Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej

Article

January 28, 2023

Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej (zwana w propagandzie sowieckiej i rosyjskiej petlurystami) – od lutego 1917 do kwietnia 1918 r. – formacje zbrojne Ukraińskiej Republiki Ludowej, tworzone na bazie ukrainizowanych jednostek armii rosyjskiej, ukraińskich oddziałów armii Armia austro-węgierska „Sichiczowie” i inni), formacje (jeńcy ukraińscy w Niemczech i Austro-Węgrzech), byli jeńcy galicyjscy („Strzech Siczowie”) oraz oddziały ochotnicze – „Haidamacy”, „Wolni Kozacy” i inni; od października 1918 do listopada 1920 – regularne wojsko Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Warunki wstępne (luty-maj 1917)

Rosyjski front I wojny światowej na terytorium Ukrainy

I wojna światowa trwa już od trzech lat i trwa nieprzerwanie na ziemiach ukraińskich, powodując ogromne straty materialne i ludzkie. Jedna trzecia armii rosyjskiej (25 korpusów) znajdowała się na Ukrainie. Przez jej terytorium przebiegał jeden z największych frontów – południowo-zachodni, który rozciągał się na długości 615 km. Według stanu na 1 kwietnia 1917 r. Front Południowo-Zachodni (Armia Specjalna, 7, 8, 11) liczył 2 315 000 żołnierzy i oficerów, a wraz z tylnymi placówkami i instytucjami 3 265 000, z czego 1,2 mln stanowili Ukraińcy. W 1916 r. utworzono Front Rumuński, którego część stacjonowała również na ziemi ukraińskiej (4, 6 i 9 armia, a od 25 czerwca 1917 r. przesunięta 8). Liczył 1 007 000, a z tyłu 1 500 000 żołnierzy i oficerów, z których 30 procent stanowili Ukraińcy.Na froncie iw pobliskich zapleczu znajdowały się 44 garnizony liczące 452,5 tys. żołnierzy i oficerów. Spośród nich w obwodzie kijowskim 7 garnizonów w liczbie 120 tys., na Wołyniu 11 garnizonów w liczbie 65,5 tys., w Podolsku 15 garnizonów w liczbie 88 tys., w Chersoniu 5 garnizonów w liczbie 145 tys., aw Besarabii 6 garnizonów w liczbie 55 tys.

Ruch ukraiński w armii rosyjskiej po rewolucji lutowej 1917 r.

