Marasz (ejalet)

Article

January 29, 2023

Eyalet Marash lub Dulkadir (Zulkadar) pashalyk (Ottoman. ایالت ذو القادریه / دولقادر ‎) to jednostka administracyjno-terytorialna Imperium Osmańskiego. Istniał w latach 1522-1864 o powierzchni 200,340 km². Powstał w wyniku aneksji beylików Dulkadir (Zulkadar). W 1864 wszedł w skład wilajtów Diyarbekir i Aleppo.

Historia

Dulkadir beylik, korzystając ze swojego korzystnego położenia geograficznego, był w stanie przez długi czas zachować niezależność. Dopiero w 1515 roku uznał wyższość osmańskiego sułtana Selima I Yavuza. W 1522 r. przekształcono go w bejlerbej (od 1590 r. stał się oczkiem). Początkowo na czele tej prowincji stali dawni władcy beylików. W latach trzydziestych XVI wieku rozprzestrzenił się tu system timar. W latach dwudziestych XVII wieku miejscowi Ormianie otrzymali autonomię w zamian za pomoc w stłumieniu powstania Turkmenów. Podczas kryzysu lat trzydziestych i czterdziestych XVII wieku Marasz stał się jednym z nielicznych oczek kontrolowanych przez rząd centralny. Ze względu na ważne stanowisko mianowano tu doświadczonych wojskowych. Od końca lat 70. XVIII w. Pasza Marasza został także paszą ejaletu Diyarbekr, mianując tu swoich przedstawicieli (mutesilimiv). Od końca lat 80. XVIII w. paszowie Marasza stali się niezależnymi władcami, aktywnie walcząc z sąsiednimi paszami. Jednak w 1818 r. ponownie podporządkowano je rządowi centralnemu. W latach trzydziestych XIX wieku Pasha Marash zdołał odeprzeć próbę zajęcia prowincji przez egipski oddział Ibrahima Paszy. W 1862 r. wybuchło powstanie ormiańskie, które rozprzestrzeniło się na sąsiednie oczka. Ostatecznie dzięki interwencji cesarza Francji Napoleona III osiągnięto pokój w zamian za rozszerzenie autonomii Armenii. W latach 1864-1865 stłumiono powstanie tureckiego plemienia Kozanoglu. W 1864 r. w ramach reformy administracyjno-terytorialnej oczko Marasz zostało podzielone między wilajety Aleppo i Diyarbakir. W latach trzydziestych XIX wieku Pasha Marash zdołał odeprzeć próbę zajęcia prowincji przez egipski oddział Ibrahima Paszy. W 1862 r. wybuchło powstanie ormiańskie, które rozprzestrzeniło się na sąsiednie oczka. Ostatecznie dzięki interwencji cesarza Francji Napoleona III osiągnięto pokój w zamian za rozszerzenie autonomii Armenii. W latach 1864-1865 stłumiono powstanie tureckiego plemienia Kozanoglu. W 1864 r. w ramach reformy administracyjno-terytorialnej oczko Marasz zostało podzielone między wilajety Aleppo i Diyarbakir. W latach trzydziestych XIX wieku Pasha Marash zdołał odeprzeć próbę zajęcia prowincji przez egipski oddział Ibrahima Paszy. W 1862 r. wybuchło powstanie ormiańskie, które rozprzestrzeniło się na sąsiednie oczka. Ostatecznie dzięki interwencji cesarza Francji Napoleona III osiągnięto pokój w zamian za rozszerzenie autonomii Armenii. W latach 1864-1865 stłumiono powstanie tureckiego plemienia Kozanoglu. W 1864 r. w ramach reformy administracyjno-terytorialnej oczko Marasz zostało podzielone między wilajety Aleppo i Diyarbakir.

Struktura

Składał się z 4 sanjaków: Marash, Malatya, Kadirli, Gaziantep. Dochód od hasi bejlerbeja (późniejszego paszy) wynosił 628.450 akce, sanjakbej wahał się od 300 do 500 tys. akce. W sumie powstało 2140 Timarów i 29 Zeametów. Oczko Marash mogło wystawić 2582 jeźdźców.

Zobacz też

Dulkadirogullar Ali Bey Dulkadirid

Źródła

Gabora Ágostona; Bruce Alan Masters (2009-01-01). Encyklopedia Imperium Osmańskiego. Publikowanie bazy danych. p. 41. ISBN 978-1-4381-1025-7. Orhan Kilić, XVII. Organizacja państwowa i sanjakowa Imperium Osmańskiego w pierwszej połowie wieku, Ottoman, tom 6: Organizacja, Yeni Türkiye Yayınları, Ankara, 1999, ISBN 975-6782-09-9 , s. 93-94

Notatki

Original article in Russian language