauważono jej talent do sztuk pięknych. Skłonności artystyczne podsycał ojciec Diany: poprosił ilustratorkę Russka, Dorothy Thompson, by malowała razem z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.poprosił ilustratorkę Russeka, Dorothy Thompson, aby malowała z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.poprosił ilustratorkę Russeka, Dorothy Thompson, aby malowała z Dianą. Miss Thompson studiowała grafikę w pracowni słynnego berlińskiego malarza ekspresjonisty Georga Grossa; a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.a sama Arbus wielokrotnie mówiła o swoim zaangażowaniu w jego pracę. W 1937 Diana poznaje przyszłego aktora Allana Arbusa i natychmiast wyraża chęć poślubienia go. Aby temu zapobiec, rodzice Diany wysłali ją w 1938 roku na letnie kursy w Cummington School of Art, gdzie Diana spotyka Alexa Eliota (Eliot obejmie stanowisko redaktora artystycznego magazynu Time w 1947 roku). Alex Eliot stał się drugą wielką sympatią Diany.

40s i 50s

W 1941 roku osiemnastoletnia Diana, wbrew woli rodziców, poślubia Allana Arbusa. Małżeństwo wydawało się Dianie jedynym sposobem ucieczki przed wpływem rodziców. Para miała dwie córki: Dawn (w 1945) i Amy (w 1954). Diana spędzała z nimi dużo czasu. Allan pracował na dwóch etatach i jednocześnie pracował jako fotograf. W 1943 Allan Arbus ukończył kurs fotografii wojskowej. Pomagając i asystując Alanowi, Diana została fotografką mody w 1946 roku: pierwsze zamówienia otrzymuje od swojego ojca, który częściowo pomaga w finansowaniu ich sprzętu fotograficznego. W 1947 roku para została przedstawiona kierownictwu wydawnictwa Conde Nast: otrzymali niewielkie zamówienie na magazyny Vogue i Glamour. We wspólnych projektach Allan odpowiadał za proces kręcenia i jego aspekty techniczne;Diana była autorką koncepcji i stylu. Popierając ideę strzelanin artystycznych, Arbus opowiadał się za nieformalnym podejściem. Allan i Diana utrzymali granice fotografii modowej, jednocześnie próbując zakwestionować jej sztywne granice. W 1951 roku przez cały rok podróżują po Europie. Diana odkrywa możliwość wyrażania siebie i wyrażania swojej wizji świata poprzez fotografię. Wraz z Allanem przygotowuje sesję do Paris Vogue. W połowie lat pięćdziesiątych Allan i Diana spotkali Richarda Avedona, który umożliwił jej komunikację z mistrzami kręgu Brodovitch. Przez długi czas Diana i Avedon pozostali przyjaciółmi i wielbicielami swojej pracy. W tym czasie pogłębia się jej depresja, której cierpiała w dzieciństwie. Diana jest niezadowolona z efektów swojej pracy. Allan wspiera swoją żonęjednak po kolejnym załamaniu nerwowym w 1957 postanawiają przestać współpracować. Diana zaczęła pracować na własną rękę, podczas gdy Allan nadal prowadził interesy ich studia. Po przerwie zawodowej nastąpiła osobista. Diana i Allan nadal byli przyjaciółmi i rozwiedli się dopiero w 1969 roku, kiedy Allan zdecydował się ożenić po raz drugi. Po wybraniu samodzielnej pracy Diana próbuje znaleźć swój temat w fotografii. Uczęszcza na kursy mistrzowskie znanych fotografów, jednak w większości pozostaje niezadowolona z efektów swojej pracy. Studiując z fotografem Lisette Model, zaczyna „fotografować skrajności”. To Model przekonał firmę Arbus do skupienia się na fotografii osobistej. Od tego czasu obiektami dla niej stają się ludzie na ulicy iw domu, a także uchodźcy polityczni. W celu zobrazowania radykalnego,Arbus zaczyna robić zdjęcia ludziom o nietypowym wyglądzie i dewiacjach. Pod koniec lat pięćdziesiątych Diane Arbus prezentuje swoje pierwsze prace na ten nowy temat.

