Rzeczpospolita Polska (1918-1939)

Article

July 3, 2022

Rzeczpospolita Polska, zwana także Drugą Rzeczpospolitą (pol. Rzeczpospolita Polska, II Rzeczpospolita) to państwo polskie, które zostało odbudowane w 1918 roku i istniało do okupacji niemieckiej w 1939 roku. Nazwa podkreśla trwały związek z Rzeczpospolitą (1569-1795), zlikwidowaną pod koniec XVIII wieku w wyniku jej rozbiorów między Cesarstwo Rosyjskie, Królestwo Prus i Monarchię Habsburgów. Językiem państwowym RP był język polski, a walutą była pierwotnie marka polska, a od 1924 roku złoty.

Historia

Za formalny początek dziejów II Rzeczypospolitej uważa się 11 listopada 1918 r., kiedy wojska polskie rozbroiły niemiecki garnizon w Warszawie, a powracający z niewoli niemieckiej przywódca rewolucyjny Józef Piłsudski przejął władzę militarną z rąk Rada Regencyjna Królestwa Polskiego. Trzy dni później (14 listopada 1918) Piłsudski przejął także władzę cywilną, a sama Rada Regencyjna i Tymczasowy Rząd Ludowy RP postanowiły nadać Piłsudskiemu uprawnienia władcy tymczasowego. 20 lutego 1919 Sejm Ustawodawczy mianował Piłsudskiego „Głową Państwa i Naczelnym Wodzem”. 11 listopada 1918 obchodzony jest corocznie jako Dzień Niepodległości Polski. Traktat pokojowy wersalski z 1919 r. przekazał Polsce większość niemieckiej prowincji Poznań, a także część Pomorza,co dało krajowi dostęp do Morza Bałtyckiego; Gdańsk (Gdańsk) otrzymał status „wolnego miasta”. Na Śląsku w latach 1919-1921 doszło do trzech powstań Polaków przeciwko władzom niemieckim. W 1922 r., po referendum przeprowadzonym na Górnym Śląsku, w którym część mieszkańców (Polaków) opowiedziała się za przyłączeniem się do Polski, a część (Niemcy) wolała mieszkać w Niemczech, Liga Narodów uznała za zasadny podział tego regionu na części, zgodnie z preferencjami mieszkańców.... Część wschodnia utworzyła w Polsce autonomiczne województwo śląskie (Polskie Autonomiczne Województwo Śląskie). Wojna polsko-ukraińska zakończyła się całkowitą klęską Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. W 1919 r. rozpoczęła się wojna radziecko-polska, która przebiegała z różnym powodzeniem. Najpierw Polacy zdobyli Mińsk i Kijów i posunęli się w głąb Ukrainy i Białorusi.Następnie wojska sowieckie rozpoczęły kontrofensywę i dotarły do ​​Wisły, ale nie udało im się zdobyć dobrze ufortyfikowanego Lwowa i Warszawy. Na granicach Wisły Armia Czerwona została pokonana. Łącznie w czasie wojny do niewoli w Polsce trafiło do 200 tys. żołnierzy Armii Czerwonej, z których według różnych szacunków zostali celowo zniszczeni, do 80 tys. zmarło z głodu, zastraszania strażników i chorób. Wojnę faktycznie przegrała Rosja Sowiecka, a zgodnie z traktatem pokojowym w Rydze z 1921 r. zachodnia część ziem ukraińskich i białoruskich trafiła do Polski. Na konferencji ambasadorów 28 lipca 1920 r. ustalono południową granicę Polski. Region cieszyński został podzielony między Polskę i Czechosłowację. W październiku 1920 r. wojska polskie zdobyły część Litwy wraz z miastem Wilno (Wilno). Przystąpienie tego miasta do Polski zostało zatwierdzone przez sejmik 10 lutego 1922 r.Polityka rządu V. Vitosa w listopadzie 1923 r. doprowadziła do strajku generalnego kolejarzy, któremu towarzyszyły starcia zbrojne z oddziałami w Krakowie. W 1926 r., po zamachu stanu w Polsce, ustanowiono autorytarny reżim reorganizacyjny, na czele którego stanął Józef Piłsudski. Utworzono obóz koncentracyjny w Berezie-Kartuzskiej, odbył się proces brzeski o opozycję, obóz Wielkopolski Obóz Wielkiej Polski oraz Obóz Narodowo-Radykalny zostały zdelegalizowane, ograniczenia wolności wprowadzono prasę i montaż... 15 czerwca 1931 r. ZSRR i Polska podpisały układ o przyjaźni i współpracy handlowej, a 25 stycznia 1932 r. pakt o nieagresji. 26 stycznia 1934 r. Polska i Niemcy podpisały pakt o nieagresji na okres 10 lat.4 listopada 1935 podpisali Porozumienie o Współpracy Gospodarczej. W kwietniu 1935 r., na krótko przed śmiercią Piłsudskiego, uchwalono w Polsce nową konstytucję, która zawierała podstawowe zasady sanacji: silne scentralizowane państwo z prezydenckim systemem rządów. Konstytucja ta znacznie rozszerzyła uprawnienia prezydenta: np. prezydent miał prawo przewodniczyć Sejmowi, rządowi, siłom zbrojnym i sądom, jedna trzecia senatorów była przez niego powoływana osobiście, partie opozycyjne zostały pozbawione możliwości nominacji ich kandydatów na zastępców. Takie zmiany doprowadziły do ​​tego, że w 1936 r. doszło do poważnego rozłamu w polityce wewnętrznej: lewicowo-liberalna część parlamentu zażądała uwzględnienia poglądów partii opozycyjnych, ugrupowania rządowe zażądały utworzenia twardszego rządu.Zaistniała potrzeba zjednoczenia wszystkich tych środowisk poprzez stworzenie władzy ponadrządowej, którą stał się Edward Rydz-Śmigły. W 1938 r. (po układzie monachijskim) Polska wspólnie z Niemcami i Węgrami wzięła udział w okupacji Czechosłowacji. Polska przyłączyła do swojego terytorium region Teshin. 21 marca 1939 r. nazistowskie Niemcy zażądały od Polski przekazania wolnego miasta Gdańska (od 1945 r. – Gdańska), przystąpienia do paktu antykominternowskiego i otwarcia dla niego „korytarza polskiego” (utworzonego po I wojnie światowej dla zapewnienia dostępu Polski do Morza Bałtyckiego). Polska odrzuciła wszystkie żądania Niemiec. 23 marca 1939 r. Niemcy bez walki zajęły litewską prowincję Kłajpeda, położoną w pobliżu granic Polski. 26 marca 1939 r. ambasador RP w Niemczech J. Lipsky,przywiózł do Berlina pisemne memorandum zgody Polski na budowę autostrady, ale bez prawa eksterytorialności. Ribbentrop zagroził Polsce „losem osławionego kraju”, który Polska pomogła zniszczyć. 28 kwietnia 1939 r. Hitler uznał polsko-niemiecką deklarację o niestosowaniu siły wbrew niemieckim interesom. 23 sierpnia 1939 r. podpisano pakt o nieagresji między Niemcami a Związkiem Radzieckim, w załączonym do niego tajnym protokole dodatkowym strony uzgodniły podział sfer wzajemnych interesów w Europie Wschodniej. Zgodnie z protokołem granica stref zainteresowania w Polsce przebiegała w przybliżeniu wzdłuż „linii Curzona”.Po ataku na Polskę 1 września 1939 roku przez nazistowskie Niemcy i otrzymaniu meldunków o ataku Związku Sowieckiego ze wschodu 17 września 1939 roku, rząd polski pod przewodnictwem prezydenta Ignacego Mościckiego uciekł z kraju do Rumunii, przekraczając granicy w nocy 18 września 1939 r. i został internowany przez władze rumuńskie na żądanie Niemiec. Dzień wcześniej, wprowadzając swoje wojska 17 września 1939 r., ZSRR wysłał je na linię Curzona we wschodniej Polsce, zajmując ją 5 października 1939 r., co przewidywał tajny protokół do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji . Pod koniec września 1939 r. ukonstytuował się rząd RP na uchodźstwie i do 6 lipca 1945 r. był uznawany przez wiele krajów za prawnego następcę II Rzeczypospolitej.a także podległa administracja w okupowanej Polsce - polskie państwo podziemne i jego struktury polityczno-wojskowe (Armia Krajowa). Zakończenie uznania dyplomatycznego rządu polskiego na uchodźstwie przez Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone w dniu 6 lipca 1945 r., a następnie przez inne kraje świata należy uznać za faktyczny koniec II Rzeczypospolitej jako przedmiotu prawo międzynarodowe. Ostatnim akordem jego istnienia w 1990 roku było przeniesienie regaliów prezydenckich z ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego na drugiego prezydenta III Rzeczypospolitej i pierwszego wybranego w wolnych wyborach - Lecha Wałęsę.Zakończenie uznania dyplomatycznego rządu polskiego na uchodźstwie przez Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone w dniu 6 lipca 1945 r., a następnie przez inne kraje świata należy uznać za faktyczny koniec II Rzeczypospolitej jako przedmiotu prawo międzynarodowe. Ostatnim akordem jego istnienia w 1990 roku było przeniesienie regaliów prezydenckich z ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego na drugiego prezydenta III Rzeczypospolitej i pierwszego wybranego w wolnych wyborach - Lecha Wałęsę.Zakończenie uznania dyplomatycznego rządu polskiego na uchodźstwie przez Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone w dniu 6 lipca 1945 r., a następnie przez inne kraje świata należy uznać za faktyczny koniec II Rzeczypospolitej jako przedmiotu prawo międzynarodowe. Ostatnim akordem jego istnienia w 1990 roku było przeniesienie regaliów prezydenckich z ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego na drugiego prezydenta III Rzeczypospolitej i pierwszego wybranego w wolnych wyborach - Lecha Wałęsę.Ostatnim akordem jego istnienia w 1990 roku było przeniesienie regaliów prezydenckich z ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego na drugiego prezydenta III Rzeczypospolitej i pierwszego wybranego w wolnych wyborach - Lecha Wałęsę.Ostatnim akordem jego istnienia w 1990 roku było przeniesienie regaliów prezydenckich z ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego na drugiego prezydenta III Rzeczypospolitej i pierwszego wybranego w wolnych wyborach - Lecha Wałęsę.

