Hawana

Article

February 6, 2023

Hawana (hiszp. San Cristóbal de La Habana) to stolica Kuby. Według szacunków z 2011 roku miasto liczyło 2 125 977 mieszkańców, co czyni je czwartym co do wielkości miastem na Karaibach (po Caracas, Maracaibo i Santo Domingo). W Starej Hawanie zachowała się duża liczba budynków z okresu kolonizacji hiszpańskiej, epoki baroku, neoklasycyzmu i art deco, dzięki czemu od 1982 roku Hawana znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Geografia

Miasto rozciąga się głównie na zachód i południe od Zatoki Havana, do której wchodzi się przez wąskie przejście i podzielonej na trzy główne porty: Marimelena, Guanabacoa i Atares. Wolno płynąca rzeka Almendares przepływa przez miasto z południa na północ i wpada do Cieśniny Florydzkiej, kilka mil na zachód od zatoki. Niższe wzgórza, na których leży miasto, wznoszą się lekko od głębokiego morza. Wyróżniającym się wzniesieniem jest 60-metrowy wapienny grzbiet, który schodzi od wschodu i kończy się na wzniesieniach La Cabana i El Moro, na których znajdują się kolonialne fortyfikacje z widokiem na zatokę. Kolejnym znaczącym wzniesieniem jest wzgórze, na którym znajduje się Uniwersytet Hawany i Pałac Książęcy.

Klimat

Hawana, podobnie jak większość Kuby, cieszy się przyjemnym tropikalnym klimatem przez cały rok, co jest łagodzone przez położenie wyspy w pasatach i ciepłych prądach morskich. Średnie temperatury wahają się od 22°C w styczniu i lutym do 28°C w sierpniu. Temperatury rzadko spadają poniżej 10°C, natomiast najniższa odnotowana temperatura wyniosła 2°C zmierzona w Santiago de las Vegas w gminie Bojieros. Opady są najbardziej intensywne w czerwcu i październiku, a najniższe od grudnia do kwietnia, średnio 1200 mm rocznie. Huragany czasami uderzają w wyspę, ale głównie w południowe wybrzeże, więc szkody w Hawanie są mniejsze niż w innych częściach Kuby. W dniach 8-9 lipca 2005 r. południowe przedmieścia miasta zostały bezpośrednio dotknięte przez huragan Denis z wiatrem dochodzącym do 160 km/h. Burza wzniosła fale 3 m ponad wysokość wału, a wiatry uszkodziły część zrujnowanych budynków kolonialnych.

Historia

Konkwistador Diego Velázquez de Cuéllar założył Hawanę w 1515 roku na południowym wybrzeżu wyspy, w pobliżu dzisiejszego miasta Surgidero de Batabano. Hawana została przeniesiona do obecnej lokalizacji w 1519 roku. Początkowo Hawana była portem handlowym, a od 1607 roku stolicą hiszpańskiej kolonii Kuby. Hawana była kilkakrotnie splądrowana i spalona przez piratów w latach 1538, 1555 i 1553. Wielka Brytania zajęła miasto w 1762 roku podczas wojny siedmioletniej. Hiszpanie odzyskali miasto w swoje ręce w zamian za Florydę. Potem uczynili z niego najbardziej ufortyfikowane miasto w Ameryce. Od 1607 Hawana była stolicą hiszpańskiej kolonii Kuby. Dzięki rozwojowi handlu Kuby z Ameryką Północną na początku XIX wieku Hawana stała się miastem zaawansowanym i nowoczesnym. Miejscowa burżuazja budowała luksusowe apartamenty i wille. Największe gwiazdy tamtych czasów gościły w teatrach Hawany. Przybysze tamtych czasów pochlebnie nazywali Hawanę „Paryskimi Antylami”. W latach dwudziestych, podczas prohibicji w Stanach Zjednoczonych, Hawana stała się popularnym miejscem wypoczynku dla Amerykanów, ze względu na dużą liczbę klubów nocnych i kasyn. Pozostali tam Frank Sinatra, Ava Gardner, Net King Cole, Gary Cooper, później Ernest Hemingway, ale także liderzy mafii, tacy jak Lucky Lucan. Większość klubów nocnych, które były swego rodzaju symbolem Hawany, została zamknięta w 1959 roku po rewolucji kubańskiej. ale także liderzy mafii, tacy jak Laki Lucan. Większość klubów nocnych, które były swego rodzaju symbolem Hawany, została zamknięta w 1959 roku po rewolucji kubańskiej.