lata 60.: praca z czasopismami

Oddanie Arbusowi aparatu fotograficznego jest jak pozwolenie dziecku na zabawę granatem. Norman Mailer Przez dekadę między 1960 a jej śmiercią w 1971 Diane Arbus zarabiała na życie jako niezależny fotograf. Muzea wykazywały zainteresowanie fotografią, ale zdjęcia Diane Arbus wydawały się zbyt radykalne. Jedynym dużym projektem wystawienniczym Arbus była wystawa Nowe dokumenty, która odbyła się w Museum of Modern Art w Nowym Jorku na kilka lat przed jej śmiercią. Diane Arbus była interesująca dla magazynów swoim niestandardowym wyglądem. Czasopisma postrzegały to, co marginalne, jako rodzaj ideologicznej alternatywy dla luksusu. Arbus współpracowała z takimi publikacjami, jak Esquire i Harper's Bazaar, gdzie spotyka fotografów z kręgu Brodovitch (w szczególności Richarda Avedona i Irvinga Penna). Penn i Avedon zrewolucjonizowali fotografię modypozwoliła postrzegać to jako gatunek konfliktowy i radykalny. Z kolei pragnienie postrzegania mody jako ponurego świata noir będzie charakterystyczne dla samej Arbus. Prace Arbus zostały opublikowane przez New York Times, Sports Illustrated, Show, Herald Tribune i inne. Uważa się, że w ciągu 11 lat opublikowano ponad 250 magazynów i 70 zdjęć z gazet. Czasami Diana pracowała również nad tekstami artykułów. W latach 1963-1966 jej pracę wspierało Muzeum Guggenheima. Od 1968 roku Diana jest stałym współpracownikiem magazynu Sunday Times. W 1970 roku Diana rozpoczęła pracę nad swoim słynnym serialem o osobach niepełnosprawnych i otrzymała nagrodę Roberta Lewisa od Amerykańskiego Stowarzyszenia Fotografów Czasopism. Jednak w tym okresie jej zdrowie gwałtownie się pogarsza. Po cierpieniu na zapalenie wątroby w 1966 i 1968 r. napady depresji Diany nasilają się i:pomimo długich cykli terapii jej stan nie ulega poprawie. Przyczyną choroby mogą być obsesyjne i niespełnione oczekiwania wobec pracy. 26 lipca 1971 Diane Arbus wzięła dużą dawkę barbituranów i podcięła sobie nadgarstki.

Arbus and the Freaks autorstwa Toda Browninga

Na Arbus duży wpływ wywarły Freaks Toda Browninga (1932), odkryte w 1961 roku po długim zapomnieniu. Na początku lat 30. film wywołał ostre odrzucenie publiczności i został prawie całkowicie zapomniany. W 1961 roku film został poddany analizie, nie tyle jako produkt kinowy, ale jako fenomen artystyczny. Wraz ze zwykłymi aktorami w filmie sfilmowano postacie niepełnosprawne fizycznie. Uważa się, że to „Freaks” zwróciły uwagę Arbus na semantyczną i psychologiczną złożoność świata marginalnego i dały impuls do jej zainteresowania tym, co niestandardowe, anomalne i pozalogiczne.