Terytorium i granice

Obszar stanowy

1 stycznia 1938 r. było to 388 634 km², a po aneksji Zaolzia w październiku 1938 r. – 389 720 km².

Definiowanie granic

Granice II Rzeczypospolitej wyznaczały traktaty: wersalski, ryski (bez udziału BSRR), Saint-Germain, Trianon, a także decyzja Rady Ambasadorów Ententy (dot. granicy Polska z Czechosłowacją na Śląsku Cieszyńskim i granicą z Litwą). W 1921 r. na mocy traktatu pokojowego wersalskiego, wyników plebiscytu i trzech powstań śląskich, wschodnia część Górnego Śląska została przyłączona do Polski. Śląsk Opolski pozostał w rękach Republiki Weimarskiej. W 1920 r. w ramach przygotowań do wspomnianego plebiscytu Sejm RP utworzył autonomiczne województwo śląskie. W 1922 r. Polska zaanektowała Wileńszczyzna o łącznej powierzchni ponad 13 tys. km². 15 marca 1923 r. ambasadorowie Francji, Anglii, Włoch i Japonii (w roli obserwatora obecny był ambasador USA) ustalili wschodnią granicę Polski, zabezpieczając przed nią Wileńszczyznę,Zachodnia Białoruś, Zachodni Wołyń i Wschodnia Galicja. Przeciw tej decyzji protestowali zarówno Ukraińcy z Galicji Wschodniej (18 marca 1923 r. we Lwowie odbył się 40-tysięczny wiec protestacyjny), jak i ZSRR jako sygnatariusz traktatu pokojowego w Rydze (oświadczenie SNK z 5 kwietnia 1923 r. w sprawie nieuznanie decyzji paryskiej konferencji ambasadorów Ententy). Traktat pokojowy w Rydze z 18 marca 1921 r. zobowiązywał do wytyczenia zachodniej granicy republik sowieckich wzdłuż rzeki Zbrucz. Jednak strona sowiecka przekonywała, że ​​nie należy z tego wnioskować, że wschodnia granica Polski również biegnie wzdłuż Zbrucza. Linia ta stanowiła granicę Galicji Wschodniej i już decyzja o przynależności lub nieprzynależności do tego terytorium do Polski, zgodnie z artykułami ryskimi, musiała należeć do ludzi tam mieszkających,którym należało dać prawo do swobodnego wypowiadania się w tej sprawie. Jak zauważył polski historyk Ryszard Tożecki, ta decyzja ambasadorów Ententy wywarła duży wpływ na Ukraińców w Galicji Wschodniej. Przestali liczyć na wsparcie Zachodu, zaczęli pielęgnować negatywny stosunek do Polski i sympatyzować z Ukrainą Sowiecką. Ich uwagę przyciągnęły zachodzące tam przemiany społeczne, gwałtowne ożywienie gospodarcze.

Granice

Niemcy: Republika Weimarska - do 1933, Niemcy hitlerowskie - od 1933, Czechosłowacja - do 1939, od 1939 - Słowacja i Królestwo Węgier, Związek Radziecki, Litwa, Łotwa, Rumunia.

Terytoria zależne i autonomiczne

Województwo Śląskie – polska część Górnego i Cieszyńskiego Śląska; Autonomia Małopolski Wschodniej - autonomiczny status województw lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego, określony ustawą Sejmu RP z 1922 r., który jednak wszedł w życie dopiero w 1939 r.; Wolne Miasto Gdańsk - Gdańsk i okolice.

Skrajne punkty

Północ: 55 ° 51'08 ″ s. CII. 27 ° 09'08 ″ wschód - rzeka Preswiata granicząca z Łotwą w pobliżu wsi Somino, powiat brasławski, województwo wileńskie. Południe: 47 ° 43'28 ″ s. CII. 24° 52'59″ cala - na granicy z Rumunią, w sąsiedztwie południowego źródła potoku Menezil, powiat kosowski, województwo stanisławowskie. Wschód: 55 ° 20'58 ″ N CII. 28 ° 21′32 ″ cala - na granicy z ZSRR, w pobliżu folwarku Spasibionki, niedaleko linii kolejowej Molodechno-Połock, powiat Disna, województwo wileńskie. Zachodnia: 52 ° 37'06 ″ s. CII. 15 ° 47'13 ″ cala - na granicy z Niemcami, wieś Muchocinek w Warcie, powiat miedzychudy, województwo poznańskie.