Rewolucyjne procesy z lutego 1917 r. spowodowały upolitycznienie armii rosyjskiej. W marcu-kwietniu 1917 r. w oddziałach tylnych i frontowych, przy wsparciu rewolucyjnego rządu rosyjskiego, utworzono ukraińskie komitety wojskowe — wybieralne organy wojskowe typu narodowego. Wojsko w swej masie było zafascynowane ideą własnej państwowości i wyrażało chęć obrony niepodległości Ukrainy z bronią w ręku. Rozwój ukraińskiego ruchu wojskowego wymagał stworzenia jednego centrum dowodzenia. Takie centrum powstało w Kijowie. Wiodącą rolę w nim odegrał były założyciel Ukraińskiej Partii Rewolucyjnej porucznik Mykoła Michnowski, który był adwokatem w Kijowskim Sądzie Rejonowym. Należał do „Bractwa Niezależnych”. Wraz ze swoimi zwolennikami i ludźmi o podobnych poglądach A. Stepanenko, Y. Gan, V. Pavlenko, V. Otamanovsky, V.W tym czasie wzywali do natychmiastowego utworzenia narodowej armii regularnej. 9 (22) marca 1917 r. z inicjatywy Mykoły Michnowskiego odbyło się w Kijowie pierwsze spotkanie ukraińskich oficerów i żołnierzy armii rosyjskiej. 16 (29) 1917 r. na zebraniu wojskowego garnizonu Kijowa powstała pierwsza organizacja wojskowa - Ukraiński Klub Wojskowy im. hetmana Pawła Polubotki. Głównym zadaniem organizacji było „zjednoczenie wszystkich ukraińskich żołnierzy w bezpośredniej organizacji armii narodowej, jako potężnej siły militarnej, bez której nie sposób myśleć o uzyskaniu pełnej wolności Ukrainy”. Na zebraniu klubu postanowiono rozpocząć tworzenie armii narodowej,rozpocząć formowanie ukraińskich ochotniczych pułków i pierwszemu z nich nadać nazwę - 1. ukraiński kozacki im. Pułk Hetmana B. Chmielnickiego. Równolegle z klubem wojskowym powstał Ukraiński Wojskowy Komitet Organizacyjny, który był bezpośrednio zaangażowany w tworzenie narodowych sił zbrojnych. 10 kwietnia 1917 r. w Kijowie odbyła się narada ukraińskich żołnierzy-weteranów. Uwierzyli rewolucyjni demokraci rosyjscy i ukraińscy, którzy doszli do władzy (przy obecnym heroizmie i patriotyzmie małoruskich żołnierzy),że takie środki podniosą zdolności bojowe armii i doprowadzą do zwycięstwa „broni rosyjskiej” na frontach I wojny światowej. W kwietniu 1917 r. w Mińsku powstała Rada Frontu Ukraińskiego dla oddziałów Frontu Zachodniego, na czele której stanął Szymon Petlura. W maju 1917 r., mimo oporu rosyjskiego dowództwa, sformowano Ukraiński Pułk Kozaków im. hetmana B. Chmielnickiego liczący 3200 żołnierzy, dowodzonych przez kpt. D. Putnyka-Grebenyuka, a później podpułkownika Jurija Kapkana. Wszechukraińskie Zjazdy Wojskowe z 1917 r. odegrały znaczącą rolę w powstaniu armii ukraińskiej i jednocześnie upadku rosyjskiej armii cesarskiej. W maju 1917 r. na I Ogólnoukraińskim Zjeździe Wojskowym powstał Ukraiński Generalny Komitet Wojskowy, który miał kierować całym ukraińskim ruchem wojskowym.Równolegle z tworzeniem ukraińskich organizacji wojskowych i formowaniem pułków ochotniczych następował proces ukrainizacji tych frontowych jednostek armii rosyjskiej, które składały się głównie z Ukraińców. Na początku I wojny światowej w carskiej armii zmobilizowano ponad 4 miliony Ukraińców, a wraz z rozprzestrzenianiem się ukraińskiego ruchu narodowego zaczęli domagać się od rosyjskiego dowództwa podziału ich na odrębne jednostki wojskowe.które w miarę rozprzestrzeniania się ukraińskiego ruchu narodowego zaczęły domagać się od rosyjskiego dowództwa rozdzielenia ich na odrębne jednostki wojskowe.które w miarę rozprzestrzeniania się ukraińskiego ruchu narodowego zaczęły domagać się od rosyjskiego dowództwa rozdzielenia ich na odrębne jednostki wojskowe.

