Gina Lolobridjida

Article

February 7, 2023

Luigina „Gina” Lollobrigida ( wł . Luigina „Gina” Lollobrigida ; 4 lipca 1927 - 16 stycznia 2023) była włoską aktorką filmową, fotoreporterką i rzeźbiarką. Była jedną z najbardziej znanych europejskich aktorek w latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych, w okresie, w którym była międzynarodowym symbolem seksu. Niektóre z jej najbardziej znanych filmów to: Chleb, Miłość i sny, Król, królowa i sługa, Cervantes, Trapez, Imperial Venus, Dzwonnik z Notre Dame i inne. Kiedy jej kariera filmowa zaczęła zwalniać, rozpoczęła drugą karierę jako fotoreporter i rzeźbiarz. W latach 70. odniosła wielki sukces, uzyskując dostęp do Fidela Castro na ekskluzywny wywiad. Nadal aktywnie wspierała szereg ruchów włoskich i włoskich, w szczególności National Italian American Foundation (NIAF). W 2008, otrzymał nagrodę NIAF Lifetime Achievement Award podczas obchodów jubileuszu fundacji. W 2013 roku sprzedała swoją kolekcję biżuterii i przekazała prawie 5 milionów dolarów ze sprzedaży na badania nad terapią komórkami macierzystymi.

Młodzież

Urodziła się w Subiaco, miasteczku oddalonym o pięćdziesiąt kilometrów od Rzymu, jako Luigina Lolobrigida, druga z czterech córek Giuseppiny i Giovanniego Mercuriego. Ginetta, jak ją nazywali rodzice, była dzieckiem upartym i wytrwałym: już w wieku przedszkolnym prosiła rodziców, aby mieli własny pokój, ten większy, a drugi dzielili z siostrami Giulianą, Marią i Fernandą. Była bardzo dobrą uczennicą: oprócz bardzo dobrych ocen wyróżniała się zmysłem plastycznym, więc już w niższych klasach szkoły podstawowej była w sekcji teatralnej, a w chórze kościelnym zaczęła śpiewać w wieku dziesięć. Po zakończeniu wojny, w której rodzina przeniosła się do małych miasteczek wokół Rzymu, aby lepiej znosić powszechny głód i biedę, Gina postanowiła kontynuować naukę. Wybrała skromne stypendium iw 1945 roku wstąpiła do Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie.

Pierwsze sukcesy

Ponieważ ojciec i matka nie byli w stanie pomóc jej finansowo, radziła sobie najlepiej, jak potrafiła: pozowała jako modelka, a następnie, ze względu na możliwość zarobku, w 1947 roku zgłosiła się do konkursu Miss Włoch. Choć publiczność najbardziej entuzjastycznie witała ją, gdy wychodziła na wybieg, w tej konkurencji zajęła trzecie miejsce. (Pierwszą była Lucia Bose, która również stała się znaną aktorką, ale stała się bardziej znana dzięki małżeństwu z legendarnym hiszpańskim torreadorem Dominguinem). Chociaż nie zabrała do domu wstęgi Miss Włoch, wspaniała uroda Giny nie pozostała niezauważona: od razu zaczęła otrzymywać propozycje filmowe. To nie tylko epoka, w której włoscy reżyserzy masowo brali naturschki, ale także czas — powojenny — kiedy włoski przemysł filmowy przeżywał swój największy rozkwit: wszyscy, którzy coś znaczyli w świecie filmu, gromadzili się w Cinechitta, miasto filmowe w pobliżu Rzymu, w którym kręcono około stu filmów rocznie. Chociaż przybyła do Wiecznego Miasta z zupełnie innymi planami — studiować sztuki piękne — Đina Lolobridjida nie stawiała oporu: w 1946 roku przyjęła niewielką rolę w filmie Aquilla nera (Czarny orzeł), ponieważ opłata, według jej ówczesnych standardów, , było po prostu astronomiczne — 1000 lirów dziennie. Nie myślała jeszcze o filmie jako o życiowym wyborze, chociaż dostała jeszcze kilka mniejszych ról, tak małych, że jej nazwisko nie pojawiło się w kolejce do kasy. Po występie w ekranizacji opery Donizettiego Łucja z Lammermooru (1947) zdała sobie sprawę, że lekkomyślnością byłoby zmarnować szanse, które się jej rzuciły. W 2010 roku zagrała niewielką rolę w filmie Aquilla nera (Czarny orzeł), ponieważ opłata, jak na jej ówczesne standardy, była po prostu astronomiczna - 1000 lirów dziennie. Nie myślała jeszcze o filmie jako o życiowym wyborze, chociaż dostała jeszcze kilka mniejszych ról, tak małych, że jej nazwisko nie pojawiło się w kolejce do kasy. Po występie w ekranizacji opery Donizettiego Łucja z Lammermooru (1947) zdała sobie sprawę, że lekkomyślnością byłoby zmarnować szanse, które się jej rzuciły. W 2010 roku zagrała niewielką rolę w filmie Aquilla nera (Czarny orzeł), ponieważ opłata, jak na jej ówczesne standardy, była po prostu astronomiczna - 1000 lirów dziennie. Nie myślała jeszcze o filmie jako o życiowym wyborze, chociaż dostała jeszcze kilka mniejszych ról, tak małych, że jej nazwisko nie pojawiło się w kolejce do kasy. Po występie w ekranizacji opery Donizettiego Łucja z Lammermooru (1947) zdała sobie sprawę, że lekkomyślnością byłoby zmarnować szanse, które się jej rzuciły.