Losy granic II Rzeczypospolitej

W wyniku niemieckiego ataku na Polskę 1 września 1939 r. prezydent I. Mostsicki opuścił stolicę, 4 września rozpoczęła się ewakuacja instytucji rządowych. 5 września rząd opuścił Warszawę, aw nocy 7 września - wódz naczelny E. Rydz-Śmigły. Na rozkaz Naczelnego Wodza Rydza-Śmigłego Sztab Generalny zaczyna przygotowywać krótkie wytyczne do generalnego wycofania wszystkich oddziałów walczących w zachodnich rejonach kraju w kierunku południowo-wschodnim. Późnym wieczorem 5 września rozesłano te dyrektywy. Kwatera główna została przeniesiona do Brześcia, od 10 września do Włodzimierza Wołyńskiego, od 13 września do Młynowa (koło Dubna), a 15 września do Kołomyi. Dzień wcześniej pojawił się tam również Mościcki. W dniach 9-11 września polskie kierownictwo negocjowało z Francją udzielenie rządowi azylu.16 września rozpoczęły się polsko-rumuńskie negocjacje w sprawie tranzytu polskiego kierownictwa do Francji, a 17 września rząd opuścił kraj. 17 września 1939 r. do Polski wkroczyła Armia Czerwona. Podstawę wprowadzenia wojsk sowieckich do Polski stanowi notatka odczytana tego samego dnia ambasadorowi RP w Moskwie W. Grzybowskiemu. Naczelny dowódca Wojska Polskiego Rydz-Śmigły wydał przez radio zakaz prowadzenia działań wojennych z Armią Czerwoną. „Jednostki, do dyspozycji których zbliżyli się Sowieci, muszą negocjować z nimi w celu opuszczenia garnizonów w Rumunii lub na Węgrzech”. W nocy z 17 na 18 września rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.a 17 września rząd opuścił kraj. 17 września 1939 r. do Polski wkroczyła Armia Czerwona. Podstawę wprowadzenia wojsk sowieckich do Polski stanowi notatka odczytana tego samego dnia ambasadorowi RP w Moskwie W. Grzybowskiemu. Naczelny dowódca Wojska Polskiego Rydz-Śmigły wydał przez radio zakaz prowadzenia działań wojennych z Armią Czerwoną. „Jednostki, do dyspozycji których zbliżyli się Sowieci, muszą negocjować z nimi w celu opuszczenia garnizonów w Rumunii lub na Węgrzech”. W nocy z 17 na 18 września rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.a 17 września rząd opuścił kraj. 17 września 1939 r. do Polski wkroczyła Armia Czerwona. Podstawę wprowadzenia wojsk sowieckich do Polski stanowi notatka odczytana tego samego dnia ambasadorowi RP w Moskwie W. Grzybowskiemu. Naczelny dowódca Wojska Polskiego Rydz-Śmigły wydał przez radio zakaz prowadzenia działań wojennych z Armią Czerwoną. „Jednostki, do dyspozycji których zbliżyli się Sowieci, muszą negocjować z nimi w celu opuszczenia garnizonów w Rumunii lub na Węgrzech”. W nocy z 17 na 18 września rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.odczytany tego samego dnia ambasadorowi RP w Moskwie V. Grzybowskiemu. Naczelny wódz Wojska Polskiego Rydz-Śmigły wydał przez radio zakaz prowadzenia działań wojennych z Armią Czerwoną. „Jednostki, do dyspozycji których zbliżyli się Sowieci, muszą negocjować z nimi w celu opuszczenia garnizonów w Rumunii lub na Węgrzech”. W nocy z 17 na 18 września rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.odczytany tego samego dnia ambasadorowi RP w Moskwie V. Grzybowskiemu. Naczelny dowódca Wojska Polskiego Rydz-Śmigły wydał przez radio zakaz prowadzenia działań wojennych z Armią Czerwoną. „Jednostki, do dyspozycji których zbliżyli się Sowieci, muszą negocjować z nimi w celu opuszczenia garnizonów w Rumunii lub na Węgrzech”. W nocy z 17 na 18 września rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.rząd polski opuścił terytorium Polski. Zgodnie z tajnym protokołem do radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji dawne terytoria polskie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi zostały zajęte przez ZSRR.

