Berlin Airlift

Article

January 29, 2023

Berlin Airlift (niem. Berliner Luftbrücke) to nazwa operacji zachodnich aliantów, która miała zaopatrywać Berlin Zachodni w żywność podczas blokady miasta przez ZSRR. Berlin Airlift działał od 24 czerwca 1948 do 12 maja 1949.

Historia

W odpowiedzi na londyńską Konferencję Sześciu Mocarstw, która zainicjowała utworzenie NRF, co Związek Sowiecki uznał za złamanie Umowy Poczdamskiej, 1 kwietnia 1948 r., podpisanej przez szefa sowieckiej administracji wojskowej w Niemczech, WD Sokołowskiego wydano rozkaz zamknięcia na krótki czas granic sowieckiej strefy okupacyjnej. Alianci zachodni byli zmuszeni w tym czasie zaopatrywać swoje garnizony w Berlinie drogą powietrzną. Incydent ten został później nazwany „małą” blokadą Berlina. Między 31 marca a 10 kwietnia 1948 r. ZSRR zażądał, aby wszystkie pociągi do Berlina ze stref zachodnich zostały poddane kontroli. Następnie 12 czerwca w związku z pracami remontowymi przerwano komunikację drogową z Berlinem Zachodnim, następnie 21 czerwca przerwano komunikację rzeczną, a 24 czerwca z powodu „problemów technicznych” przerwano komunikację kolejową. Historycy radzieccy argumentowali, że reforma monetarna przeprowadzona oddzielnie 20 czerwca 1948 r. w trzech zachodnich sektorach Niemiec skłoniła sowiecką administrację do reakcji. Aby zapobiec napływowi starych marek niemieckich do sowieckiej strefy okupacyjnej Niemiec, 23 czerwca przeprowadzono również reformę walutową. W odpowiedzi na oświadczenie ZSRR o rozszerzeniu jego reformy monetarnej na całe terytorium Berlina zachodni alianci wprowadzili do obiegu niemiecką markę w zachodnich sektorach Berlina. Nieskoordynowane działania byłych sojuszników w tej sprawie były tylko pretekstem do poważniejszych działań, które doprowadziły do ​​blokady Berlina. Wiadomość z telegraficznej agencji informacyjnej „ADN” (niem. Allgemeiner Deutscher Nachrichtendienst), utworzonej w sowieckiej strefie okupacyjnej, brzmiała: że wstrzymanie przepływu towarów i samochodów do iz Berlina było spowodowane trudnościami technicznymi. Nawet w nocy z 23 na 24 czerwca 1948 r. przerwano dostawy prądu z elektrowni w Golpa-Zschornewitz do zachodnich dzielnic Berlina. Następnie wczesnym rankiem 24 czerwca zlikwidowano połączenia drogowe, wodne i kolejowe między zachodnim i wschodnim Berlinem. W tym czasie w zachodnich sektorach zrujnowanego Berlina mieszkało około 2,2 miliona ludzi, całkowicie zależnych od zewnętrznych dostaw żywności. Rządy mocarstw zachodnich oczekiwały negatywnej reakcji na reformę monetarną ze strony ZSRR, ale były zupełnie nieprzygotowane na blokadę Berlina, a nawet zmuszone były rozważyć możliwość poddania Berlina władzom sowieckim i wycofania swoich wojsk z Berlina. Szef administracji wojskowej amerykańskiej strefy okupacyjnej Niemiec generał Lucius D. Clay zdecydowanie opowiedział się za dalszą obecnością wojsk sojuszniczych w Berlinie. Zaproponował przełamanie blokady za pomocą czołgów. Jednak prezydent USA Harry Truman odrzucił ten pomysł, wierząc, że takie podejście do problemu berlińskiego może sprowokować nową wojnę.