Formacje zbrojne Ukraińskiej Republiki Ludowej w 1917 r. Obrona Kijowa

W sierpniu 1917 r. ukrainizowany 34 Korpus Armii Rosyjskiej pod dowództwem gen. Pawła Skoropadskiego został przemianowany na Dowództwo Rosyjskie na I Korpus Ukraiński, a we wrześniu z VI Korpusu Armii Rosyjskiej utworzono II Korpus Sicz Zaporoże (dowódca gen. Mandryka). Na początku listopada 1917 r. oficerowie i żołnierze ukraińskiego pochodzenia rosyjskiego fińskiego pułku piechoty stacjonującego na Ukrainie utworzyli formację Haydamatsky Kuryn pod dowództwem kpt. Pustovita. Zimą 1917-1918 część z tych jednostek brała udział w walkach z wojskami bolszewickimi na lewobrzeżnej Ukrainie oraz w obronie Kijowa. Jednak znaczna część ukraińskich oddziałów rosyjskich (16 dywizji), które nie zostały na czas wycofane z frontu przez władze UPR, została przez bolszewików rozbrojona lub zdemobilizowana,Rada Centralna odrzuciła wówczas potrzebę utworzenia regularnej armii ukraińskiej, podtrzymując zasadę formowania sił zbrojnych na bazie policji. W rezultacie, a także pod wpływem agitacji bolszewickiej, rozwiązano ukraińskość jednostek regularnej armii rosyjskiej. W listopadzie 1917 r. komendant Kijowskiego Okręgu Wojskowego pułkownik W. Pawlenko zainicjował utworzenie Ukraińskiej Straży Ochotniczej, tworząc w Kijowie dwie rozwścieczone dywizje. Pod koniec 1917 r. ze schwytanych w Kijowie Galicjan utworzono Galicyjsko-Bukowińską Chatę Strzelców Siczowych i wkrótce przemianowano ją na Chatę Strzelców Siczowych (od marca 1918 r. pułk). Już w kwietniu 1917 r. rozpoczął się proces formowania paramilitarnych formacji Wolnych Kozaków, które na przełomie 1917 i 1918 r. prowadziły skuteczną walkę z Ukraińską Czerwoną Gwardią.W listopadzie 1917 r. utworzono Ukraiński Generalny Sztab Wojskowy, który kierował wszystkimi siłami zbrojnymi Ukrainy. 18 grudnia Mykoła Porsh został sekretarzem generalnym do spraw wojskowych. W tym czasie nastąpiła spontaniczna demobilizacja, żołnierze po kilku latach w okopach masowo opuścili front. 26 grudnia na spotkaniu Sekretariatu Generalnego Porsche poinformował: „Wojsko codziennie się rozpada. Upadają jednostki wojskowe, zarówno bolszewickie, jak i ukraińskie.” W tych warunkach nie można było oprzeć się na ukraińskich częściach starej armii cesarskiej i zaistniała potrzeba utworzenia nowej armii. 3 (16) stycznia 1918 r. Mała Rada uchwaliła ustawę o Armii Ludowej, która regulowała podstawowe zasady armii ukraińskiej na podstawie Milicji Ludowej, wyprzedzając dekret Lenina o utworzeniu RSCA, który został wydane dopiero 12 dni później.Na przełomie stycznia i lutego 1918 r. na obrzeżach Kijowa wybuchły zaciekłe walki z nacierającymi wojskami bolszewickimi pod dowództwem M. Murawjowa, którzy wpadli do miasta. Stolicy Ukrainy bronił Hajdamacki Kisz Słobidzkiej Ukrainy, Chata Strzelców Siczowych, Chata Pomocnicza Studentów, Chata Wolnych Kozaków, pułk im. Koshov K. Gordienko, Oddzielna Chata Czarnomorska, Chata Kolejowa, Dywizja Pancerna i inne małe jednostki wojskowe. Wyjeżdżając z Kijowa, wszystkie jednostki ukraińskie z wyjątkiem Haydamatsky Kosh w rejonie miasta Ignatovka zostały zjednoczone w oddzielny oddział zaporoski pod dowództwem generała K. Prysowskiego, co zapoczątkowało formowanie regularnej armii.Stolicy Ukrainy bronił Hajdamacki Kisz Słobidzkiej Ukrainy, Chata Strzelców Siczowych, Chata Pomocnicza Studentów, Chata Wolnych Kozaków, pułk im. Koshov K. Gordienko, Oddzielna Chata Czarnomorska, Chata Kolejowa, Dywizja Pancerna i inne małe jednostki wojskowe. Wyjeżdżając z Kijowa, wszystkie jednostki ukraińskie z wyjątkiem Haydamatsky Kosh w rejonie miasta Ignatovka zostały zjednoczone w oddzielny oddział zaporoski pod dowództwem generała K. Prysowskiego, co zapoczątkowało formowanie regularnej armii.Stolicy Ukrainy bronił Hajdamacki Kisz Słobidzkiej Ukrainy, Chata Strzelców Siczowych, Chata Pomocnicza Studentów, Chata Wolnych Kozaków, pułk im. Koshov K. Gordienko, Oddzielna Chata Czarnomorska, Chata Kolejowa, Dywizja Pancerna i inne małe jednostki wojskowe. Opuszczając Kijów, wszystkie jednostki ukraińskie z wyjątkiem Haydamatsky Kosz w rejonie miasta Ignatowka zostały zjednoczone w oddzielny oddział zaporoski pod dowództwem generała K. Prysowskiego, co zapoczątkowało formowanie regularnej armii.Wszystkie jednostki ukraińskie z wyjątkiem Haydamatsky Kosh w rejonie miasta Ignatowka zostały zjednoczone w oddzielny oddział zaporoski pod dowództwem generała K. Prysowskiego, co zapoczątkowało formowanie regularnej armii.Wszystkie jednostki ukraińskie z wyjątkiem Haydamatsky Kosh w rejonie miasta Ignatovka zostały zjednoczone w oddzielny oddział zaporoski pod dowództwem generała K. Prysowskiego, co zapoczątkowało formowanie regularnej armii.

