Cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego

Article

January 28, 2023

Cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego (łac. Imperator Romanus Sacer) to tytuł elekcyjnego monarchy Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Dla wygody pierwszym cesarzem jest Karol Wielki, który w 800 został koronowany na papieża Leona III jako cesarz Zachodu. Cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego byli koronowani na papieży do XVI wieku, a ostatni cesarz Franciszek II abdykował w 1806 roku podczas wojen napoleońskich. Słowo „rzymski” w tytule cesarza jest wyrazem idei translatio imperii, zgodnie z którą cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego byli spadkobiercami cesarzy Zachodu, a nawet całego Cesarstwa Rzymskiego. W latach 1772-1835 tytuł króla Galicji i Włodzimierza został dodany do pełnego tytułu cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Oficjalna nazwa – Romanorum Imperator (łac. Romanorum Imperator), Cesarz rzymski; w historiografii niemieckiej cesarz rzymsko-niemiecki (Römisch-deutscher Kaiser).

Imitacja tronu

Sukcesji tronu Świętego Cesarstwa Rzymskiego towarzyszyło wiele cech. Tron cesarski, dzięki wyborom, był tylko częściowo dziedziczny. Często jednak tytuł cesarski pozostawał przez długi czas w jednej dynastii, a elekcje wymagały od kandydatów ustępstw wobec elektoratu (tzw. Wahlkapitulationen, kapitulacji elekcyjnej). Według Złotej Bulli z 1356 r. cesarz był wybierany przez Radę siedmiu (elektorów) i mianowany przez cesarza rządzącego. Jednak w 1623 r., podczas wojny trzydziestoletniej, liczba elektorów wzrosła. Formalnie wybrany może być każdy katolik. Od 1483 r. królowie Niemiec (a więc cesarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego) byli zawsze przedstawicielami Domu Habsburgów (z krótką przerwą w latach 1742-1745). Nieustannie po 1556 roku

Lista

Lista ta obejmuje zarówno cesarzy koronowanych, jak i wybieranych. Numeracja podana jest z uwzględnieniem królów Niemiec.

Karolingowie

Karol I Wielki (800–814) Ludwik I Pobożny (814–840) Lothar I (843–855) Ludwik II (855–875) Karol II Łysy (875–877) Karol III Gruby (881–887)

Przewodnicy dynastii

Guy III Spoleto (891-894) Lambert II Spoleto (894-898)

Karolingowie

Arnulf I Karyntii (896–899) Ludwik III Ślepy (903–905) Berengar (915–924)

Dynastia saska (ottońska)

Otto I Wielki (962–973) Otto II (973–983) Otto III (996–1002) Henryk II Święty (1014–1024)

Saliya

Suplinburg

Gogenstaufen

dobroć

Gogenstaufen

Luksemburg

Wittelsbach

Luksemburg

Habsburgowie

Wittelsbach

Dom Lotaryński

Widzieć także

Elektor Świętego Cesarstwa Rzymskiego

Źródła

Schneidmüllera, Bernda. Cesarze średniowiecza. Od Karola Wielkiego do Maksymiliana I. — Monachium, 2006. ISBN 3-406-53598-4. Schneidmuller, Bernd; Weinfurter, Stefan (red.) Niemieccy władcy średniowiecza. Portrety historyczne od Henryka I do Maksymiliana I (919–1519). — Monachium, 2003. ISBN 3-406-50958-4.

Original article in Ukrainian language