Zdjęcia autorstwa Diany Arbus

Fotograficzny styl Diane Arbus ukształtował się pod wpływem mistrzów nowojorskiej szkoły fotografii (w tym szkoły Brodovitch), a także pod wpływem noir europejskiej i amerykańskiej fotografii lat 30. i 40. XX wieku. Fotografie Arbusa w znaczący sposób nawiązują do twórczości Brassaia, Weegee i Augusta Sandera. System wizualny Arbus był pod wpływem fotografii modowej: uważa się, że bezpośrednie ujęcie, pozowanie z przodu, było wykorzystaniem technik strzelania z magazynów. Główną cechą jej twórczości jest psychologiczna głębia i szczególne zainteresowanie tematami marginalnymi (osobami o nietypowej urodzie, dewiantami itp.) Tematem jej fotografii było naruszenie zwykłego porządku rzeczy. „Stosunek piękna i brzydoty jest jedną z zasad, na których budowane są obrazy Diany Arbus”, zauważa krytyczka sztuki Jekaterina Wasiljewa.że specyfika jej pisma tkwi nie tylko w chęci przedstawiania dewiantów, ale w jej umiejętności przedstawiania przeciętnego mieszczanina jako postaci o anomalnych cechach. Fotografowała tych, którzy według społeczeństwa byli outsiderami lub przedstawiali zwykłych ludzi jako marginalnych bohaterów. Arbus nie zmuszała swoich bohaterów do pozowania, ale zawsze dawała im czas na znalezienie swojego miejsca przed kamerą. Arbus fotografowała wiele osób o nienormalnym wyglądzie i zawsze podkreślała, że ​​traktuje ich ze szczególną uwagą. Powiedziała, że ​​wiedzą znacznie więcej o stresie psychicznym życia niż zwykli ludzie. W swoich fotografiach Arbus traktuje normę jako kategorię represyjną, a wręcz uznaje ją za jedną z form marginalnych.Od 1962 roku Arbus wykorzystuje w swoich zdjęciach markę Rolleiflex, co zaowocowało powiększeniem negatywów z 35 mm do 6 x 6 cm. Ten pasywny format kwadratu odpowiadał jej kompozycyjnie skoncentrowanemu sposobowi fotografowania, a negatyw okazał się być wypełniony dużą ilością szczegółów. Diana Arbus nie skupiała się na pracy w studiu: interesowała ją strzelanina bezpośrednia, której główną zaletą było napięcie emocjonalne i naturalność kompozycji.główną zaletą było napięcie emocjonalne i kompozycyjna naturalność.główną zaletą było napięcie emocjonalne i kompozycyjna naturalność.

Wystawy: Nowe dokumenty i retrospektywa

W 1967 roku twórczość Diane Arbus wzięła udział w projekcie wystawy Nowe dokumenty zorganizowanej przez Johna Szarkowskiego w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (MOMA). Wystawa zgromadziła trzech artystów: Dianę Arbus, Lee Friedlandera i Garry'ego Winogranda. Nowe dokumenty są uważane za przełomowy moment w historii fotografii i stały się faktem ostatecznego uznania czarno-białych kadrów za część systemu sztuki. Zapraszając Diane Arbus jako jednego z wystawców, wystawa zaznaczyła artystyczny status fotografii dokumentalnej. Pierwsza indywidualna wystawa Arbus odbyła się w Museum of Modern Art w Nowym Jorku w 1972 roku, rok po jej śmierci. Ta retrospektywa stała się centralnym punktem jednego z esejów Susan Sontag w O fotografii i była okazją do uznania Arbus za jednego z najbardziej wpływowych fotografów XX wieku.W 1973 roku retrospektywna wystawa z Japonii objechała Europę Zachodnią i Zachodni Pacyfik.