Populacja

Według szacunków w 2011 roku miasto liczyło 2 135 498 mieszkańców. Bogate środowisko kulturowe Hawany obejmuje nie tylko Hiszpanów z różnych regionów Półwyspu Iberyjskiego, ale także inne narody europejskie. W czasach przed dojściem Fidela Castro do władzy miasto było podzielone ekonomicznie i etnicznie. Po jednej stronie była mniejszość bogatych i wykształconych oraz silna klasa średnia, po drugiej zaś większość klasy robotniczej. Taki podział był w dużej mierze oparty na pochodzeniu etnicznym: biali byli w większości zamożni, podczas gdy czarni i Mulaci byli w większości biedni. Struktura gospodarcza nie dawała Mulatom wielu możliwości, z wyjątkiem nieatrakcyjnych zawodów, ani wielu możliwości zdobycia wykształcenia. System zmienił się po rewolucji z 1959 r., więc Kubańczycy ze wszystkich grup etnicznych zaoferowali zatrudnienie i edukację. Już, czołowe stanowiska i studia były w większości zarezerwowane tylko dla członków Partii Komunistycznej i uznanych sympatyków, chociaż w ostatnich czasach zostało to nieco złagodzone. W polityce mieszkaniowej rząd prowadzi formalną politykę niedyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne, a niezależni obserwatorzy generalnie uważają, że praktyka ta jest prowadzona sumiennie. W XVIII i XIX wieku oraz na początku XX wieku do Hawany przybyły duże fale imigrantów z Wysp Kanaryjskich, Katalonii i Galicji. Kubański rząd kontroluje imigrację do Hawany w oparciu o fakt, że w aglomeracji Hawany (ok. 20% ogółu ludności) korzystanie z ziemi, wody, elektryczności, transportu i innych elementów infrastruktury miejskiej nie wystarcza do obecną gęstość zaludnienia. W Hawanie jest populacja migrantów wewnętrznych zwana Palestinos (Palestyńczycy); pochodzących głównie ze wschodniego regionu Orientu. Hawana ma znaczną mniejszość chińską, liczącą około 200 000 przed rewolucją, a teraz liczącą około 100 000, oraz nie-kubańską populację o nieznanej liczbie, w tym Rosjan, którzy stale imigrowali w czasach sowieckich i którzy mieszkają głównie w dystrykcie Habana del. to także kilka tysięcy młodszych uchodźców z Afryki Północnej. Katolicy rzymscy tworzą największą wspólnotę religijną w Hawanie. Społeczność żydowska w Hawanie zmniejszyła się po rewolucji z początkowych 15 000 - z których wielu uciekło przed nazistowskimi prześladowaniami - do około 1500 osób. Po przejęciu władzy przez Castro w 1959 wielu opuściło Kubę i wyjechało do Miami lub wróciło do Izraela. W Hawanie było pięć synagog, z których pozostały tylko trzy: prawosławna, konserwatywna i sefardyjska. która przed rewolucją liczyła około 200 000, a teraz liczy około 100 000 oraz nie-kubańską populację o nieznanej liczbie, w tym Rosjanie, którzy stale emigrowali w czasach sowieckich i którzy mieszkają głównie w dystrykcie Habana del Este i kilka tysięcy młodszych uchodźców z Afryki Północnej wiek. Katolicy rzymscy tworzą największą wspólnotę religijną w Hawanie. Społeczność żydowska w Hawanie zmniejszyła się po rewolucji z początkowych 15 000 - z których wielu uciekło przed nazistowskimi prześladowaniami - do około 1500 osób. Po przejęciu władzy przez Castro w 1959 wielu opuściło Kubę i wyjechało do Miami lub wróciło do Izraela. W Hawanie było pięć synagog, z których pozostały tylko trzy: prawosławna, konserwatywna i sefardyjska. która przed rewolucją liczyła około 200 000, a teraz liczy około 100 000 oraz nie-kubańską populację o nieznanej liczbie, w tym Rosjanie, którzy stale emigrowali w czasach sowieckich i którzy mieszkają głównie w dystrykcie Habana del Este i kilka tysięcy młodszych uchodźców z Afryki Północnej wiek. Katolicy rzymscy tworzą największą wspólnotę religijną w Hawanie. Społeczność żydowska w Hawanie zmniejszyła się po rewolucji z początkowych 15 000 - z których wielu uciekło przed nazistowskimi prześladowaniami - do około 1500 osób. Po przejęciu władzy przez Castro w 1959 wielu opuściło Kubę i wyjechało do Miami lub wróciło do Izraela. W Hawanie było pięć synagog, z których pozostały tylko trzy: prawosławna, konserwatywna i sefardyjska. Społeczność żydowska w Hawanie zmniejszyła się po rewolucji z początkowych 15 000 - z których wielu uciekło przed nazistowskimi prześladowaniami - do około 1500 osób. Po przejęciu władzy przez Castro w 1959 wielu opuściło Kubę i wyjechało do Miami lub wróciło do Izraela. W Hawanie było pięć synagog, z których pozostały tylko trzy: prawosławna, konserwatywna i sefardyjska. Społeczność żydowska w Hawanie zmniejszyła się po rewolucji z początkowych 15 000 - z których wielu uciekło przed nazistowskimi prześladowaniami - do około 1500 osób. Po przejęciu władzy przez Castro w 1959 wielu opuściło Kubę i wyjechało do Miami lub wróciło do Izraela. W Hawanie było pięć synagog, z których pozostały tylko trzy: prawosławna, konserwatywna i sefardyjska.