Ofensywa aliancka na Kijów, Lewobrzeżną Ukrainę i Krym (1918)

Po zawarciu brzeskiego traktatu pokojowego 27 lutego 1918 r. siły zbrojne Ukraińskiej Republiki Ludowej wraz z wojskami niemieckimi i austro-węgierskimi rozpoczęły ofensywę na Kijów. W walkach brały udział również Dywizja Błękitno-Żupannicka i Dywizja Kozacko-Kryzelska (Sirozhupannik), utworzone z niemieckich i austriackich obozów jenieckich. W czasie walk Oddzielny Korpus Zaporoże został przemianowany na Dywizję Zaporoże, a od końca marca na Korpus Zaporoże. W dniach 2-3 marca 1918 miasto zostało wyzwolone przez wojska ukraińskie, a 7 marca 1918 do stolicy powrócił rząd UPR. Rozwijając udaną ofensywę na Lewym Brzegu Ukrainy, wojska ukraińskie wyzwoliły 9 kwietnia 1918 Połtawę, a 19 kwietnia Charków. Do końca kwietnia 1918 r. całe terytorium Ukrainy zostało wyzwolone od bolszewików. 13 kwietnia 1918 zarządzeniem ministra wojny O. Żukowskiego Grupa Armii Krymu Ukraińskiej Republiki Ludowej,pokonując zaciekły opór wroga, rozpoczął ofensywę na Krym. 22 kwietnia 1918 r. wojska republikańskie zajęły Dżankoi, a wkrótce Symferopol i Bachczysaraj. Dalsza ofensywa wojsk ukraińskich została jednak zatrzymana na wniosek dowództwa niemieckiego. W okresie hetmanatu niemiecko-austriackie dowództwo na Ukrainie utrudniało formowanie ukraińskich jednostek wojskowych, zdemobilizowało Błękitnych Żupanników i zredukowało dywizję Sirozhupannik oraz rozbroiło pułk Strzelców Siczowych. Korpus Zaporoże pozostał w armii ukraińskiej, przemianowany na Oddzielną Dywizję Zaporoże: Zaporoże i Czarnomorskie Cauchy. W lipcu 1918 utworzono I Dywizję Serdyutki.Dalsza ofensywa wojsk ukraińskich została jednak zatrzymana na wniosek dowództwa niemieckiego. W okresie hetmanatu niemiecko-austriackie dowództwo na Ukrainie utrudniało formowanie ukraińskich jednostek wojskowych, zdemobilizowało Błękitnych Żupanników i zredukowało dywizję Sirozhupannik oraz rozbroiło pułk Strzelców Siczowych. Korpus Zaporoże pozostał w armii ukraińskiej, przemianowany na Oddzielną Dywizję Zaporoże: Zaporoże i Czarnomorskie Cauchy. W lipcu 1918 utworzono I Dywizję Serdyutki.Dalsza ofensywa wojsk ukraińskich została jednak zatrzymana na wniosek dowództwa niemieckiego. W okresie hetmanatu niemiecko-austriackie dowództwo na Ukrainie utrudniało formowanie ukraińskich jednostek wojskowych, zdemobilizowało Błękitnych Żupanników i zredukowało dywizję Sirozhupannik oraz rozbroiło pułk Strzelców Siczowych. Korpus Zaporoże pozostał w armii ukraińskiej, przemianowany na Oddzielną Dywizję Zaporoże: Zaporoże i Czarnomorskie Cauchy. W lipcu 1918 utworzono I Dywizję Serdyutki.Zaporoże i Cauchy nad Morzem Czarnym. W lipcu 1918 utworzono I Dywizję Serdyutki.Zaporoże i Cauchy nad Morzem Czarnym. W lipcu 1918 utworzono I Dywizję Serdyutki.