Arbus i Sontag

Zdjęcia Diane Arbus stały się przedmiotem refleksji jednej z największych krytyk fotografii - Susan Sontag. Fotografie Arbus znajdują się w centrum jej eseju America in Photographs: Through a Dark Glass, zawartego w książce On Photography. Tekst powstał niedługo po śmierci Diane Arbus i skupia się na retrospektywnej wystawie fotografki w Museum of Modern Art w Nowym Jorku. „Krytyczny stosunek Susan Sontag do fotografii Arbus jest jasny. … Sontag dedykuje Arbus obszerny tekst, określając jej ujęcia jako centralny precedens amerykańskiego projektu fotograficznego – zauważa krytyczka sztuki Jekaterina Wasiljewa. Ta rozbieżność staje się częścią wewnętrznego konfliktu Sontag: nie lubi zdjęć Arbus,a ta sprzeczność staje się dla niej faktem pogwałcenia liberalnego systemu wartości. Z jednej strony Sontag rozumie, że kategoryczne ustalenie normy może mieć negatywne konsekwencje. Z drugiej strony traktuje system marginalny jako zasadę destrukcyjną, prowadzącą do utraty wartości artystycznej jego wartości społecznej. Rozbieżność ideowa Sontag i Arbus, dwóch najwybitniejszych przedstawicieli przestrzeni fotograficznej XX wieku, uważana jest za jeden z najgłębszych konfliktów systemu sztuki XX wieku.Rozbieżność ideowa Sontag i Arbus, dwóch najwybitniejszych przedstawicieli przestrzeni fotograficznej XX wieku, uważana jest za jeden z najgłębszych konfliktów systemu sztuki XX wieku.Rozbieżność ideowa Sontag i Arbus, dwóch najwybitniejszych przedstawicieli przestrzeni fotograficznej XX wieku, uważana jest za jeden z najgłębszych konfliktów systemu sztuki XX wieku.

Śmierć i dziedzictwo Diany Arbus

To właśnie w okresie rozkwitu jej wyjątkowej twórczości stan zdrowia Diany gwałtownie się pogorszył. Pole zapalenia wątroby dwukrotnie przeniesione w drugiej połowie lat 60. pogorszyło napady depresji. Długotrwałe leczenie nie złagodziło jej stanu, nasiliło się także niezadowolenie i niespełnione oczekiwania z pracy twórczej. W lipcu 1971 roku Arbus dobrowolnie zmarła, zażywając dużą dawkę tabletek nasennych i otwierając żyły w ramionach. Do śmierci w 1971 roku Arbus była już znanym, wpływowym i godnym uwagi fotografem. Uważa się jednak, że katalog retrospektywny Diane Arbus z 1972 roku, przygotowany dla Muzeum Sztuki Nowoczesnej przez Johna Szarkowskiego, został odrzucony przez praktycznie wszystkich wydawców. Fundacja Aperture zgodziła się na wydrukowanie albumu. Monografia stała się jedną z najbardziej wpływowych książek fotograficznychZostał przedrukowany 12 razy i sprzedał się w ponad 100 000 egzemplarzy. Katalog prac Arbus Fundacji Aperture jest jedną z najlepiej sprzedających się książek w historii fotografii. Retrospektywa Arbus w nowojorskim Museum of Modern Art przyciągnęła ponad 7 milionów widzów w całym kraju. W tym samym roku twórczość Diane Arbus reprezentowała Amerykę na Biennale w Wenecji. Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.Katalog prac Arbus Fundacji Aperture jest jedną z najlepiej sprzedających się książek w historii fotografii. Retrospektywa Arbus w nowojorskim Museum of Modern Art przyciągnęła ponad 7 milionów widzów w całym kraju. W tym samym roku twórczość Diane Arbus reprezentowała Amerykę na Biennale w Wenecji. Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.Katalog prac Arbus Fundacji Aperture jest jedną z najlepiej sprzedających się książek w historii fotografii. Retrospektywa Arbus w nowojorskim Museum of Modern Art przyciągnęła ponad 7 milionów widzów w całym kraju. W tym samym roku twórczość Diane Arbus reprezentowała Amerykę na Biennale w Wenecji. Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.Retrospektywa Arbus w nowojorskim Museum of Modern Art przyciągnęła ponad 7 milionów widzów w całym kraju. W tym samym roku twórczość Diane Arbus reprezentowała Amerykę na Biennale w Wenecji. Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.Retrospektywa Arbus w nowojorskim Museum of Modern Art przyciągnęła ponad 7 milionów widzów w całym kraju. W tym samym roku twórczość Diane Arbus reprezentowała Amerykę na Biennale w Wenecji. Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.Jej praca, Identyczne bliźnięta, jest szóstą najdroższą fotografią wszechczasów, sprzedaną za 478 400 dolarów w 2004 roku. Córka Arbusa, Dawn (Doon), później współpracowała z Richardem Avedonem nad ich wspólną książką ALICE IN WONDERLAND: FORMING OF A COMPANY, THE RING OF A PLAY, do której teksty napisała Dawn Arbus. W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.W sumie ich znajomość z Avedonem zaowocowała trzydziestoletnią wspólną działalnością.

