Fryderyk Chopin

Article

February 6, 2023

Frédéric François Chopin (francuski Frédéric François Chopin, polski Fryderyk Franciszek Szopen; Iron Wheel, 1 marca 1810 - Paryż, 17 października 1849) był polskim romantycznym kompozytorem i pianistą. Najwybitniejszy przedstawiciel polskiej kultury muzycznej i jeden z najważniejszych pianistów i kompozytorów wszechczasów. W wieku dwudziestu lat Fryderyk Chopin przeniósł się do Paryża w celu doskonalenia się. Do tego czasu skomponował już swoje dwa koncerty fortepianowe. Był pierwszym zachodnim kompozytorem, który wprowadził do muzyki klasycznej elementy muzyki słowiańskiej. Jego mazurki i polonezy do dziś stanowią fundament polskiej muzyki ludowej. Chopin często miał problemy zdrowotne i zmarł w wieku 39 lat po długiej chorobie na gruźlicę.

Biografia

Fryderyk Chopin urodził się pod Warszawą jako syn naturalizowanego Francuza Mikołaja Chopina, który przeniósł się do Polski w 1787 r., i matki Polki Tekli Justyny ​​Krzyżanowskiej. Urodził się 1 marca i zawsze w tym dniu obchodził swoje urodziny, choć w akcie chrztu widnieje data jego urodzenia 22 lutego. Chrztu dokonano prawdopodobnie przez pomyłkę dopiero 23 kwietnia, prawie osiem tygodni po narodzinach Chopina.

Pracuje

Oprócz mniejszej liczby utworów orkiestrowych i kameralnych, siedemnastu polskich pieśni na głos i fortepian, Chopin komponował wyłącznie muzykę fortepianową, którą wzbogacił o nowe środki wyrazu. Był wyjątkowy jako pianista, wykonawca własnych utworów i zupełnie wyjątkowy jako autor. Wprowadził nowe zawiłości techniczne w interpretacji - swobodny duch i zmienne tempo, które tylko sugeruje, a nie precyzyjnie określa metronomicznie, ale nic w jego muzyce nie jest obliczone na efekt zewnętrzny. Dlatego wykonanie jego kompozycji wymaga dużej gotowości technicznej i interpretacyjnej. Chopin był bez wzoru do naśladowania w poprzednich okresach muzyki klasycznej i prawie bez spadkobiercy. Pozostawił po sobie opus 74 dzieł drukowanych, które pod względem budowy formalnej i cech poetyckich nie mają sobie równych w muzyce europejskiej. Swoją sztuką wywarł wpływ na muzykę fortepianową i styl interpretacyjny, wpływ sięgający XXI wieku. Jedną grupę utworów Chopina stanowią zbiory polonezów, mazurków, walców, o głębokiej treści. Zwyczajne, salonowe dzieła podnosi do rangi prawdziwych dzieł sztuki. Chopin przyczynił się także do powstania nowych typów dużych form – ballad, fantazji, scherz. Etiuda, która do czasów Chopina była kompozycją instruktażową, wykorzystywaną na lekcjach gry na fortepianie w celu pokonania pewnego problemu technicznego, staje się dla niego utworem koncertowym.

Koncerty fortepianowe

Oprócz licznych utworów fortepianowych, które napisał i nadał im klasyczny, antologiczny charakter i formę koncertową oraz w mniejszym stopniu kameralistykę, dwa koncerty fortepianowe i jedna suita baletowa Sylphide to jedyne utwory, w których użył orkiestry. Szczególnie znaczące są jego dwa koncerty fortepianowe, skomponowane w klasycznej, trzyczęściowej formie dojrzałego koncertu XIX wieku. Berlioz słusznie pisał o nich, że orkiestra to „jedynie akompaniament, że tak powiem, zimny i bezużyteczny”. Fortepian jest na pierwszym planie. Koncerty fortepianowe Chopina na stałe wpisały się w światowy repertuar koncertowy i wszędzie są chętnie wykonywane. Młodzi pianiści chętnie zabierają ich na swoje międzynarodowe konkursy.