Struktura armii Państwa Ukraińskiego na wiosnę 1918 r.

1. i 2. ukraińskie dywizje (Siniozhupannyky) 1. Dywizja Strzelców Kozackich (Sirozhupanna) Dywizja Serdyutka 1. Korpus Wołyński 2. Korpus Podolski 3. Korpus Chersoński 4. Korpus Kijowski 5. Korpus Czernihowski 6. Korpus Połtawski 7. Korpus Charkowski 8. Korpus Jekaterynosławski

Skład armii UPR jesienią 1918 r.

W marcu-kwietniu 1918 r. armia liczyła około 15 000 żołnierzy, 60 karabinów i 250 karabinów maszynowych. W listopadzie 1918 r., w czasie powstania antyhetmańskiego, armia Dyrekcji UPR składała się już z Wydzielonego Oddziału Strzelców Siczowych, Korpusu Zaporoskiego, wydzielonych części dywizji Szarych i Serdiutków oraz oddziałów powstańczych. Pułkownik O. Slyvynsky został mianowany szefem Sztabu Generalnego (sztabu) Armii UPR, generał Drozdovsky został mianowany pierwszym kwatermistrzem generalnym (sprawy operacyjne), a gen. M. Kakurin został mianowany drugim (sprawy organizacyjne). Armia liczyła do 100 000, ale po nieudanej pięciomiesięcznej wojnie z Rosją Sowiecką pozostało tylko 30 000, ponieważ większość armii stanęła po stronie sowieckiego rządu Ukrainy, dołączając do Ukraińskiej Armii Sowieckiej.W grudniu 1918 r. utworzono cztery grupy armii: Lewy Brzeg (dowodzony przez Atamana P. Bolbochana), Północny Prawy Brzeg (Ataman V. Oskilko), Południowy Prawy Brzeg (gen. O. Grekov) i Dniestr.

Odwrót z Lewego Brzegu Ukrainy i Kijowa (1919)

Największym zagrożeniem był front lewobrzeżny, na który od początku grudnia 1918 r. atakowały wojska pod dowództwem W. Antonowa-Owsienki. 5 lutego 1919 r. po trzech dniach walk oddziały Armii UPR opuściły Kijów. W marcu-kwietniu 1919 r. Armia Dniepru prowadząc ciężkie walki obronne wycofała się najpierw na prawobrzeżną Ukrainę, a na początku maja na Wołyń i Podole. W maju 1919 armia została zreorganizowana: z 11 dywizji utworzono pięć samodzielnych grup: Strzelców Siczowych (dowódca – pułkownik Eugeniusz Konowalec) – 4,7 tys.; Zaporizhzhya (pułkownik Volodymyr Salsky) - 3000; Wołyń (generał Wsiewołod Pietrow) – 4 tys.; dywizja pułkownika Udovychenko (pułkownik Oleksandr Udovychenko) – 1,2 tys. grupa Atamana Jurija Tiutyunnika - 3,5 tys.W skład Armii UPR wchodziła również formacja powstańcza „Sicz Zaporoże” Ataman Yu.Bożka (1 tys.) i inne oddziały powstańcze. Pociąg pancerny „Wolna Ukraina” Pociąg pancerny „Khortyca” Pociąg pancerny „Palij” Pociąg pancerny „Otaman Melnyk”