Najbardziej znane prace

„Dziecko z granatem ręcznym w Central Parku, Nowy Jork, 1962” Na zdjęciu chłopiec w kombinezonie zwisającym niezgrabnie z lewego ramienia. Przyciska ręce do ciała, w prawej dłoni ma zabawkowy granat, lewą dłoń zaciśniętą w hak, twarz ma w grymasie. Aby zrobić to zdjęcie, Arbus poprosił chłopca, aby się zatrzymał, podczas gdy ona chodziła z aparatem, próbując znaleźć odpowiedni kąt. Chłopiec był zmęczony czekaniem i powiedział: „Nareszcie usuń to samo!”. „Bliźniaczki” (Identyczne Bliźniaczki, 1967) Dwie siostry bliźniaczki ubrane w aksamitne sukienki stoją obok siebie. Jeden z nich się uśmiecha, a drugi lekko marszczy brwi. Uważa się, że to zdjęcie Arbusa zostało użyte przez Stanleya Kubricka w jego filmie Lśnienie. Kadr Kubricka odtwarza podobną fabułę i kompozycję: bliźnięta,pozuje do kamery. „Jewish Giant at Home with His Parents in Bronx, NY, 1970” Eddie Carmel, znany w USA jako Jewish Giant, stoi w mieszkaniu z ojcem i matką – są znacznie poniżej jego wzrostu. Zdjęcie można interpretować na różne sposoby. Nieproporcjonalne ciało wygląda jak sprzeczność w stosunku do szczęśliwego życia domowego. Powaga rodziców i zgarbiona postać olbrzyma świadczą o nie do pokonania otchłani w stosunkach między nimi. Można też zauważyć zdziwienie pani Carmel, gdy patrzy na syna: tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu.znany w USA jako Żydowski Gigant, stoi w mieszkaniu z ojcem i matką – są od niego znacznie niżsi. Zdjęcie można interpretować na różne sposoby. Nieproporcjonalne ciało wygląda jak sprzeczność w stosunku do szczęśliwego życia domowego. Powaga rodziców i zgarbiona postać olbrzyma świadczą o nie do pokonania otchłani w stosunkach między nimi. Można też zauważyć zdziwienie pani Carmel, gdy patrzy na syna: tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu.znany w USA jako Żydowski Gigant, stoi w mieszkaniu z ojcem i matką – są od niego znacznie niżsi. Zdjęcie można interpretować na różne sposoby. Nieproporcjonalne ciało wygląda jak sprzeczność w stosunku do szczęśliwego życia domowego. Powaga rodziców i zgarbiona postać olbrzyma świadczą o nie do pokonania otchłani w stosunkach między nimi. Można też zauważyć zdziwienie pani Carmel, gdy patrzy na syna: tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu.Można też zauważyć zdziwienie pani Carmel, gdy patrzy na syna: tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu.Można też zauważyć zdziwienie pani Carmel, gdy patrzy na syna: tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu.

"Futro"

W 2006 roku ukazał się film biograficzny o Dianie Arbus „Fur” z udziałem Nicole Kidman i Roberta Downeya Jr. Obraz o budżecie 12 milionów dolarów został wydany w limitowanej edycji w Stanach Zjednoczonych 10 listopada 2006 r. Film nie pojawił się w rosyjskich kinach, został natychmiast wydany na DVD.