Partie polityczne

(partie polskie i partie byłego Królestwa Polskiego i Małopolski) Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Pracy jest najbardziej wpływową partią II Rzeczypospolitej. Największy wpływ miała na północnym zachodzie dawnego Królestwa Polskiego, a także wśród migrujących na przełomie XIX i XX wieku Polaków z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska. z Królestwa Polskiego. W 1922 utworzyła przedwyborczy blok Narodowy Związek Ludowo-Narodowy, kilkakrotnie wchodziła w koalicję z Narodowym Związkiem Ludowym i Polskim Stronnictwem Ludowym „Piast”. Polskie Stronnictwo Ludowe "Piast" - druga najbardziej wpływowa partia, cieszyła się największymi wpływami w Małopolsce, na południu i wschodzie byłego Królestwa Polskiego.Kilkakrotnie wchodziła w koalicję z Chrześcijańską Ludową Partią Pracy i Narodowym Związkiem Ludowym. Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie” (Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”) jest czwartą najbardziej wpływową partią. Miała największe wpływy na południu i wschodzie dawnego Królestwa Polskiego. Polska Partia Socjalistyczna jest piątą najbardziej wpływową partią. Jednoczyła Polaków-socjalistów, cieszyła się największymi wpływami w sąsiadującej z Górnym Śląskiem części województwa kleckiego (Sosnovetsky Povet) i części zachodniej Białorusi. Narodowa Partia Robotnicza jest szóstą najbardziej wpływową, cieszyła się największymi wpływami wśród Polaków z Łodzi i Warszawy, a także wśród emigrujących na przełomie XIX i XX wieku Polaków z Górnego Śląska, Wielkopolski i Pomorza. XX wieki. z Królestwa Polskiego.W Warszawie pod względem wpływów ustępował PPP i KPP, na Podlasiu pod względem wpływów wyprzedzał PPP i KPP, na Kujawach znacznie ustępował wpływom PPP, w Łodzi - wpływami wyprzedzał PSP i KPP, w woj. łódzkim i keleckim - to było gorsze pod wpływem PSS. Narodowy Związek Ludowo-Narodowy - cieszył się największymi wpływami wśród zgermanizowanych Polaków Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska oraz Polaków północno-zachodniej części byłego Królestwa Polskiego, w 1922 roku utworzył elektorski Narodowy Związek Ludowy bloku, kilkakrotnie wchodził w koalicję z Chrześcijańskim Stronnictwem Ludowym i Polskim Stronnictwem Ludowym „Piast”, pod wpływem tej partii na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. upadł ciężko. Komunistyczna Partia Polski (Polska Komunistyczna Partia Polski) - zjednoczeni Polacy-komuniści, Żydzi-komuniści i niemcy-komuniści byłego Królestwa Polskiego i Małopolski,Miała największe wpływy w Warszawie, Łodzi i powiecie łódzkim, części województwa kieleckiego sąsiadującego z Górnym Śląskiem (Sosnowecki i Zaversky Povet) oraz części zachodniej Białorusi, w wyborach była członkiem Związku Proletariatu Miasta i Kraj. (Partie Wielkopolski, Pomorza i Śląska) Niemiecka Socjaldemokratyczna Partia Polski (Deutsche Sozialdemokratische Partei Polens) - miała największe wpływy wśród Niemców, zgermanizowanych Polaków i zgermanizowanych Żydów z terenów miejskich Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska oraz Niemców galicyjskich . Do 1930 działała w bloku PPS i NSPP, od 1930 w śląskich wyborach regionalnych w ramach niemieckiego bloku wyborczego, razem z Partią Niemiecką i Katolickim Stronnictwem Ludowym.Katolicka Partia Ludowa (Katholische Volkspartei) - cieszyła się największymi wpływami wśród katolików niemieckich i zgermanizowanych Polaków-katolików na terenach wiejskich Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska oraz galicyjskich katolików niemieckich, była członkiem Bloku Mniejszości Narodowych ) Partei) - cieszył się największymi wpływami wśród protestanckich Niemców i zgermanizowanych protestanckich Polaków na terenach wiejskich Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska oraz galicyjskich protestantów niemieckich, był członkiem Bloku Mniejszości Narodowych Komunistycznej Partii Górnego Silesia Partei Kommunistische - zjednoczeni Niemcy-komuniści, zgermanizowani Polacy-komuniści i zgermanizowani Żydzi-komuniści z terenów miejskich Wielkopolski,Pomorie i Górny Śląsk Niemieckie Zjednoczenie Wiedzy i Pomorie (Zjednoczenie Niemieckie, Deutsche Vereinigung für Posen und Pommerellen) - zjednoczone faszystowskie Niemcy z Wielkopolski, Pomora i Górnego Śląska (partie ukraińskie i partie zachodniej Ukrainy) Ukraińskie Narodowe Zjednoczenie Demokratyczne , Ukraińska Narodowa Organizacja Demokratyczna ) - cieszył się wpływami wśród Ukraińców, był członkiem Ukraińskiego Związku Chłopskiego Bloku Mniejszości Narodowych - cieszył się wpływami wśród Ukraińców, był członkiem Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy Bloku Mniejszości Narodowych (Ukraińska Komunistyczna Partia Ukrainy Zachodniej, Komuncja Zachodnia Ukrainy) - zjednoczeni ukraińskich komunistów,Polacy komunistyczni i komuniści żydowscy Zachodniej Ukrainy (partie białoruskie i partie Zachodniej Białorusi) Komunistyczna Partia Zachodniej Białorusi, Białoruska Partia Kamunistyczna Zakhodnyay Belarusi - zjednoczył komunistycznych Białorusinów i Białorusinów Zachodnich Białoruś" Mizrachi” – cieszył się największymi wpływami wśród Żydów byłego Królestwa Polskiego, Wołynia i Polesia, był członkiem Bloku Mniejszości Narodowych „Hitahdut” – cieszył się największymi wpływami wśród Małopolski, był członkiem Bloku Mniejszości Narodowych Folkspartai (Fołks-Partaj) - zwolennicy żydowskiej autonomii terytorialnej, cieszyli się największymi wpływami na terenie byłego Królestwa Polskiego,brał udział w wyborach w ramach Żydowskiego Bloku Ludowego (Żydowski Demokratyczny Blok Ludowy) Narodowo-Żydowskich Zjednoczonych Stronnictw Wschodniej Małopolski (Zjednoczonej Stronnictwa Narodowo-Żydowskiego Małopolskiego), działał w wyborach jako Komitet Zjednoczonych Stron Narodowych Narodowa Unia Żydowska Zachodniej Małopolski (Związek Narodowo-Żydowski Zachodniej Małopolski) - zwolennicy syjonizmu w zachodniej Małopolsce (partie niemieckie) Niemiecka Socjalistyczna Partia Robotnicza Polski (pol. Niemiecka Socjalistyczna Partia Pracy w Polsce - największe wpływy niemieckie). z Niemcami na terenach miejskich byłego Królestwa Polskiego, Niemcami Wołyńskimi i Poliskimi oraz Niemcami Wielkopolski,Pomorza i Górnego Śląska, którzy migrowali na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego. Młoda Niemiecka Partia Polski (Partia Młodoniemiecka w Polsce, Jungdeutsche Partei in Polen) - zjednoczona faszystowskich Niemców od początku lat 30. XX wieku. cieszył się wpływami wśród Niemców dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy migrowali na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego, Niemiecki Związek Ludowy w Polsce (Deutscher Volksverband in Polen) - cieszył się wpływami wśród Niemców na terenach wiejskich dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców na wsi Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy przesiedlili się na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAPMłoda Niemiecka Partia Polski (Partia Młodoniemiecka w Polsce, Jungdeutsche Partei in Polen) - zjednoczona faszystowskich Niemców od początku lat 30. XX wieku. cieszył się wpływami wśród Niemców dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy migrowali na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego, Niemiecki Związek Ludowy w Polsce (Deutscher Volksverband in Polen) - cieszył się wpływami wśród Niemców na terenach wiejskich dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców na wsi Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy przesiedlili się na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAPMłoda Niemiecka Partia Polski (Partia Młodoniemiecka w Polsce, Jungdeutsche Partei in Polen) - zjednoczona faszystowskich Niemców od początku lat 30. XX wieku. cieszył się wpływami wśród Niemców dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy migrowali na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego, Niemiecki Związek Ludowy w Polsce (Deutscher Volksverband in Polen) - cieszył się wpływami wśród Niemców na terenach wiejskich dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców na wsi Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy przesiedlili się na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAPcieszył się wpływami wśród Niemców dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy migrowali na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego, Niemiecki Związek Ludowy w Polsce (Deutscher Volksverband in Polen) - cieszył się wpływami wśród Niemców na terenach wiejskich dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców na wsi Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy przesiedlili się na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAPcieszył się wpływami wśród Niemców dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy migrowali na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego, Niemiecki Związek Ludowy w Polsce (Deutscher Volksverband in Polen) - cieszył się wpływami wśród Niemców na terenach wiejskich dawnego Królestwa Polskiego, a także Niemców na wsi Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, którzy przesiedlili się na przełomie XIX i XX wieku. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAPa także przesiedlonych na przełomie XIX i XX wieku Niemców z terenów wiejskich Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAPa także przesiedlonych na przełomie XIX i XX wieku Niemców z terenów wiejskich Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska. z Królestwa Polskiego. Z czasem znalazł się pod wpływem NSDAP

Podział administracyjny

Podział administracyjno-terytorialny Rzeczypospolitej był trójstopniowy: kraj dzielił się na województwa (województwo) i stolicę, województwa na powiat i grodzki (Łódź, Częstochowa, Radom, Sosnowiec, Lublin, Białystok, Kraków, Lwów, Poznań, Bydgoszcz, Gniezno, Inowrocław, Toruń, Gdynia, Grudziądz, Wilno, Katowice, Bielsko, Chorzów), powiaty na miasta (miasto) i gminy, powiaty miejskie na dzielnice (dzielnica). 1 kwietnia 1938 r. nastąpiły znaczne zmiany w granicach niektórych województw zachodnich i centralnych. ... Organami przedstawicielskimi województw są rady wojewódzkie, organami wykonawczymi województw są zarządy województw. Organy przedstawicielskie powiatów - rady powiatowe (rada powiatowa),organami wykonawczymi powiatów są komisje powiatowe. Organy przedstawicielskie miast – rady miejskie, organy wykonawcze miast – zarząd miejski, składające się z burmistrza i sklepikarzy. Organami przedstawicielskimi gmin są rady gmin (rada gminna), organami wykonawczymi gmin są zarządy gmin, w skład których wchodzą wójt i sklepikarze.