Małżeństwo

Na przyjęciu w 1947 roku poznała Milko Škofiča, młodego słoweńskiego lekarza, który pracował w Międzynarodowej Organizacji Uchodźców (IRO), której siedziba mieści się w pobliżu pracowni Cinecit. Gina i Milko pobrali się 14 stycznia 1949 roku. Ceremonia była nietypowa: w małym kościółku na wysokości 2000 m n.p.m. na górze Terminillo w okolicach Rzymu nowożeńcy złożyli przysięgę małżeńską - w kombinezonach narciarskich. Milko Škofić szybko zorientował się, że jego żona ma przed sobą obiecującą karierę i że należy nią ostrożnie zarządzać, więc rok po ślubie porzucił [medycynę] i został menadżerem Giny. W 1947 roku dostała swoją pierwszą, choć niewielką, rolę. Chodziło o film Follie per l'opera w reżyserii Mario Costy, w którym wystąpił słynny baryton Tito Gobi. Wcześniej Djina pojawiła się już w filmie Kosta Love Elixir, filmowej adaptacji o tym samym tytule [Opera | opera], i z tą samą śpiewaczką operową. Opera Madness była pokazywana nie tylko w Stanach Zjednoczonych (gdzie Gina zapisała się jako Lollo Brigida), ale także w Związku Radzieckim jako pierwszy zachodni film po II wojnie światowej.

Wzrost kariery

A kiedy w następnym roku Gini dostała propozycję roli w operze filmowej „I Pagliacci” Mario Costy, poprosiła o milion lirów, niewyobrażalnie wysoką kwotę w tamtym czasie, ale Costa się zgodził. Chociaż film spotkał się z chłodnym przyjęciem, w gazetach było pełno artykułów o „niepowtarzalnej urodzie” Giny. Po kolejnych filmach (Panna młoda nie może czekać, Alina, Serca bez granic) zaczęto pisać, że to Gina Lollobrigida, a nie Vespa, była głównym produktem eksportowym Włoch i nie trzeba było długo czekać na telefon z Hollywood . Skontaktował się z nią potentat filmowy Howard Hughes i w ten sposób Lollo pojawił się w filmowej Mekce w 1950 roku. Howard Hughes przyszedł do jej mieszkania po północy z całą orkiestrą, zaprosił ich do tańca do białego rana, a po trzech miesiącach zaproponował jej kontrakt w języku angielskim. Odmówiła podpisania, dopóki nie otrzyma tłumaczenia. Bogaty ekscentryk obraził się tym, więc Gina następnego dnia spakowała walizki i wróciła do Rzymu. Włoscy reżyserzy natychmiast zasypali ją ofertami, tak że w ciągu zaledwie kilku lat (na początku lat pięćdziesiątych) nakręciła kilkanaście filmów, z których kilka zaznaczyło jej karierę: Miasto broni, Fanfan la Tulipe ze słynnym Gerardem Philippe, Chleb, Miłość i Fantazja, Chleb, miłość i zazdrość, Rzymianka na podstawie powieści Alberta Moravii Żona na jedną noc.... Nauczyła się francuskiego i angielskiego, co pomogło jej stać się jedną z najbardziej rozchwytywanych europejskich aktorek i wkrótce zaczęła wygrywać nagrody. Pierwszą i ulubioną aktorką Giny była Victoire, którą zdobyła we Francji w 1953 roku jako „najlepsza zagraniczna aktorka”. Tę samą nagrodę otrzymała przez kolejne dwa lata. Jako miłośnik sztuki, urządziła to tak, że redaktorzy najsłynniejszych magazynów wnętrzarskich oferowali jej astronomiczne sumy za prawo do publikacji zdjęć swojego domu. Popularność Giny w Europie była ogromna: wszędzie, gdzie się pojawiła, wywoływała poruszenie. Jej wyjście z hotelu na festiwalu w Cannes w 1953 roku wywołało taki chaos, że musiała interweniować policja. Kilku policjantów zostało rannych. Wszyscy podziwiali jej urodę, ale doceniono ją także za aktorstwo i śpiew. Po filmie Najpiękniejsza kobieta świata, ekranizacji życia Liny Cavalieri, aktorki i piosenkarki z epoki Belle Epogue, w której śpiewała arie z opery Tosca, słynna Maria Callas nie mogła uwierzyć, że Gina śpiew nie był zsynchronizowany. Za rolę w tym filmie, która była w sezonie 1955/1956. był najchętniej oglądanym we Włoszech, Gina Lolobrigida otrzymała prestiżową nagrodę Davida di Donatello i została uznana za najlepszą aktorkę roku. Otrzymywali go prezydenci (Argentyna Juan Domingo Peron, Kubańczyk Fidel Castro, jugosłowiański Tito...), koronowane głowy (Elżbieta II) i inni urzędnicy. Po nakręceniu w 1956 roku „Trapeze” (z Tonym Curtisem i Burtem Lancasterem) oraz „Dzwonnika z Notre Dame” (z Anthonym Quinnem) publiczne wychodzenie stało się dla niej prawie niemożliwe. Na Festiwalu Filmowym w Wenecji policja dosłownie wyciągnęła ją z hotelu, który blokowały tysiące fanów.Mimo wszystko Gina Lolobrigida nie popadła w arogancję: przyznała, że ​​wszystkie swoje sukienki wysyła siostrom po kilkukrotnym ich założeniu i że nadal o nie dba jej ojca i matkę. A na początku 1957 roku ogłosiła, że ​​spodziewa się dziecka. Mały Andreja Milko Škofić urodził się 27 lipca 1957 roku. Sześć dni po porodzie, O drugiej w nocy, w towarzystwie męża, Gina wymknęła się z dzieckiem ze szpitala i dotarła do willi, gdzie wszystko było gotowe na przyjęcie „najsłynniejszego włoskiego dziecka”. Aktorka zamówiła dla syna renowację kołyski z XVIII wieku, za co zapłaciła 20 mln lirów. W kolejnych tygodniach willa została zalana prezentami z całego świata, a rodzice wysłali wszystkich do rzymskich sierocińców. Już trzy miesiące po porodzie Gina kontynuowała pracę. W październiku pojawiła się w Londynie i rozpoczęła przygotowania do filmów Ania z Brooklynu, Prawo (w którym partnerowali jej Marcello Mastroianni i Yves Montan) oraz Salomon i królowa Saby z Julesem Brynnerem. Choć wydawało się, że popularność Giny Lolobridjida nie może być przez nikogo przyćmiona, tak się jednak stało. Na włoskim niebie filmowym zabłysła nowa gwiazda - siedem lat młodsza Sophia Loren. Publiczność była podzielona:

Robienie zdjęć

W latach siedemdziesiątych XX wieku Gina Lolobridjida nadal nagrywała, ale coraz mniej ją to pociągało. Twierdziła, że ​​współczesna kinematografia to już nie to samo, że efekty techniczne zastępują całą magię filmu, i zwróciła się w stronę innej sztuki – fotografii. Choć już wtedy brała udział w wielu amatorskich konkursach fotograficznych, jej pasja do fotografii osiągnęła takie rozmiary, że stała się jej głównym zajęciem. Przez rok podróżowała po Włoszech (zawsze przebrana, by fani jej nie rozpoznali i nie przeszkadzali) i zrobiła ponad 20 000 zdjęć, z których wybrała dwieście do swojej pierwszej książki: Italia mia. Pierwsza edycja została dosłownie wyprzedana, a aktorka dostała propozycję, której nie mogła się oprzeć: Imelda Marcos, żona prezydenta Filipin (znana w swoim kraju jako „żelazny motyl”) zamówiła książkę ze swoimi artystycznymi zdjęciami o Filipiny. Gina pracowała nad tym przez dwa lata iw 1976 roku wydała dwie książki: Filipiny i Manila. Ponieważ Marcos został wkrótce obalony, nigdy nie otrzymała obiecanej opłaty w wysokości miliona dolarów za książkę.

Dokument o Fidelu Castro

Po drugiej stronie świata inny mąż stanu uległ urokowi Giny: Fidel Castro. Lolobridjida nakręcił o nim film dokumentalny.

Ostatnie lata i śmierć

Później, kilkadziesiąt lat po tym, jak przestała pracować przed kamerami, znów stawała przed nimi dwa razy do roku: na Balu Róż i Balu Czerwonego Krzyża w Monte Carlo. Mieszkała w Rzymie, w swoim luksusowym domu, a zimową część roku spędzała w swojej willi w szwajcarskim kurorcie narciarskim. Zmarła 16 stycznia 2023 roku w wieku 96 lat.

Filmografia

Galeria zdjęć

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Gina Lolobridjida na stronie IMDb (język: angielski) Gina Lolobridjida na stronie TCMDb (język: angielski) Gina Lolobridjida na stronie AllMovie (język: angielski) Fotografie i literatura

Original article in Serbian language