Sławni ludzie

Stara Hawana pełna jest pereł architektury z epok architektury kolonialnej, barokowej, neoklasycystycznej i art deco. Budynki inspirowane są architekturą mauretańską, hiszpańską, włoską, klasyczną grecką i rzymską, a także stylem nowoczesnym.

Epoka baroku

Jednym z najpiękniejszych budynków w Hawanie jest barokowy „Palacio de los Capitanes Generales” wybudowany w latach 1776-1792. Najlepszymi przykładami kubańskiej architektury barokowej są Convento de Santa Clara (Convento de Santa Clara) wybudowany od 1638 do XVIII wieku oraz katedra w Hawanie (1748-1777). Hawana była niezwykle ważnym miastem dla handlu między starym a nowym światem, dlatego zbudowano w niej wiele fortec w celu ochrony statków i kupców: Fortecę Mocarstw Królewskich, po wschodniej stronie wejścia do portu w Hawanie (Castillo de la Real Fuerza) 1552-1577. Twierdza San Carlos de la Cabana (La Fortaleza de San Carlos de la Cabana) 1558-1577. Castillo del Morro 1589-1630. Wiele budynków w Starej Hawanie zostało odrestaurowanych z pomocą UNESCO i darowizn zagranicznych. Tak było w przypadku najpiękniejszych placów w mieście: Plaza Vieja i Plaza de Armas.

XIX i XX wiek

Mieści się w nim 142-metrowy obelisk poświęcony poecie i rewolucjonistce z czasów walki o niepodległość, Jose Marti. Są też monumentalne budynki ministerstw i Komunistycznej Partii Kuby.

Gospodarka

Hawana jest najważniejszym ośrodkiem przemysłowym Kuby. Z gałęzi przemysłu wyróżnia się obróbka metali, przemysł maszynowy oraz przemysł chemiczny. Miasto produkuje rum (Havana Club), tekstylia i wyroby tytoniowe. Marka cygar Havana jest legalnie produkowana tylko w Hawanie.

Ruch drogowy

Miasta partnerskie

Mińsk Isfahan Tijuana Kadyks Glasgow Stambuł Madryt Barcelona Mar del Plata Sullana Sao Paulo Petersburg Manila Meksyk Ateny Teheran Windhoek Toledo Rio de Janeiro Sewilla Gijon Rotterdam Santo Domingo Constanta Mobil Sintra

Bibliografia

Galeria

Zewnętrzne linki

Mapa Hawana Lonely Planet: Hawana

Original article in Serbian language