Mocna struktura

1 Okręg Korpusu Wojska Polskiego (Warszawa, woj. Warszawskie) 8 Dywizja Piechoty (Modlin, woj. Warszawskie) 18 Dywizja Piechoty (Łomża, woj. Białostockie) 28 Dywizja Piechoty (Warszawa, woj. Warszawskie) Kawaleria Mazowiecka2 Mazowiecki Okręg Korpusu Kawalerii (Lublin, woj. lubelskie) 3 Dywizja Piechoty (Zamość, woj. Lubelskie) 13 Dywizja Piechoty (Równo, woj. Lwowskie) 27 Dywizja Piechoty (Kowel, woj. Wołyńskie) Wołyńska Brygada Kawalerii 3 , woj. Białostockie) 1 Dywizja Piechoty (Wilno, woj. woj. wileńskie) 29. dywizja piechoty (Grodno, woj. białostockie) wileńska brygada kawalerii podlaskiej brygady 4. kawalerii (łódź,łódzkie) 7 Dywizja Piechoty (Częstochowa, woj. Kieleckie) 10 Dywizja Piechoty (Łódź, woj. Łódzkie) 26 Dywizja Piechoty (Skierniewice, woj. Łódzkie) 5 Korpus) 6 Okręg (Kraków, Dywizja Piechoty (Kraków, woj. Krakowskie) 21 Dywizja Piechoty ( Bielsko, Autonomiczne Województwo Śląskie) 23 Dywizja Piechoty (Katowice, Autonomiczne Województwo Śląskie) Krakowska Brygada Kawalerii 6 Okręg Korpusu (Lwów) 5 Województwo (Lwów, Województwo Lwowskie) 11 Dywizja Piechoty (Stanisławow, Województwo Stanisławowskie) 12 Dywizja Piechoty (Tarnopol, Województwo Tarnopolskie) ) Podolska Brygada Kawalerii 7. Korpus Okręgu (Poznań, woj. Poznańskie) 14. Dywizja Piechoty (woj. Poznańskie) 14. Dywizja Piechoty (woj.) 17. Dywizja Piechoty (Gniezno,poznańskie) 25. Dywizja Piechoty (Kalisz, woj. Łódzkie) Wielkopolska Brygada Kawalerii 8. Okręg Korpusu (Toruń, woj. pomorskie) 4. Dywizja Piechoty (Toruń, woj. pomorskie) 15. Dywizja Piechoty (woj. Poznańskie) 15. Dywizja Piechoty (woj. Poznańskie) 15. Piechoty Dywizja (poznańskie) 1 Dywizja Piechoty (Grudziądz, woj. Pomorskie) Pomorska Brygada Kawalerii 9 Okręg Korpusu 9 Dywizja Piechoty (Siedlce, woj. Lubelskie) 20 Dywizja Piechoty (Baranowice, woj. Nowogródzkie) 30 Dywizja Piechoty (10 Dywizja Piechoty) Okręg Korpusu (Przemyśl ) 2 Dywizja Piechoty (Kielce, woj. Kieleckie) 22 Dywizja Piechoty (Przemyśl, woj. Lwowskie) 24 Dywizja Piechoty (Jarosław,Województwo Lwowskie) Dowództwo Floty (Dowództwo Floty) Dywizja Niszczycieli (Dywizjon Kontrtorpedowców) Kaszub (ORP Kaszub) Krakowiak (ORP Krakowiak) Kujawiak (ORP Kujawiak ORP Mazurnyla) Lązak (ORP Ślązak) Dywizja Okrętów Podwodnych (Dywizjon Okrętu Podwodnych) Dowództwo Obrony Wybrzeża (Dowództwo Obrony Wybrzeża Obrony Wybrzeża) Dyrekcja Obrony WybrzeżaWybrzeża) Dowództwo Flotylli Wiślanej Dowództwo Flotylli PińskiejWybrzeża) Dowództwo Flotylli Wiślanej Dowództwo Flotylli Pińskiej

Dane demograficzne

Skład narodowy

Polska w okresie międzywojennym była państwem wielonarodowym. Polacy stanowili większość w centrum, północy, południu i zachodzie kraju, ale stanowili mniejszość na wschodzie kraju, gdzie przeważali w największych miastach Wilna (66%) i Lwowa (50%). Na wielu terenach dominowała ludność żydowska. Dochodziło do konfliktów między władzami a przedstawicielami mniejszości. Narodowości (samostanowienie według języka) według spisu z 1931 r.: Polacy - 68,91%. Ukraińcy - 10,10%. Żydzi - 8,56%. Rusini - 3,82%. Białorusini - 3,10%. Niemcy - 2,32%. "Tuteishie" - 2,22%. Rosjanie - 0,43%. Litwini - 0,26%. Czesi - 0,12%. Inni - 0,16%.Należy pamiętać, że w polskich spisach powszechnych z 1921 i 1931 r. systematycznie przeceniano liczbę etnicznych Polaków kosztem mniejszości: według niezależnych szacunków Polacy stanowili tylko około połowy ludność państwa.aw prowincjach wschodnich - nie więcej niż 1/5 ludności. Tak więc, według oficjalnych danych, liczba osób mówiących po polsku przekroczyła liczbę katolików rzymskokatolickich, pomimo obecności setek tysięcy Białorusinów, Niemców, Litwinów wyznania rzymskokatolickiego, a także tzw. - katolicy z ojczystym językiem ukraińskim (ale zazwyczaj z polskością), którzy stanowili połowę rzymskokatolickiego chłopstwa Galicji, Wołynia i Chołmszczyny.Wołyń i Chołmszczyna.Wołyń i Chołmszczyna.

