Izraelska Deklaracja Niepodległości

Article

May 18, 2022

Izraelska Deklaracja Niepodległości (hebr. מְגִלַּת הָעַצְמָאוּת‎ [Megillat ha-atzmaut] dosł. „Zwój Niepodległości”) jest dokumentem prawnym, który proklamuje powstanie państwa Izrael i określa podstawowe zasady jego struktury.

tło

W ciągu pięciu miesięcy, które nastąpiły po uchwale Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 29 listopada 1947 r. o podziale Mandatu Palestyny ​​na dwa niepodległe państwa (żydowskie i arabskie), trwały intensywne przygotowania do ogłoszenia niepodległości państwa żydowskiego. Wielka Brytania odmówiła udziału w realizacji planu podziału i ogłosiła zamiar wycofania swoich sił zbrojnych i personelu cywilnego z terytoriów mandatowych do połowy maja 1948 roku. Dyplomacja amerykańska próbowała wywrzeć presję na Agencję Żydowską i Jiszuw, aby opóźniły ogłoszenie państwa żydowskiego. Stany Zjednoczone wątpiły w zdolność Jiszuwu do przeciwstawienia się Arabom, a także wycofały swoje poparcie dla planu podziału Palestyny, proponując zamiast tego przekazanie go ONZ do czasu osiągnięcia porozumienia między Żydami i Arabami. Pomimo sprzeciwów rządów Europy Zachodniej i nacisków Departamentu Stanu USA oraz przezwyciężenia różnic w rządzie ludowym i w partii Mapai, David Ben-Gurion nalegał na ogłoszenie niepodległego państwa żydowskiego w przededniu wygaśnięcia mandatu brytyjskiego . 12 maja Rząd Ludowy, głosami od sześciu do czterech, podjął decyzję o ogłoszeniu niepodległości w ciągu dwóch dni. Istotny wpływ na tę decyzję miała opinia kierownictwa Hagany, że nowe państwo będzie w stanie wytrzymać spodziewaną inwazję wojsk państw arabskich. 12 maja Rząd Ludowy, głosami od sześciu do czterech, podjął decyzję o ogłoszeniu niepodległości w ciągu dwóch dni. Istotny wpływ na tę decyzję miała opinia kierownictwa Hagany, że nowe państwo będzie w stanie wytrzymać spodziewaną inwazję wojsk państw arabskich. 12 maja Rząd Ludowy, głosami od sześciu do czterech, podjął decyzję o ogłoszeniu niepodległości w ciągu dwóch dni. Istotny wpływ na tę decyzję miała opinia kierownictwa Hagany, że nowe państwo będzie w stanie wytrzymać spodziewaną inwazję wojsk państw arabskich.

Deklaracja Niepodległości

14 maja 1948 David Ben-Gurion ogłosił utworzenie niezależnego państwa żydowskiego. Proklamacja została ogłoszona w piątek, 14 maja 1948, o godzinie 16:00, osiem godzin przed końcem mandatu brytyjskiego dla Palestyny, w budynku, w którym mieściło się Muzeum Sztuk Pięknych w Tel Awiwie (dawny dom Meira Dizengoffa). na bulwarze Rothschilda w Tel Awiwie. Czas został wybrany tak, aby uroczystość mogła zakończyć się przed szabatem, a o wyborze lokalizacji zadecydowała chęć uniknięcia podtekstów religijnych lub imprezowych oraz preferencja dla mniej rzucającego się w oczy i pompatycznego budynku, w obawie przed ewentualnym bombardowaniem. Zaproszenia na uroczystość niepodległościową posłaniec wysłał rankiem 14 maja, prosząc o zachowanie tajemnicy. Ostateczny tekst Deklaracji Niepodległości został zatwierdzony na godzinę przed rozpoczęciem uroczystości, pospiesznie wydrukowane io 15:59 dostarczone przez przejeżdżający samochód. Po drodze samochód został zatrzymany przez policję za przekroczenie prędkości, a nielicencjonowany kierowca zdołał uniknąć mandatu, mówiąc policjantowi, że zwleka z ogłoszeniem nowego stanu. Po odczytaniu Deklaracji Niepodległości podpisało ją 25 członków Rady Ludowej, pozostawiając miejsce na podpisy kolejnych dwunastu członków Rady, zamkniętych w oblężonej Jerozolimie. Uroczystość transmitowała rozgłośnia radiowa „Kol Israel”. jednocześnie pozostawiono miejsce na podpisy kolejnych dwunastu członków rady, zamkniętych w oblężonej Jerozolimie. Uroczystość transmitowała rozgłośnia radiowa „Kol Israel”. jednocześnie pozostawiono miejsce na podpisy kolejnych dwunastu członków rady, zamkniętych w oblężonej Jerozolimie. Uroczystość transmitowała rozgłośnia radiowa „Kol Israel”.