Pierwsza Kampania Zimowa (1919-1920) i pierwszy internowanie Polaków

Na początku czerwca 1919 r. Armia Aktywna, prowadząc szereg działań ofensywnych przeciwko wojskom bolszewickim, wyzwoliła południowo-wschodnie Podole i dotarła do linii Starokostiantynów-Proskurów (obecnie Chmielnicki) - Kamieniec-Podolski. W ten sposób powstał przyczółek do odwrotu Ukraińskiej Armii Galicyjskiej, która pod naciskiem wojsk polskich w dniach 16-18 lipca 1919 r. została zmuszona do opuszczenia terytorium Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i przekroczenia rzeki Zbruch. W lipcu i na początku sierpnia 1919, przed marszem na Kijów i Odessę, armia UPR liczyła 35 000 Kozaków i oficerów, 177 dział, 533 karabinów maszynowych, 9 pociągów pancernych i 26 samolotów. Podczas I Kampanii Zimowej Armii UPR w latach 1919-1920 grupa bojowa liczyła około 10 000 żołnierzy, z czego tylko 2680 znajdowało się w jednostkach wojskowych, a pozostali byli chorzy na tyfus lub ranni.Po przełamaniu frontu polsko-sowieckiego armia UPR liczyła 397 oficerów i 5950 Kozaków. W październiku 1920 r. liczba żołnierzy Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej wynosiła 23 tysiące.

Skład armii UPR w lipcu 1920

W dniach 12-31 maja 1920 r. w Mohylewie, Jampilu i części obwodu Nowo-Uszyckiego przeprowadzono mobilizację do Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Według stanu na 1 czerwca liczyła 955 oficerów i 8180 Kozaków. 1 Dywizja Strzelców Zaporoskich 2 Dywizja Strzelców Wołyńskich 3 Dywizja Żelaznych Strzelców 4 Dywizja Kijowska 5 Dywizja Strzelców Chersońskich 6 Dywizja Strzelców Siczowych Oddzielna dywizja kawalerii Pociąg pancerny „Czarnerets” Pociąg pancerny

Drugi internowanie przez Polaków. Koniec armii UPR

W listopadzie 1920 r. po ciężkich walkach z Armią Czerwoną przekroczyła Zbruch i została internowana przez władze polskie. W 1924 Armia UPR przestała istnieć jako zorganizowana siła zbrojna. Internowani żołnierze stopniowo przeszli na pozycję emigrantów politycznych. Później wstąpili do ukraińskich organizacji narodowo-patriotycznych (zob. UVO, OUN).