Religie

Według spisu z 1931 r. ludność Polski według wyznań podzieliła się następująco: katolicy - 64,76%; Unici - 10,45% Prawosławni - 11,79% Żydzi - 9,76% Protestanci - 2,62% Również muzułmanie i inni. W 1933 r. w Polsce katolicy posiadali 6 tys. kościołów i kaplic (z czego ok. 84% na terenach wiejskich), unici mieli 3151 kościołów i kaplic, Żydzi 2041 synagog, prawosławni 2 tys. 16 meczetów. W 1933 r. w Polsce było 14 867 duchownych różnych wyznań.

katolicyzm

Katolicyzm reprezentowany był przez diecezje zrzeszone w Konferencji Episkopatu Polski: Metropolia Warszawska (Metropolia warszawska) - zjednoczeni Polacy-Katolicy z północnej i środkowej części byłego Królestwa Polskiego Archidiecezja Warszawska łódzka ) diecezja płocka (Diecezja płocka) diecezja podlaska (Diecezja siedlecka) diecezja sandomierska (Diecezja sandomierska) Metropolia Gnienie (Metropolia gnieźnieńska) - zjednoczeni polscy katolicy (a także Polacy niegermańscy)archidiecezja gnieźnieńska (archidiecezja gnieźnieńska) diecezja chełmińska (Diecezja chełmińska) diecezja włocławska (Diecezja włocławska) Polacy-katolicy w południowej części dawnej diecezji katowickiej Królestwa Polskiego (Diecezja katowicka) – zrzeszali głównie Polaków-katolików (zarówno zgermanizowanych, jak i niezgermanizowanych),a także katolików niemieckich wschodniego Górnego Śląska, archidiecezji krakowskiej (Archidiecezja krakowska) i diecezji tarnowskiej (Diecezja tarnowska) - głównie zjednoczonych Polaków-katolików małopolskich metropolity wileńskiego (Metropolia Wileńska) archidiecezji wileńskiej (Archidiecezka) -Polacy) Litwa Diecezja Łomżyńska (Diecezja łomżyńska) Diecezja Pińska (Diecezja pińska) - zrzeszała głównie poleskich katolików Polesia, a także poleskich Niemców-katolików Metropolii Lwowskiej (Metropolia lwowska) Archidiecezji Lwowskiej (Archidiecezka) Episcemia (Archidiecezka) katolików galicyjskich, a także galicyjskich katolików niemieckich diecezji łuckiej (Diecezja łucka) - zjednoczonych Polaków-katolików wołyńskich,a także wołyńskich Niemców-Katolików Metropolita Lwowska obrządku bizantyjskiego - głównie zjednoczona Ukraińskich Unitów Galicji Lwowska Archidiecezja Greckokatolicka (Greckokatolicka archieparchia lwowska) Stanislawowska diecezja greckokatolicka (Greckokatolicka epowzka Eparchia greckokatolicka) Ormiańskie unity Galicjiormiańskokatolicka we Lwowie) - zjednoczyli ormiańskie unity galicyjskieormiańskokatolicka we Lwowie) - zjednoczyli ormiańskie unity galicyjskie

Stary katolicyzm

Kościół Starokatolicki w Rzeczypospolitej Polskiej (Kościół Starokatolicki w Rzeczypospolitej Polskiej, Altkatholische Kirche in der Republik Polen) zrzeszający głównie Niemców-Starokatolików, a także zgermanizowanych Polaków-Starokatolików Wielkopolski, Polski Narodowy Kościół Katolicki pochodzenia amerykańskiego (Polski Polski Narodowy Kościół Katolicki pochodzenia polsko-amerykańskiego) reprezentowany był przez swoją misję w późniejszym okresie, który ukształtował się jako odrębny kościół, Starokatolicki Kościół Mariawitów (Starokatolicki Kościół Mariawitów) zrzeszający głównie starokatolików mariawitów dawnego Królestwo Polskie, diecezje podlaskie i lubelskie, łódzkie, warszawskie i płockie rok od Kościoła Starokatolickiego Mariawitów

protestantyzm

Wyznania protestanckie: Kościół ewangelicko-augsburski w RP (Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej, Evangelisch-Augsburgische Kirche in Polen) – zrzeszający głównie Niemców-luteran z byłego Królestwa Wschodniej Polski, Górnośląskich i Luterańskich Niemców z Górne Królestwo Wołynia i Polesia Niemcy-luteranie, a także Polacy-luteranie dawnego Królestwa Polskiego, diecezje: warszawska, płocka, kaliska, łódzka, pietrkowska, lubelska, wileńska i wołyńska - zjednoczyli głównie Niemców-luteranów i Niemców-kalwinów, a także zgermanizowanych Polaków-luteranów i zgermanizowanych Polaków-kalwinów Wielkopolski,miał superintendentów w większości obszarów Kościoła ewangelickiego Unionistów na polskim Górnym Śląsku (Ewangelicki Kościół Unijny na polskim Górnym Śląsku, Unierte Evangelische Kirche in Polnisch Oberschlesien) - zrzeszający głównie niemiecko-luteran, niemiecko-kalwiński Kościół Ewangelicko-Luterański Śląsk w zachodniej PolsceEvangelische Kirche Augsburgischen und Helvetischen Bekenntnisses w Kleinpolen) - zjednoczył głównie Niemców luterańskich i kalwinów niemieckich Małopolski Ukraiński Kościół Ewangelicko-Augsburski Wyznanie Warszawski Kościół Ewangelicko-Reformowany – zrzeszający głównie Polaków-kalwinów byłego Królestwa Polskiego, 1 parafia w Warszawie, 1 w okolicach Warszawy, 1 w Łodzi, 3 w okolicach Łodzi, 1 w okolice Lublina,4 na Zachodniej Białorusi wileński Kościół Ewangelicko-Reformowany – zrzeszający głównie Polaków-Kalwinów i Litwinów-Kalwinów Litwy Środkowej Związek Słowiańskich Wspólnot Chrześcijan Ewangelickich (Związek Słowiańskangel Zboric Związek Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów Związek Zborów Słowiańskich Baptystów i Baptystów Białoruskich, Baptystów Ukraińskich i Baptystów Białoruskichw 1923 połączył się ze Związkiem Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów Związek Gmin Ewangelicznych Chrześcijan Języka Niemieckiego i Wołynia Związek Niemieckojęzycznych Wspólnota Baptystów w Polsce (Unia Zborów Baptystów Języka Niemieckiego w Polsce) powstała w 1928 roku z połączenia:Zjednoczenie Wielkopolski - zjednoczone głównie Niemców-baptyści Wielkopolski Zjednoczone głównie Niemców-Baptyści byłego Królestwa Wołyńskiego Zjednoczenia Polski - zjednoczone głównie Wołyńskie Niemcy-Baptyści Związek Chrześcijan Wiary Ewangelicznej Ewangelizacja - utworzony w 1919 r. przez zjednoczenie odrębnych gmin)... Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan (Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan) - zjednoczyło braci Plymouth głównie na terenach byłego Królestwa Polskiego, a także na Śląsku Cieszyńskim, a nieco później w Małopolsce i Wschodnim Górnym Śląsk. Polska Unia Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego:Diecezja Zachodnia - zjednoczył Adwentystów Dnia Siódmego województwa poznańskiego i pomorskiego Diecezja Południowa - zjednoczył Adwentystów Dnia Siódmego województwa krakowskiego, lwowskiego, kieleckiego i śląskiego Diecezja Wschodnia - zjednoczył Adwentystów Dnia Siódmego z Lublina, Łodzi, Warszawy i Warszawy

Prawowierność

Cerkiew prawosławna w Polsce Diecezja warszawska - zjednoczeni prawosławni Ukraińcy, Białorusini i Polacy - tereny byłego Królestwa Polskiego Diecezja Wileńska - zjednoczeni prawosławni województwa wileńskiego Diecezja Grodzieńska - zjednoczyli głównie prawosławnych Białorusinów z Nowogródka i części Białegostoku Wojewódzka diecezja poleska była zrzeszona głównie przez diecezję poleską, w większości prawosławnych Ukraińców z województw wołyńskiego i tarnopolskiego

judaizm

Żydowski Związek Wyznaniowy – zrzeszał głównie żydowskich judaistów z byłego Królestwa Polskiego, Małopolski, Galicji, Wołynia, Polesia, zgermanizowanych judaistów żydowskich z Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska, a także Żydów z Górnej Polski i Górnego Śląska. Śląsk, Śląsk dawne Królestwo Polskie i Małopolska. Karaimski Związek Religijny (Karaimski Związek Religijny) – zrzeszał głównie Karaimów Wołynia.