Tekst deklaracji

W ciągu pięciu dni, od 9 maja 1948 r., członkowie Zarządu Ludowego rozpatrzyli kilka wydań Deklaracji Niepodległości. Ostateczna wersja została przyjęta na posiedzeniu Rady Ludowej o godzinie 15:00 14 maja 1948 r., na godzinę przed ogłoszeniem niepodległości. Przedmiotem dyskusji były: włączenie kwestii granic do deklaracji (skreślono pierwotne odniesienie do granic ONZ, odrzucono sformułowanie zaproponowane przez rewizjonistów „w granicach historycznych”); zaproponowano również nazwę państwa (Eretz Israel (Ziemia Izraela), Syjon, Judea itp., nazwę „Państwo Izrael” wybrał osobiście Ben-Gurion), wzmianka o Bogu w postanowiono użyć sformułowania „Twierdza Izraela”, co pozwala na interpretację niereligijną); dodanie do gwarantowanych swobód wolności wyboru języka. Deklaracja o utworzeniu państwa z 1948 r. wzywała do zwołania wybieralnego Zgromadzenia Ustawodawczego, które miało przyjąć konstytucję. W styczniu 1949 r. wybrano Zgromadzenie Ustawodawcze, które wkrótce stało się znane jako I Kneset. I Kneset zarządził uchwalenie ustaw podstawowych, które następnie stanowiłyby formalną konstytucję.

Konsekwencje

Już następnego dnia oddziały pięciu członków Ligi Państw Arabskich (Syria, Egipt, Liban, Irak i Transjordania) rozpoczęły działania wojenne przeciwko Izraelowi, aby zapobiec podziałowi Palestyny ​​i istnieniu niezależnego państwa żydowskiego. Dla Palestyńczyków wydarzenia te stały się Dniem Nakby (Katastrofy), obchodzonym 15 maja. Stany Zjednoczone były pierwszym państwem, które de facto uznało Izrael. Truman ogłosił to o 18:11 14 maja, 11 minut po ogłoszeniu przez Ben-Guriona Deklaracji Niepodległości. Pierwszym państwem, które w pełni uznało niepodległość Izraela de jure, był Związek Radziecki – trzy dni po ogłoszeniu niepodległości, 17 maja. Dzień Deklaracji Niepodległości jest świętem państwowym w Izraelu. Dzień Niepodległości Izraela, podobnie jak inne święta, nie jest obchodzony według gregoriańskiego,