Zobacz też

Susan Sontag Fotografia i forma nielogiczna Teoria fotografii

Uwagi

Literatura

Vasilyeva E. Susan Sontag o fotografii: idea piękna i problem normy. // Biuletyn Państwowego Uniwersytetu w Petersburgu. Seria 15., 2014, nr. 3, s. 64 - 80. Vasilyeva E. Fotografia i forma nielogiczna. M.: New Literary Review, 2019. Sontag S. America in Photographs: Through a Dim Glass (1972) / O fotografii. (Przetłumaczone przez W. Golyszewa). Moskwa: Ad Marginem Press, 2013. ISBN 978-5-91103-136-7 Arbus D. Diane Arbus: Monografia apertury. komp. i edytuj. Doon Arbus i Marvin Israel. New York: Millerton, 1972. ISBN: o-912334-40-1 Arthur L. Diane Arbus: Portret fotografa. Nowy Jork: Ecco Press, 2016. ISBN 978-0-06-223432-2. Budick A. Factory Seconds: Diane Arbus i niedoskonałości kultury masowej. // Krytyka sztuki, 1997, t. 12, nr 2, s. 50-70. Charrier P. On Diane Arbus: Ustanowienie rewizjonistycznych ram analizy.// Historia fotografii, 2012 (listopad), t. 36, № 4, s. 422-438. Davies D. Susan Sontag, Diane Arbus i etyczne wymiary fotografii. / Sztuka i krytyka etyczna. (red. Garry Hagberg). Oxford: Blackwell, 2008. ISBN 978-1-4051-3483-5. Freaks Gibsona G. Huberta: handlarz rzadkimi książkami, mówca z Times Square i zaginione zdjęcia Diane Arbus. Orlando: Harcourt, 2008. ISBN 978-0-15-101233-6. Ekspresyjne metody Hulicka DE Diane Arbus. // Historia fotografii, 1995, t. 19, nr 2, s. 107-116. Jeffrey I. Diane Arbus i amerykańska groteska. // Dziennik Fotograficzny, 1974 (maj), t. 114, № 5, s. 224-29. Lee AW, Pultz J. Diane Arbus: Albumy rodzinne. New Haven, Connecticut: Yale University Press, 2003. ISBN 0-300-10146-5. Lord C. Co najbardziej staje się legendą: krótka, smutna kariera Diane Arbus. / Konkurs znaczeń:Krytyczne historie fotografii. (red. Richard Bolton). Cambridge, Massachusetts: MIT Press, 1989. ISBN 0-262-02288-5. Meyerowitz J.: Westerbeck C. Diane Arbus (англ.) / Bystander. A History of Street Photography. NY: Bulfinch, 1994, ISBN 978-0-8212-1755-9 Shloss C. Off the (W) rack: Fashion and Pain in the Work of Diane Arbus. / O modzie. (red. Shari Benstock i Suzanne Ferriss). New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press, 1994. ISBN 0-8135-2032-0.Shari Benstock i Suzanne Ferriss). New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press, 1994. ISBN 0-8135-2032-0.Shari Benstock i Suzanne Ferriss). New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press, 1994. ISBN 0-8135-2032-0.

Spinki do mankietów

Zdjęcia Diany Arbus (eng.) na artnet.com Diana Arbus (eng.) na stronie Masters of Photography. Livingstone J. Niewidzialna Diane Arbus // Magazyn 1843, 2016, 13 lipca. (eng.) Nieznane fotografie Diane Arbus - na otwarcie wystawy Diane Arbus: In the Beginning w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku Segal D. Double Exposure // Washington Post, 2005, 12 maja (eng.) - Artykuł o fotografiach Arbusa w Washington Post. Lemkhin M. Revelations of Diana Arbus // Czajka Almanach, 2004, 26 marca (rosyjski) Artykuł o Dianie Arbus i Robercie Capie w magazynie „Ludzie książki w świecie książek” (rosyjski)

Original article in Russian language