Maskarada (zabawa)

Article

January 29, 2023

„Masquerade” - dramat Lermontowa w czterech aktach, wierszem. Główny bohater jest obdarzony buntowniczym duchem i umysłem szlachcicem Eugene Arbenin. Sztuka opowiada historię petersburskiego społeczeństwa lat 30. XIX wieku.

Postacie

Jewgienij Arbenin Nina, żona księcia Arbeniny Zvezdich Baronowa Strahl Casarin, Atanazy Pawłowicz Szprih Adam Pietrowicz Maska Oficjalni gracze Goście Sługi i pokojówki

Historia

Sztuka została napisana w 1835 roku. Pierwotnie zawierał trzyakt i zakończył się śmiercią Niny. Lermontow, mając nadzieję zobaczyć swoje dzieło na scenie, zapoznał ją z dramatyczną cenzurą, którą w tym czasie kierował szef żandarmów Benkendorfa. Cenzura nie pominęła sztuki z powodu tego, jak powiedziano jej autorowi, że „to zbyt surowe namiętności”. W tym przypadku cenzor był oburzony, jak poeta mógł krytykować bale kostiumowe w domu V. Engelhardta. Dramat Lermontowa został zwrócony do dalszych poprawek.

Druga edycja

Chcąc uniknąć drastycznych zmian w tekście, autorka dodała nowy, czwarty akt i wprowadził figurę Nieznanego. Na swój sposób ukarania losu bohatera.

Trzecia edycja

Cenzura znowu nie pozwoliła na grę na scenie. Następnie Lermontow traktuje dramat jako recykling kapitału, że pojawiło się nowe dzieło „Arbenin”. Ale nawet w tak okaleczonej formie zabawy nie jest zadowolony z groźnego cenzora. Być może prawdziwym powodem jest to, że podstawą produktu jest prawdziwy incydent. Świadczy o tym fakt, że Nina Pawłowna zadzwoniła do Nastazji. Tylko raz w całej sztuce, ale we wszystkich wydaniach i zmianach. Musiała to być wskazówka dla opinii publicznej o prawdziwych okolicznościach leżących u podstaw dramatu. Przeżył i dotarł do nas dopiero po drugiej, czterokrotnej edycji utworów.

Działka

Bohater dramatu Arbenin obdarzony buntowniczym duchem, umysłem, silną wolą i środkami. Ale kojarzony z narodzinami i wychowaniem w wyższych sferach, na próżno walczy o niezależność i wolność. Żyje zgodnie z prawami społeczeństwa i próbując chronić swój honor, zaślepiony zazdrością i dumą, zabija swoją żonę.

Akt pierwszy

Gra karciana. Przy stole punt. Arbenin ratuje honor księcia Zvezdicha. Stamtąd idą na maskaradę, gdzie udają się i żona Arbenina, Nina. Zvezdich flirtuje z rozwiązłą kobietą. Ten przyjaciel Niny. Prince nie widzi jej twarzy. Pani daje mu na pamiątkę przypadkowo znalezioną bransoletkę. To jest właściwie bransoletka Nina. Dom Arbenina widzi zgubienie bransoletki ręką swojej żony i powiedział, że to była pani i że zdradza go ze Zvezdichem.

Akcja druga

Nina spotyka się z baronową. Arbenin czyta list zaadresowany do Niny Zvezdich, uważa też, że kobietą za maską była Nina, a nie baronowa. To jeszcze bardziej rozpala Arbeninę. O rzekomej zdradzie stanu wie już cały Petersburg. Arbenin chce dźgnąć Zvezdicha, ale uznając to za zbyt łagodne, jest to kara pozbawienia honoru na oczach wszystkich. Arbenin obiecuje zemstę i swoją żonę.

Akt trzeci

Na balu lody Arbenin mieszają się z trucizną żony, którą kiedyś kupił w młodości z powodu dużej straty. W ich sypialni znajduje się wyjaśnienie sceny Arbenina z żoną. Jest w niej szaleńczo zakochany, ale zaślepiony zazdrością i nie słyszy próśb niewinnej żony o pomoc (trucizna już obowiązuje). W akcie 3 (scena 1, wyjście 3) wymienione jest pełne imię Niny - Nastazja Pawłowna.

akt czwarty

Nina zmarła. Nieznany Arbenin przyjdź i Zvezdich. Obaj chcą się zemścić. Przynoszą mu list baronowej, w którym usprawiedliwia Ninę. Zdanie sobie sprawy, że zabił Ninę, nie było winne, Arbenin oszalał.

Wyjście

Nie tylko Arbenin winien za śmierć żony. Winić też Casarina, Shpriha, Baronową i wielu innych - wszyscy, chcąc osiągnąć swoje cele, nie powiedzieli w swoim czasie prawdy lub odwrotnie, dolać oliwy do ognia. O tym opowiada nam autor, podając nazwę spektaklu „Maskarada”. Jedyna sztuka napisana przez Lermontowa to na scenę i nie została osadzona w życiu autorki, ale jej poza, oglądaj i czytaj w naszych czasach. Spektakl zawiera ogromną liczbę monologów, z których każdy może stanowić jedno, integralne dzieło.