korytarz powietrzny

W przeciwieństwie do lądu, ruch lotniczy regulowany był specjalnym traktatem, który przewidywał wyłączne korzystanie z korytarza powietrznego aliantów zachodnich o szerokości 32 km. Decyzję o zorganizowaniu dostaw powietrza dla Berlina podjęto na szczeblu dowódcy sił powietrznych USA Curtisa LeMay'a. W operację brał udział generał porucznik William H. Tanner, który zorganizował działający od kilku lat most powietrzny w Himalajach, który miał zaopatrywać oddziały Czang Kaj-szeka. 23 lipca 1948 r. gen. Tanner objął dowództwo mostu lotniczego w Berlinie. W trakcie negocjacji z brytyjskimi siłami powietrznymi okazało się, że Wielka Brytania już zaczęła zaopatrywać swój kontyngent drogą powietrzną i jest pozytywnie nastawiona do dalszego rozmieszczania tych środków. Po tzw. „małej” blokadzie wiosną 1948 r. Brytyjczycy przeprowadzili własne obliczenia na wypadek nowej blokady Berlina, z których wynikało, że będą w stanie samodzielnie zaopatrywać drogą powietrzną nie tylko własne wojska, ale także ludność Berlina. Na podstawie tych danych szef amerykańskiej administracji wojskowej Clay podjął decyzję o otwarciu mostu powietrznego w celu zaopatrzenia ludności Berlina w żywność.

Uruchomienie mostu powietrznego

Pierwszy lot mostem powietrznym do Berlina odbył się wieczorem 23 czerwca. Samolotem transportowym załadowanym ziemniakami sterował pilot amerykańskiego lotnictwa cywilnego Jack O. Bennett. 25 czerwca generał Clay wydał rozkaz stworzenia berlińskiego mostu powietrznego, a 26 czerwca na lotnisku Tempelhof wylądował pierwszy amerykański samolot wojskowy, rozpoczynając operację Vittles (Provision). Operacja RAF Plain Fare rozpoczęła się dwa dni później. Najpierw Amerykanie wystrzelili małe samoloty C-47 Skytrain nad mostem powietrznym. Później zaczęto używać innych modeli. Wkrótce okazało się, że istniejący system transportu mostami powietrznymi, w tym samoloty, pasy startowe, konserwacja, rozładunek i planowanie tras, nie jest w stanie poradzić sobie z takim wzrostem ruchu.

Optymalizacja mostka powietrznego

Pierwotnie planowana wielkość dziennych dostaw towarów do Berlina wynosiła 750 ton. Jednak dzięki reorganizacji przeprowadzonej przez generała Williama H. ​​Tannera, od końca lipca 1948 r. do Berlina dostarczano codziennie samolotami ponad 2000 ton ładunków. W dniach 15-16 kwietnia 1949 r. ustanowiono rekord: w ciągu 24 godzin wykonano 1398 lotów i przewieziono 12 849 ton ładunku. Oprócz żywności (mleko w proszku, tłuczone ziemniaki w proszku i mąka) samolotem dostarczano węgiel do ogrzewania i wytwarzania energii elektrycznej, benzynę, lekarstwa i inne niezbędne dla miasta artykuły. Tak duże wolumeny przewozów ładunków stały się możliwe tylko dzięki przemyślanemu systemowi: w ruchu jednokierunkowym wykorzystano trzy korytarze powietrzne: samoloty przyleciały do ​​Berlina korytarzem północnym (z Hamburga) i południowym (z Frankfurtu nad Menem). , i wrócił wzdłuż centralnej (do Hanoweru). W locie po korytarzu samolot zajmował pięć poziomów. Każdy pilot otrzymał tylko jedną próbę lądowania. Jeśli to się nie udało, samolot wraz z całym ładunkiem został odesłany. Dzięki temu systemowi samoloty lądowały w Berlinie co trzy minuty. Czas przebywania samolotu na ziemi został skrócony z 75 do 30 minut. Oprócz Brytyjczyków i Amerykanów w pracach berlińskiego mostu lotniczego brali udział piloci z Australii, Nowej Zelandii, Kanady i RPA. Francja nie brała udziału w mostku powietrznym, ponieważ jej lotnictwo było zaangażowane w wojnę indochińską. Do zaopatrywania własnych garnizonów Francuzi używali nawet Junkers Yu 52. Francja zgodziła się na budowę nowego lotniska Tegel w swoim sektorze, co zostało zrealizowane w rekordowym czasie - w 90 dni.