Polityka narodowa i językowa

Główną linią polityki narodowej była polonizacja mniejszości narodowych. Jednocześnie, ze względu na zobowiązania międzynarodowe (np. traktat ryski z 1921 r.), a także opór mniejszości narodowych, władze polskie zmuszone były prowadzić bardzo ostrożną politykę językową, zwłaszcza wobec Ukraińców i Niemców. Wpływ zobowiązań międzynarodowych na politykę władz polskich stopniowo się zmieniał – w 1934 r. Warszawa ogłosiła wycofanie się z systemu międzynarodowej ochrony prawnej mniejszości narodowych. Zmieniła się nawet procedura rejestrowania liczby osób określonej narodowości. W spisie z 1921 r. była pozycja o „narodowości” respondenta, ale podczas spisu z 1931 r. nie zadano pytania o narodowość, choć pytano o ojczysty język i religię. W rezultacie,Liczbę przedstawicieli określonej narodowości w Polsce w 1931 roku można określić tylko w przybliżeniu.

Polityka wobec mniejszości ukraińskiej

Specyfiką ukraińskiej polityki władz polskich była niejasność samych pojęć „ukraiński” i „ukraiński” w oficjalnych gazetach. Polskie władze częściej używały określeń „Rusini”, „Rusin”, „rosyjski” („rusini”, „rusiński”, „ruski”) zamiast „Ukraińców” i „Ukraińców”. Dopiero 27 II 1936 r. wydano zarządzenie ministra spraw wewnętrznych zrównujące terminy "ruski" i "ukraiński" na te same osoby. Na łamach polskich gazet w latach 1918-1923 wielokrotnie podkreślano, że stworzenie przez Ukraińców własnego niepodległego państwa było jedynie chimerą polityczną. Zachodnioukraińską Republikę Ludową nazywano „państwem lilipuckim” (lilipuce państewko). Dążenia narodu ukraińskiego do stworzenia własnego państwa były traktowane w najlepszym razie jako dziwactwa, w najgorszym,że tak niezdrowe pragnienie Ukraińców jest wynikiem wpływu wrogich austro-niemieckich sił politycznych. Ukraińcom odmawiano dojrzałości politycznej i niezależności, dlatego bardzo często Ukraińcy umieszczają to pojęcie nawet w cudzysłowie, próbując pokazać, że jest to fikcyjne społeczeństwo i ich imię też jest fikcyjne. „Tak zwani Ukraińcy galicyjscy de facto nigdy nie prowadzili własnej polityki narodowej” – zanotowano w jednym z numerów „Słowa Polskie”. A przywódcami tego ruchu są nikt inny jak „agenci imperializmu berlińsko-wiedeńskiego”. 26 września 1922 r. Sejm uchwalił ustawę „O podstawach Generalnego Samorządu Wojewódzkiego, a w szczególności województw lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławskiego”, która zobowiązywała władze lokalne do udzielania odpowiedzi przedstawicielom mniejszości narodowych w ich ojczystym język,przewidywała publikację ustaw wojewódzkich i dokumentów miejscowych zarówno w języku polskim, jak i ruskim oraz umożliwiała władzom lokalnym samodzielne ustalanie języka pracy urzędów wewnętrznych. W 1924 r. przyjęto „ustawy rzeżuchy” regulujące używanie języków mniejszości narodowych. Formalnie ustawy te dawały bardzo szerokie prawa do używania języków innych niż polskie. Zezwalano na prowadzenie dokumentacji u władz lokalnych w dwóch językach, używanie języka ojczystego w kontaktach z organami państwowymi, a także wprowadzenie nauki języka ukraińskiego w szkole (jeśli Ukraińcy stanowili co najmniej 25% populacji gminy, a rodzice co najmniej 40 studentów złożyło taką prośbę). Ale jeśli w tym samym czasie zrekrutowano 20 uczniów, których rodzice chcieli uczyć dzieci w języku polskim, to szkoła stała się dwujęzyczna.Aby przeprowadzić ankiety wśród rodziców, utworzono organizację „Native School”. W 1930 r. otwarto w Warszawie Ukraiński Instytut Naukowy z wydziałami ukraińskiego życia gospodarczego i społecznego, ukraińskiej historii politycznej i ukraińskiej kultury oraz historii Kościoła. Mimo to ruch ukraiński przybrał formę walki zbrojnej, zwłaszcza w Galicji, dawniej części Austro-Węgier. W 1930 r. polskie władze przeprowadziły nawet akcję karną wobec miejscowych nacjonalistów, a po zamordowaniu w 1934 r. polskiego ministra spraw wewnętrznych B.W. Perackiego przez bojownika ukraińskiego utworzyły specjalny obóz koncentracyjny, w którym miały być przetrzymywane osoby niepożądane. Tak więc negatywna retoryka, donosy, poszukiwania wrogów ze strony ukraińskiej i polskiej, operacje karne nie przyczyniły się do owocnych dyskusji w tak trudnej i delikatnej materii,jako nawiązanie dobrych stosunków sąsiedzkich. Ukraińcy przegrali bitwę (dyplomatyczną i militarną) o Galicję Wschodnią, ale Polacy nie długo świętowali zwycięstwo. Problem nie został rozwiązany, więc bardzo szybko przypomniała sobie o sobie. Galicja Wschodnia i jej centrum, miasto Lwów, nie były w rzeczywistości ważnym ośrodkiem gospodarczym czy militarno-strategicznym. Wojna toczyła się o kluczowy dla wszystkich symbol, a posiadanie tego symbolu może dodać siły zarówno jednej, jak i drugiej stronie. Chęć nietraktowania ukraińskich interesów narodowych poważnie, zbycia ich, polityka asymilacyjna, kolonialna, a następnie silne naciski doprowadziły do ​​smutnych konsekwencji w latach 30., a zwłaszcza w latach 40. Imperium Rosyjskie, polityka Warszawy była inna.Tam w latach 30. władze pozwoliły gubernatorowi wołyńskiemu G. Yuzevsky'emu i grupie przywódców byłego UPR przeprowadzić umiarkowaną ukrainizację kultu prawosławnego, stworzyć państwowe ukraińsko-polskie organizacje publiczne o mieszanym składzie etnicznym, tworzyć polskie szkoły z obowiązkową nauką języka ukraińskiego przy prawie całkowitym braku odpowiednich szkół ukraińskich. Ale zarówno w Galicji, jak i na Wołyniu większość nauczycieli szkolnych stanowili Polacy. W 1935 r., po śmierci Józefa Piłsudskiego, władze polskie zawarły porozumienie z ukraińskimi nacjonalistami, w ramach którego udzielano pożyczek lokalnym ukraińskim organizacjom handlowym i medycznym w Galicji, część Galicjan powróciła na stanowiska nauczycieli w Galicji. ich ojczyznę, a dwóch Galicjan zostało powołanych na stanowiska dyplomatyczne.W latach 1935-1936 już na Wołyniu prowadzono akcje karne wobec ukraińskich nacjonalistów, choć na znacznie mniejszą skalę niż w 1930 r. w Galicji. W 1938 r. przerwano eksperyment wołyński, G. Yuzevsky'ego przeniesiono na stanowisko gubernatora w Łodzi, a na Wołyniu rozpoczęła się akcja karna aresztowania ukraińskich nacjonalistów, która trwała do września 1939 r., czemu towarzyszyła wzmożona polonizacja ludności Nepalu i koniec ukrainizacji cerkwi.towarzyszyła wzmożona polonizacja ludności nepolitańskiej i zakończenie ukrainizacji Kościoła prawosławnego.towarzyszyła wzmożona polonizacja ludności nepolitańskiej i zakończenie ukrainizacji Kościoła prawosławnego.