Pierwszy koncert, opus 11, e-moll

Ten koncert został ukończony w 1830 roku, opublikowany i miał swoją premierę w 1833 roku. Obfituje w fortepianową wirtuozerię i jest dedykowany pianiście Friedrichowi Kalkbrennerowi. Trzy jego ruchy składają się na cały czas trwania 37 minut. Pierwsza część to Allegro maestoso, całość utrzymana w formie sonatowej i trwająca połowę całego koncertu. Oba jego tematy są bardzo wyraziste i eleganckie, z wydźwiękiem zestawu, bez mocnych kontrastów. Tyle że drugi temat moduluje do E-dur, a orkiestra przez całą część traktowana jest jako stereotypowy akompaniament do bardzo wirtuozowskiego fortepianu. Część druga to Romans - Larghetto E-dur i ze swej natury jest nokturnem. Inspiracją do jej powstania była miłość Chopina do Konstanzy Glatkowskiej, a o wirtuozerii fortepianu świadczy fakt, że część tę można wykonać także jako samodzielny utwór, napisany wyłącznie na fortepian. Tutaj orkiestra jest jeszcze fajniejszym akompaniamentem do uroczej melodii fortepianu. Część trzecia i ostatnia to Rondo – Allegro, ponownie w tonacji E-dur, na końcu powraca do podstawowej tonacji, a jej temat przewodni oparty jest na rytmach krakówki, polskiego tańca ludowego. Fortepian jest tu jeszcze bardziej wirtuozowski, we wszystkich swoich rejestrach, aw drugim temacie Chopin bez ozdób pozwala lewej ręce zagrać oktawę poniżej prawej. Część ta, poprzez wstęp, rozwinięcie i końcową kadencję oraz kodę, daje soliście swobodę wyrażenia całej brawury fortepianu jako instrumentu.

Inny koncert opus 21 f-moll

Koncert ten został ukończony w tym samym roku 1830, tuż przed pierwszym koncertem, ale został opublikowany i miał swoją premierę dopiero w 1835 roku. Inspiracją była miłość Chopina do Konstanzy Glatkowskiej, ale później, gdy została opublikowana, była dedykowana drugiej miłości Chopina, Delfinie Potockiej. Chociaż ten koncert jest dość wirtuozowski, błyskotliwość jest nieco stłumiona na rzecz poetyckiej ekspresji. Trzy jego ruchy składają się na cały czas trwania 35 minut. Pierwsza część to obszerna sonata Maestoso. Charakteryzuje się wyraźnym rytmicznie tematem pierwszym i lirycznym tematem drugim. W części przetworzeniowej i repryzie dochodzi do głosu charakterystyczne dla Chopina zamiłowanie do obfitości fantazyjnych figuracji, ornamentów, olśniewających pasaży i tercji smyczkowych. Część druga to Romans - Larghetto iz natury znów jest nocna, jak w pierwszym koncercie. Tylko, w jej części środkowej następuje mocne wybicie orkiestry, z którego solista w końcowej części delikatną figuracją przywraca pierwotny nastrój części. Ostatnia część trzecia to Rondo – Allegro, utrzymane w stylistyce sonatowej, gdzie temat pierwszy ponownie przywołuje, tylko już bardziej lirycznie, polski taniec ludowy Kujawiak. Epizody części przeplatają się w formie mazurka w orkiestrze i lirycznych partii solowych w fortepianie, dzięki czemu po burzliwych rytmach polskiego oberka, w kadencji i kodzie, solista znów będzie miał okazję wyrazić wszystko wirtuozowskie możliwości fortepianu solo.

Wybrane prace

Ballady – Nie. 1 op. 23, nr. 2 op. 38, nr. 3 op. 47, nr. 4 op. 52. Etiudy – op. 10 i 25 Mazurek Nokturn Dwa koncerty fortepianowe – op. 11 i 21 Polonez-Fantazja – op. 61 Sonata – op. 35 Pieśń – op. 74