Status prawny Deklaracji

Deklaracja Niepodległości składa się z trzech części. Moc prawna drugiej części, która zaczyna się od słów „ogłaszamy ustanowienie Państwa Żydowskiego w Ziemi Izraela – Państwa Izrael” i kończy się słowami „Państwo, które należy nazywać Izraelem”, jest zgodne. Jest to operacyjna część Deklaracji, w której proklamuje się powstanie państwa, ustala jego nazwę i ustala skład jego głównych władz. Druga część Deklaracji jest pierwszym źródłem prawa państwa. W jednym z pierwszych orzeczeń Sądu Najwyższego, który zasiadał jako Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Ziv przeciwko Gubernikowi, sędzia Moshe Zmora orzekł: „Deklaracja wyraża wizję narodu i jego wyznanie, ale nie zawiera żadnych pozorów prawa konstytucyjnego, czyli jasny przewodnik po działaniach dotyczących wdrażania różnych przepisów ustawowych i wykonawczych lub ich zniesienia. Pierwsza część Deklaracji, kończąca się słowami „na podstawie decyzji Zgromadzenia Ogólnego ONZ”, jest wstępem historyczno-ideologicznym, który odzwierciedla historię narodu żydowskiego i jego „naturalne prawo… do bycia panem swoje przeznaczenie w suwerennym państwie”. Trzecia część Deklaracji, rozpoczynająca się słowami „Państwo Izrael będzie otwarte na repatriację Żydów”, głosi podstawowe zasady państwa i jego polityki, w tym zasady „wolności, sprawiedliwości i pokoju”, a także jego stosunek do praw człowieka. Przy interpretacji prawa sąd opiera się nie tylko na drugiej, ale również pierwszej i trzeciej części Deklaracji. Status prawny Deklaracji wyjaśnił sędzia Zvi Berenzon, który rządził w 1971 r. w Rogozinsky i inni przeciwko Państwu Izrael. Zgodnie z tą decyzją: „Każde prawo, o ile to możliwe, powinno być interpretowane w świetle Deklaracji Niepodległości i zgodnie z jej zasadami przewodnimi”. Jednak sędzia Berenzon orzekł w tej sprawie, że jeśli prawo Knesetu zawiera wyraźny nakaz, który nie podlega różnym interpretacjom, to nakaz ten powinien zostać wykonany, nawet jeśli jest sprzeczny z Deklaracją Niepodległości. Precedensowe orzeczenia Sądu Najwyższego, oparte na zasadach izraelskiej Deklaracji Niepodległości, stały się podstawą ochrony praw człowieka jeszcze zanim prawa te zostały zapisane w ustawach podstawowych. Dr Zeev Segal, autor Izraelskiej demokracji, mówi że Deklaracja pozwala w pewnych przypadkach na interpretację prawa zgodnie z zasadami w niej określonymi, mimo że Deklaracja nie jest ani konstytucją, ani prawem. Jako przykład Zeev Segal przytacza orzeczenie sądu w sprawie Kol ha-Am, w której wolność słowa została uznana za jedną z najwyższych wartości prawa izraelskiego. Zauważa ponadto, że decyzja w sprawie Kol HaAm jest nie tylko ważnym precedensem sądowym dla ochrony wolności słowa, ale służy również jako podstawa wielu orzeczeń sądowych opartych na pierwszej i trzeciej części Deklaracji. Od czasu przyjęcia „Podstawowej ustawy o godności i wolności człowieka” w 1992 r. i „Podstawowej ustawy o wolności działania” w 1994 r. niektóre zasady zawarte w Deklaracji Niepodległości stały się częścią prawa, ale nie wszystkie prawa człowieka są zapisane w ustawach, i nadal opierają się na orzecznictwie Sądu Najwyższego. Pomimo tego, że moc prawna zasad i wartości Deklaracji Niepodległości znajduje szerokie odzwierciedlenie w ustawodawstwie i precedensach sądowych, debata na temat statusu prawnego Deklaracji trwa. W latach 2005-2006 projekt konstytucji Izraela został ponownie przedstawiony w Knesecie. Projekty te różniły się między innymi rolą, jaką przypisywały Deklaracji Niepodległości: o ile w projekcie Instytutu Strategii Syjonistycznej Deklaracja Niepodległości była integralną częścią konstytucji, o tyle w projekcie Izraelskiego Instytutu na rzecz Demokracji tekst Deklaracji został przytoczony jako niewiążące wprowadzenie. że moc prawna zasad i wartości Deklaracji Niepodległości znajduje szerokie odzwierciedlenie w ustawodawstwie i precedensach sądowych, toczy się debata na temat statusu prawnego Deklaracji. W latach 2005-2006 projekt konstytucji Izraela został ponownie przedstawiony w Knesecie. Projekty te różniły się między innymi rolą, jaką przypisywały Deklaracji Niepodległości: o ile w projekcie Instytutu Strategii Syjonistycznej Deklaracja Niepodległości była integralną częścią konstytucji, o tyle w projekcie Izraelskiego Instytutu na rzecz Demokracji tekst Deklaracji został przytoczony jako niewiążące wprowadzenie. że moc prawna zasad i wartości Deklaracji Niepodległości znajduje szerokie odzwierciedlenie w ustawodawstwie i precedensach sądowych, toczy się debata na temat statusu prawnego Deklaracji. W latach 2005-2006 projekt konstytucji Izraela został ponownie przedstawiony w Knesecie. Projekty te różniły się między innymi rolą, jaką przypisywały Deklaracji Niepodległości: o ile w projekcie Instytutu Strategii Syjonistycznej Deklaracja Niepodległości była integralną częścią konstytucji, o tyle w projekcie Izraelskiego Instytutu na rzecz Demokracji tekst Deklaracji został przytoczony jako niewiążące wprowadzenie.

Zobacz też

Sygnatariusze izraelskiej Deklaracji Niepodległości

Uwagi

Spinki do mankietów

Tekst Deklaracji Niepodległości (ang.) - strona izraelskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jak narodziła się izraelska Deklaracja Niepodległości, Ari Shavit (niedostępny link) Haaretz -cursorinfo, 05/12/2011

Original article in Russian language