Żołnierze Ukraińskiej Republiki Ludowej w warunkach po II internowaniu

Po zawarciu traktatu pokojowego między Polakami a bolszewikami w Rydze (1921) armia ukraińska musiała wycofać się na zachód i po przekroczeniu Zbrucza została internowana w polskich obozach. W takich warunkach dowództwo ukraińskie zachowało strukturę wojskową, a wśród żołnierzy kultywowano ideę zbrojnego wyzwolenia Ukrainy. Armii udało się stworzyć warunki do pełnoprawnego życia społeczno-politycznego i kulturalnego. W obozach internowania rozpoczęła się reorganizacja armii. Armia, zachowując dowództwo i dowództwo, miała stać się podstawą jej przyszłego rozmieszczenia na Ukrainie. W celu podtrzymania ducha walki i umiejętności powołano wspólną młodzieżową szkołę i kursy akademickie przy Sztabie Generalnym Armii UPR. Armia UPR budowała świątynie, w których prawosławni kapelani nosili Słowo Boże po ukraińsku.Powstały kursy psałterzowe, aby szkolić nowych kapelanów. Zostały one otwarte za zgodą Metropolity Warszawskiego Jurija i Ministra Edukacji prof. Iwana Ogienko. Kierownikiem kursów został archiprezbiter ksiądz Pawło Paszczewski, a opiekunem generał Oleksandr Zagrodski. W Łańcucie weterani Armii UPR utworzyli na Ukraińskim Uniwersytecie Ludowym wydział wojskowy, na czele którego stanął generał Mykoła Yunakiw. Oprócz wyżej wymienionych wojskowych placówek edukacyjnych o znaczeniu ogólnowojskowym, w każdej dywizji internowanych ustanowiono wielokrotne kursy sierżantów i niesierżantów dla wszystkich rodzajów wojsk. Tylko w 1921 r., kiedy w obozach przebywali prawie wszyscy internowani Ukraińcy, kursy oficerskie ukończyło z powodzeniem prawie 1000 żołnierzy, a kursy podoficerskie – ponad 1200.gdzie ukazywały się magazyny militarystyczne „Military Herald” i literackie „Nasza Gwiazda”. W tych publikacjach pracowali Jewhen Malanyuk, Ostap Łucki, Warfłomij Jewtimowicz, Mykoła Szapowal i inni. Każdy obóz Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej wydawał własne czasopismo. Najpotężniejszymi z nich były: „Łucznik Żelazny” (Kalisz), „Myśl Zaporoska” (Pikuliczi, Wadowice), „Nasz świt” („Lantsut, Kalisz”), „Nowe Życie” (Aleksandrow Kujawski, Szczypyorno), „Ukraiński Trąbka” (Kalisz). , Szczypta). Również w warunkach internowania armia utworzyła własny "teatr za drutami kolczastymi". Przedstawienia teatralne były zarówno płatne, odpłatne, jak i bezpłatne. Cały dochód ze sprzedaży biletów dyrektorzy teatru przeznaczyli na zakup kostiumów, charakteryzacji, peruk i dekoracji. W repertuarze dominowały sztuki dramaturgów ukraińskich: „Burlaka”, „Palivoda”,„Martin Borulya” Ivana Karpenko-Kary; „Nazar Stodoła”, „Niewolnik” Tarasa Szewczenki; „Daj wolność sercu, poprowadź je do niewoli” Marka Kropywnyckiego. Reżyserem teatru amatorskiego był kozacki Aleksander Sosnicki. Podobnie jak w wojsku, bywalcy teatru składali sprawozdania z każdego dnia swojej działalności. Tak więc tylko od czerwca do lipca 1921 r. teatr obozowy w Kaliszu dał 10 przedstawień, odbył 41 prób trwających 89 godzin. Na przedstawienia teatralne wzięło udział 8110 widzów. W sumie teatr zarobił w ciągu dwóch letnich miesięcy 35 645 marek. Z powodu ciągłych przemian, walk i tyfusu w obozach ginęli żołnierze Armii UPR w pierwszych latach internowania. W obozach internowania było więc dużo sierot. Nadzorowane były przez specjalnie utworzone rady powiernicze. Wdowy po poległych otrzymywały pomoc materialną.Ukraińska diaspora na całym świecie zbiera datki na wsparcie internowanych żołnierzy. W 1922 r. ukraińscy studenci w samej Czechosłowacji zebrali ponad 350 000 marek dla żołnierzy 3. Dywizji Żelaznej. Do rozdzielania pomocy powołano specjalną komisję wojskową, która kierowała fundusze do najbardziej potrzebujących: wdów, sierot, kalek, chorych. Ukraińskie Gimnazjum Steshenko, przedszkola z ukraińskim językiem nauczania, społeczność studencka, pracownia artystyczna prowadzona przez artystów Zinoviya Podushko i Oleksę Stovbunenko oraz szereg stowarzyszeń, w tym Towarzystwo Ochrony Języka Ukraińskiego, Związek Emigrantów Ukraińskich, Związek Emigrantów Ukraińskich, działały w różnych obozach „Agronom”, drużyny sportowe.Do rozdzielania pomocy powołano specjalną komisję wojskową, która kierowała fundusze do najbardziej potrzebujących: wdów, sierot, kalek, chorych. Ukraińskie Gimnazjum Steshenko, przedszkola z ukraińskim językiem nauczania, społeczność studencka, pracownia artystyczna prowadzona przez artystów Zinoviya Podushko i Oleksę Stovbunenko oraz szereg stowarzyszeń, w tym Towarzystwo Ochrony Języka Ukraińskiego, Związek Emigrantów Ukraińskich, Związek Emigrantów Ukraińskich, działały w różnych obozach „Agronom”, drużyny sportowe.Do rozdzielania pomocy powołano specjalną komisję wojskową, która kierowała fundusze do najbardziej potrzebujących: wdów, sierot, kalek, chorych. Ukraińskie Gimnazjum Steshenko, przedszkola z ukraińskim językiem nauczania, społeczność studencka, pracownia artystyczna prowadzona przez artystów Zinoviya Podushko i Oleksę Stovbunenko oraz szereg stowarzyszeń, w tym Towarzystwo Ochrony Języka Ukraińskiego, Związek Emigrantów Ukraińskich, Związek Emigrantów Ukraińskich, działały w różnych obozach „Agronom”, drużyny sportowe.Działało wiele towarzystw, m.in. Towarzystwo Ochrony Języka Ukraińskiego, Związek Emigrantów Ukraińskich, Towarzystwo Agronomów, drużyny sportowe.Działało wiele towarzystw, m.in. Towarzystwo Ochrony Języka Ukraińskiego, Związek Emigrantów Ukraińskich, Towarzystwo Agronomów, drużyny sportowe.