Antysemityzm

Od 1931 r. w kraju nasilił się antysemityzm. Żydzi stanowili znaczną część studentów - 6,9% w latach 1934/35, ale liczba studentów żydowskich w latach 1931-1937 spadła z 8982 do 4790. W 1933 r. w Warszawie i Wilnie odbyły się demonstracje domagające się utworzenia „getta sklepowego” – wydzielonych stanowisk na uniwersytetach dla Żydów (ten postulat został ostatecznie spełniony). Pomimo znacznej liczebności mniejszości żydowskiej na Zachodniej Ukrainie, w 1935 r. było tylko 0,6% żydowskich nauczycieli.

Kultura

Teatr

W 1936 r. w republice działały 103 teatry (z czego 56 ruchomych): 67 polskich, 16 rosyjskich i ukraińskich, 15 żydowskich i ani jednego litewskiego czy białoruskiego. Rozwijały się także teatralne przedstawienia amatorskie, w których szczególnie wyróżnił się Związek Młodzieży Wiejskiej, zajmujący się wychowaniem „dobrych obywateli”. W 1937 r. w Polsce istniało 18176 kół związkowych, z których część wystawiała przedstawienia, m.in. w języku białoruskim.

Gospodarka

Jednostką monetarną jest złoty, moneta mała, grosz, która została wyemitowana, reprezentowana była przez: Monety brązowe o nominałach 1, 2 i 5 groszy, monety niklowe o nominałach 10, 20 i 50 groszy, bite przez polską Mennica Polska 1, 2, 5, 10, 20, 50 i 100 zł zostały wystawione przez Bank Polski (Bank Polski) Usługodawca pocztowy i telefoniczny - Ministerstwo Poczt i Telegrafów, miał 9 okręgowych dyrekcji pocztowych i telegraficznych: I dzielnica, Warszawa Dyrekcja II Okręg, Lublin Dyrekcja III Okręg, Wilno Dyrekcja IV Okręg, Katowice Dyrekcja V Okręg, Kraków Dyrekcja VI Okręg, Lwów Dyrekcja VII Okręg, Dyrekcja Poznań VIII, Dyrekcja w Bydgoszczy dzielnica,Dyrekcja w Gdańsku Przewoźnik kolejowy - Polskie Koleje Państwowe. Tramwaj istniał w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Tarnowie, Poznaniu, Inowrocławiu, Bydgoszczy, Toruniu, Grudziądzu, Wilnie, Lwowie, Katowicach, Bielsku-Białej.

głoska bezdźwięczna

Radio Polskie Radio, w tym Krajowa Rozgłośnia Warszawa I, nadająca na falach długich Regionalne stacje radiowe nadające na falach średnich: Warszawa II (Warszawa, Kieleckie, Lublin, Białostoc) Łódź (Łódzkie) Kraków (Krakowskie) ) Toruń (Pomorskie) woj. katowickie śląskie Wilno woj. wileńskie Baranowicze woj. kierunek USA, Kanada, Wielka Brytania, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Ameryka Łacińska, Grecja, Turcja, Dania i Finlandia radiostacja Warszawa III

Zobacz też

Medal Historii Polski „3 Maja”

Notatki (edytuj)

Literatura

Drunin V.P. Polska, Rosja i ZSRR. Wschód. eseje. M .; L.: Gosizdat, 1928. Troicki I. Polska: Wojskowo-gospodarcza. i podlewane. artykuł fabularny. M .; L.: Gosizdat, 1928. Travin D., Margania O. Modernizacja europejska. Rozdział 8. Polska: cud, którego się nie spodziewano Matwiejew GF Kwestie rozwoju polskiego rolnictwa i ruchu chłopskiego na łamach pisma „Problemy rolne”. 1927-1935 (niedostępny link) // Rusistyka i slawistyka, t. 2 - 2007 J. Miranovich Pravoslavnaya Tsarkva ў Polska Dzyarzhava Palititsy (1920-1932) (niedostępny link) // Rusycystyka i slawistyka, tom. 2 - 2007 Turkoўski R. "II Rech Paspalita" ў Emigracja z Londynu 1945-1991. (Prezidant - urad - instytuty quasi-parlamentarne) (niedostępny link) // Rusistyka i slawistyka, t. 4 - 2009 Lagno A.R.Wizerunki Ukraińców na łamach lwowskiej gazety „Słowo Polskie” (1918-1923) // Przymusowe sąsiedztwo – dobrowolna adaptacja w stosunkach dyplomatycznych i międzyetnicznych w Europie Środkowej, Wschodniej i Południowo-Wschodniej w XVIII — XXI wieku. Zbiór artykułów / Redakcja: M. Yu Dronov, A. A. Leontyeva, O. V. Khavanova (redaktor naczelny). M .; SPb.: Nestor-Historia, 2017. P. 225-238. - ISBN 978-5-4469-1339-8 Picheta VI, Domsky L., Kamensky G., Lyublinsky P.I. - M., 1916 .-- T. 36.Nestor-Historia, 2017. S. 225-238. - ISBN 978-5-4469-1339-8 Picheta VI, Domsky L., Kamensky G., Lyublinsky P.I. - M., 1916 .-- T. 36.Nestor-Historia, 2017. S. 225-238. - ISBN 978-5-4469-1339-8 Picheta VI, Domsky L., Kamensky G., Lyublinsky P.I. - M., 1916 .-- T. 36.

Spinki do mankietów

Polska międzywojenna // Transmisja rozgłośni radiowej "Echo Moskwy" Eva Plach, "Psy i hodowla psów w międzywojennej Polsce" Canadian Slavonic Papers 60. nr 3-4

Original article in Russian language