Krytyka dramatu

Fakt, że "Maskarada" - tragedia społeczna, teraz nikt nie ma wątpliwości. Jednak tę definicję można by dodać również, że „Maskarada” nie jest tragedią miłości, ale tragedią ludzi silnych, skazanych na bezczynność lub działanie banalne i nieistotne.

Dramat literami

...tak, jak możesz nie napisać, jaką sztukę skomponowałeś, komedia czy tragedia, wszystko co Cię dotyczy, nie jest mi obojętne, zawiadom, a jeśli to możliwe, to przyszli pocztą

Publikacje

Za jego życia sztuka Lermontowa nie tylko nie była zamierzona, ale nie została wydrukowana. Po raz pierwszy został opublikowany z licznymi cięciami w 1842 r. w wydaniu „Wierszy Lermontowa” (część III, z 1-187..); pełny tekst, bez zmian cenzury - w 1873 r. w zbiorach Lermontowa pod redakcją PA Efremowa (tj. II, s. 324-437..).

Scena sceniczna

Po raz pierwszy sztuka rozgrywa się w 1852 roku na rzecz aktorki M. Valberhovoy (Teatr Aleksandryjski). Zakaz pełnej produkcji „Maskarady” w teatralnej cenzurze został zniesiony w 1862 roku. Uzasadniano to tym, że „od 1852 roku pokazano najważniejszą scenę teatralną w sztuce Lermontowa nie ma sensu trzymać całej sztuki pod zakazem”. 13 (25) stycznia 1864 do Teatru Aleksandryńskiego, benefis aktorki Lynskey, po raz pierwszy w całości wystawiono sztukę Michaiła Lermontowa „Maskarada”. Po premierze 13 stycznia 1864 r. "Maskarada" została powtórzona 15 stycznia i wystawiona jeszcze trzykrotnie w lutym (3, 23, 27) tego samego roku. Następnie „Maskarada” na długo zniknęła ze sceny Teatru Aleksandryńskiego. Dopiero w 1889 roku wznowiono go tylko na jeden występ na rzecz Sazonova i oczywiście w związku z 75. rocznicą urodzin Lermontowa. Według VA i VE Manuylova Vatsuro, „scena prawdziwego życia” Masquerade ”zaczęła się jednak dopiero w 1917 roku, kiedy ten dramat w projekcie AY Golovin umieścił Aleksandryński Teatr Meyerholda „W 1941 roku, w setną rocznicę śmierci Lermontowa, Moskiewski teatr Wachtangowa wystawił jego dramat „Maskarada”. Muzyka została zamówiona przez Chaczaturiana. Chętnie przyjął zlecenie: „...Wiedziałem wiele lat temu do produkcji „Maskarada”, która odbyła się w Petersburgu Wsiewołod Meyerhold, muzykę napisał Aleksander Głazunow. Kiedy w 1938 r. przywrócono przedstawienie i zobaczyłem go, byłem zaskoczony: muzyka Głazunowa nie była walcem, „danym”, wydaje mi się, sam Lermontow. Zatopiłem się głęboko w duszy słowa Lermontow, umieściłem je w ustach Niny, wracając z fatalnej kuli, wspomina: Jak nowy walc jest dobry! w jakimś zachwycie kręciło się szybciej - i cudowna aspiracja Ja i moje myśli mimowolnie pomknęły w dal, a serce zatonęło: to nie ten smutek Nie ta radość... "Premiera odbyła się zaledwie kilka godzin przed wybuchem wojny - na Sobota 21 czerwca 1941 W związku z okolicznościami wojny sztuka szybko zniknęła ze sceny. Muzyka Chaczaturiana pozostała na scenie symfonicznej w formie suity, zaaranżowanej przez kompozytora w 1943 roku. W roli Niny zaśpiewała aktorka AA Kazan, której kompozytor i zadedykował temu Walcowi. Ze względu na okoliczności wojny sztuka szybko zniknęła ze sceny. Muzyka Chaczaturiana pozostała na scenie symfonicznej w formie suity, zaaranżowanej przez kompozytora w 1943 roku. W roli Niny zaśpiewała aktorka AA Kazan, której kompozytor i zadedykował temu Walcowi. Ze względu na okoliczności wojny sztuka szybko zniknęła ze sceny. Muzyka Chaczaturiana pozostała na scenie symfonicznej w formie suity, zaaranżowanej przez kompozytora w 1943 roku. W roli Niny zaśpiewała aktorka AA Kazan, której kompozytor i zadedykował temu Walcowi.

Produkcje

Uwagi

Literatura

„Maskarada” Lermontowa. Zbiór artykułów / Wyd. PI Nowickiego. - M .: Wszechrosyjskie Towarzystwo Teatralne, 1940. - 272 s.

Spinki do mankietów

Tekst sztuki Eichenbaum. Pięć wydań „Maskarada” Historia wczesnych produkcji spektaklu

Original article in Russian language