Zamknięcie mostu

Blokada Berlina Zachodniego została zniesiona 12 maja 1949 r. o godzinie 00:01 i przywrócono zaopatrzenie Berlina drogą lądową i wodną. Od czerwca 1948 do maja 1949 przewieziono około 2,34 mln ton ładunków (z czego 1,78 mln ton przewiozły Stany Zjednoczone), co stanowiło 1,44 mln ton węgla, 490 tys. ton żywności i 160 tys. ton materiałów budowlanych na restrukturyzację lotniska i budowa nowej elektrociepłowni w Ruleben, nazwanej później imieniem pierwszego burmistrza Berlina Zachodniego Ernsta Reutera. W celu zaoszczędzenia wagi żywność dostarczano w postaci proszków. Mostem lotniczym dostarczano tylko najpotrzebniejsze towary. Jakość zaopatrzenia ludności w tym czasie była gorsza niż w czasie wojny. Z powodu niewystarczającego zaopatrzenia w paliwo,

Bombowce rodzynkowe

Samoloty, które brały udział w pracach berlińskiego mostu lotniczego, otrzymały ten przydomek dzięki Gale Helvorsenowi i jego zwolennikom. Helvorsen przywiązał słodycze - batoniki i gumę do żucia ze swoich racji żywnościowych - do małych spadochronów z chusteczkami i zrzucił je przed lądowaniem w Tempelhof do berlińskich dzieci czekających na skraju lotniska. Kiedy przełożeni Helvorsena dowiedzieli się o potajemnym zrzucaniu słodkich ładunków z berlińskich gazet, do akcji przyłączyli się inni piloci wojskowi i zwykli Amerykanie, którzy zorganizowali zbiórkę słodyczy na wsparcie operacji Little Vittles (Małe prowizje).

Zabytki

Wydarzenia z lat 1948-1949 w Berlinie przypomina pomnik ofiar mostu powietrznego, wzniesiony w 1951 roku na placu Air Bridge w pobliżu berlińskiego lotniska Tempelhof, autorstwa Eduarda Ludwiga. Podobne pomniki wzniesiono później na lotnisku we Frankfurcie i na lotnisku wojskowym w Celle.

Lotniska

Większość lotnisk, na których lądowały samoloty, to pierwotnie nieufortyfikowane pasy startowe, które zostały wzmocnione podczas operacji. Tak więc w ciągu trzech miesięcy na nowym lotnisku Tegel w ciągu trzech miesięcy pojawił się najdłuższy ówczesny pas startowy w Europie o długości 2400 m.

15-lecie mostu powietrznego. Wizyta Johna F. Kennedy'ego w Berlinie

Z okazji 15. rocznicy Berlin Airlift prezydent USA John F. Kennedy po raz pierwszy odwiedził Berlin Zachodni tuż po wzniesieniu muru berlińskiego. 26 czerwca 1963 r. przemawiając w ratuszu w Schönebergu słynnym zwrotem „Jestem berlińczykiem”, wypowiadanym po niemiecku (niem. Ich bin ein Berliner), wyraził solidarność narodu amerykańskiego z mieszkańcami Berlina. i ogłosił dalsze wsparcie Berlina.

Zobacz też

Operacja Manna

Bibliografia

Heiner Wittrock: Baza lotnicza Wunstorf, część 2 (1945-1998). Wydawca: Stadt Wunstorf Gerhard Keiderlind: Cukierkowe bombowce nad Berlinem. Dietz Verlag Berlin, 1998, ISBN 3-320-01959-7 Wolfgang Huschke: Bombowce rodzynkowe. Metropol Verlag, 1999, ISBN 3-932482-17-4 Ulrich Kubisch i wsp. dla Deutsches Technikmuseum: Zamówienie Airlift. Nicolai Verlag, 1998, ISBN 3-87584-692-3 John Provan: Big Lift. Wydanie Temmen, 1998, ISBN 3-86108-706-5 Walter Lehweß-Litzmann: „Wpaść w życie”, Dingsda-Verlag, Querfurt 1994, ISBN 3-928498-34-7

Spinki do mankietów

Słowniczek bawarskiego radia i telewizji na temat „Air Bridge” (niemiecki) Berlin Air Bridge – film dokumentalny z 1949 r. z rosyjskim tłumaczeniem Wikimedia Commons zawiera multimedia związane z Berlin Air Bridge

Original article in Russian language