Dzieciństwo i wczesna młodość

W 1810 r. rodzina Chopinów przeniosła się do Warszawy. Chopin już jako chłopiec pokazuje swój talent. W wieku siedmiu lat skomponował już dwa utwory muzyczne, dwa polonezy, aw wieku ośmiu lat dawał pierwsze koncerty. Warszawskie gazety pisały o „małym Chopinie”, cudownym dziecku, które występuje na różnych arystokratycznych przyjęciach w stolicy jako główna atrakcja. W Warszawie znany był jako „drugi Mozart”. Pierwszym nauczycielem Chopina był jego ojciec, który szybko się poddał. Potem dostał nowego, zawodowego nauczyciela Wojciecha Živnego, który był polskim skrzypkiem urodzonym w 1756 roku w Czechach. Żiwni był nauczycielem Chopina w latach 1816–1822. lata. Przyznał, że Chopin przewyższał go muzycznie, więc odpowiedzialność za rozwój Chopina spadła na Wilhelma Wirfla, który był jego nauczycielem w latach 1823–1826. lata. Wirfel był słynnym warszawskim profesorem, urodzonym w 1791 r., a także Mieszkaj w Czechach. W 1826 roku Chopin ponownie zyskał nowego nauczyciela, tym razem słynnego pedagoga muzycznego Józefa Elsnera. Wpływ Elsnera na Chopina jest niepodważalny. Chociaż pozwalał mu kierować własną grą, surowo traktował teoretyczne wykształcenie – połączenie, które okazało się skuteczne. Chopin uzyskał w ten sposób styl, który miał przeniknąć jego przyszłą twórczość. W 1829 roku spotkał w Warszawie Paganiniego i niemieckiego kompozytora Johanna Hummla. W tym samym roku poznał swoją pierwszą miłość, studentkę i piosenkarkę Konstancę Glatkowską, która go zainspirowała. W tym czasie powstały oba koncerty fortepianowe Chopina. Wczesną młodość spędził podróżując po Berlinie, Wiedniu i Dreźnie. Dał dwa koncerty fortepianowe w Wiedniu, za co zebrał zarówno dobre, jak i złe recenzje. Jego pierwszy koncert fortepianowy opus 21 f-moll,

Paryż

W tym samym roku w Warszawie wybuchła rewolucja przeciwko rosyjskiemu okupantowi. Chopin przebywał wówczas w Wiedniu i gwałtownie zareagował na tę wiadomość. Ogarnęło go silne pragnienie powrotu do ojczyzny, ale przyjaciele odradzali mu wyjazd. Zamiast tego Chopin przeniósł się do Paryża. W swoim pamiętniku Chopin opisuje silne wzruszenia związane z sytuacją w ojczyźnie. Po kilku miesiącach Rosjanie zabili rewolucjonistów i stłumili rewolucję. Chopin utrzymywał kontakty towarzyskie z innymi polskimi emigrantami w Paryżu. Wśród jego przyjaciół byli muzycy Franz Liszt, Hector Berlioz, Felix Mendelssohn, Robert Schumann i Vincenzo Bellini (którego grób znajduje się obok Chopina), malarz Eugène Delacroix oraz pisarze Honore de Balzac i George Sand, która była także jego kochanką. Jako kompozytor był wysoko ceniony przez swoich przyjaciół kompozytorów, zwłaszcza przez Schumanna, który nazwał go „geniuszem”. W Paryżu Chopin dał wiele koncertów, czasem razem z innymi kompozytorami, co świadczy o bogactwie ówczesnej paryskiej sceny muzycznej. W 1835 roku Chopin odwiedził krewnych w Karlowych Warach w Niemczech. Stamtąd towarzyszył rodzicom do ich mieszkania w Dječinie w Czechach, a następnie udał się do Warszawy. Po powrocie z Warszawy spędził kilka tygodni w Dreźnie i Lipsku, gdzie poznał Mendelssohna, Schumanna i jego żonę Klarę. Zachorował na zapalenie płuc, tak poważne, że niektóre polskie media informowały o śmierci Chopina. Po powrocie z Warszawy spędził kilka tygodni w Dreźnie i Lipsku, gdzie poznał Mendelssohna, Schumanna i jego żonę Klarę. Zachorował na zapalenie płuc, tak poważne, że niektóre polskie media informowały o śmierci Chopina. Po powrocie z Warszawy spędził kilka tygodni w Dreźnie i Lipsku, gdzie poznał Mendelssohna, Schumanna i jego żonę Klarę. Zachorował na zapalenie płuc, tak poważne, że niektóre polskie media informowały o śmierci Chopina.

Chopina i George Sand

Fryderyk Chopin i Georges Sand byli wówczas znaną parą i napisano o nich obszerną literaturę. Początkowo George Sand nie była dla Chopina atrakcyjna. „Coś w niej jest odrażające” – powiedział swojej rodzinie. W 1836 roku Chopin zaręczył się z Polką Marią Wodzińską, która miała wówczas 17 lat. W liście do przyjaciółki Georges Sand spierała się, czy pozwolić Chopinowi być z narzeczoną, czy też zakończyć związek i rozpocząć nowy z Chopinem. Wyraźnie kochała Chopina i namawiała go na związek, dopóki się nie zgodził. Zima 1838–1839. Chopin przebywał z George Sand na Majorce, w klasztorze Valdemosa. Znajdują się tam ich rzeczy osobiste (fortepian, nuty, obrazy, meble i odcisk dłoni). Stan zdrowia Chopina pogorszył się wówczas i aby ratować życie, udał się z George Sand i dwójką jej dzieci do Barcelony, a następnie do Marsylii. Jego stan zdrowia poprawił się tam, chociaż nigdy w pełni nie wyzdrowiał. Narzekał na niekompetencję lekarzy na Majorce: „Pierwszy powiedział, że umrę, drugi, że wydałem ostatnie tchnienie, trzeci, że już nie żyję”. Chopin spędzał wakacje z Georges Sand iw tym czasie skomponował wiele swoich utworów, między innymi Poloneza As-dur op.53, jednego z najsłynniejszych dzieł Chopina. W 1847 roku Chopin i George Sand rozstali się, po długich problemach rodzinnych. Sand nie odwiedziła go później, gdy umierał, chociaż Chopin wyraził taką chęć. Chopin spędzał wakacje z Georges Sand iw tym czasie skomponował wiele swoich utworów, między innymi Poloneza As-dur op. 53, jednego z najsłynniejszych dzieł Chopina. W 1847 roku Chopin i George Sand rozstali się, po długich problemach rodzinnych. Sand nie odwiedziła go później, gdy umierał, chociaż Chopin wyraził taką chęć. Chopin spędzał wakacje z Georges Sand iw tym czasie skomponował wiele swoich utworów, między innymi Poloneza As-dur op. 53, jednego z najsłynniejszych dzieł Chopina. W 1847 roku Chopin i George Sand rozstali się, po długich problemach rodzinnych. Sand nie odwiedziła go później, gdy umierał, chociaż Chopin wyraził taką chęć.

Śmierć

Na krótko przed śmiercią Chopin dał się namówić na wycieczkę po Anglii. To była fatalna decyzja. Panujący tam wilgotny klimat niekorzystnie wpłynął na chorego na gruźlicę Chopina. Zmarł wkrótce po powrocie do Paryża, 17 października 1849 roku, w otoczeniu przyjaciół i siostry. Pochowano go w Paryżu, a jego serce zgodnie z jego wolą przeniesiono do kościoła św. Krzyża w Warszawie. Na podstawie zachowanego serca naukowcy ustalili, że zmarł na zapalenie osierdzia.Pogrzeb został opóźniony o prawie dwa tygodnie, ponieważ Chopin chciał, aby Requiem Mozarta było śpiewane na pogrzebie przez kobiece głosy, na co Kościół w Medellin nigdy wcześniej nie pozwolił. W pogrzebie wzięło udział około 3000 osób.

interesujące fakty

Co pięć lat w Warszawie odbywa się Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Imię Chopina nosi Międzynarodowy Port Lotniczy w Warszawie. O romansie Chopina i George Sand nakręcono dwa filmy. Pierwszy film Impromptu powstał w 1991 roku, drugi Chopin: Pragnienie miłości w 2002. Jest też film Pamiętna piosenka o życiu Chopina, zrealizowany w 1945 roku. Istnieje gra wideo na konsolę Xbox 360 z udziałem Chopina o nazwie Eternal Sonata (wydana w 2006 r.) Asteroida 3784 Chopin nosi imię Chopina, podobnie jak krater na Merkurym. Muzyka Chopina pojawia się w wielu filmach, m.in. Pianista i Obywatel Kane. Przez pewien czas Chopin nosił brodę tylko po jednej stronie twarzy, co lakonicznie tłumaczył: „To nie ma znaczenia, publiczność i tak widzi tylko mój prawy profil”. Jego imieniem nazwano warszawskie lotnisko im. Fryderyka Chopina.

Bibliografia

Literatura

Linki zewnętrzne

Nuty Chopina (język: angielski) Bezpłatne nagrania muzyki Chopina (język: angielski) 76 plików midi z utworami Chopina (język: angielski) O Chopinie i muzyce polskiej (język: angielski) Polska strona o Chopinie (język: polski) Classic Cat - Chopin mp3 (język: angielski) Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina (język: angielski) (język: polski)

Original article in Serbian language