Druga kampania zimowa (październik-listopad 1921)

W 1921 r. Armia UPR stacjonowała w trzech obozach: Kalisz, Szczyorpno i Strzałkowo (Strzałkowo). Jego łączna liczba wynosiła 17 464 żołnierzy. W styczniu 1921 r. utworzono sztab partyzancki pod Dowództwem Naczelnym Oddziałów UPR, na czele którego stanął gen. Jurko Tiutyunnyk. Sztab koordynował działania grup powstańczych na Ukrainie. W drugiej połowie października 1921 r. ponad 1200 żołnierzy zostało przetransportowanych z obozów internowania w Kaliszu, Wadowicach i Aleksandrowie-Kujawskim do lasów wołyńskich. Znajdują się one w lasach na północ od Równego. Wkrótce przybyła brygada ochotników z byłej 6. Dywizji Armii UPR pod dowództwem R. Suszki, a za nią duży sztab generała Jurko Tiutiunnika. Rozpoczęła się organizacja Armii Powstańczej, w szczególności jej głównej części - grupy Wołyńskiej. Wszystkie trzy grupy przekroczyły granicę sowiecką w różnych miejscach.Dowództwo prawobrzeżnego zgrupowania Armii Czerwonej otrzymało pierwsze informacje o przekroczeniu granicy przez wojska ukraińskie z Kijowa w południe 28 października. W listopadzie 1921 r. najechały na Prawy Brzeg Ukrainy w trzech grupach (1500 żołnierzy) – besarabskiej, podolskiej i wołyńskiej, utworzonych z ochotników i internowanych żołnierzy Armii UPR. Druga kampania zimowa Armii UPR zakończyła się niepowodzeniem i była ostatnią próbą ukraińskich sił narodowo-państwowych uzyskania niepodległości Ukrainy otwartymi środkami wojskowymi podczas walki narodowowyzwoleńczej w latach 1917-21.utworzona z ochotników i internowanych żołnierzy Armii UPR. Druga zimowa kampania Armii UPR zakończyła się fiaskiem i stała się ostatnią próbą ukraińskich sił narodowych w celu odzyskania niepodległości Ukrainy otwartymi środkami wojskowymi podczas walki narodowowyzwoleńczej w latach 1917-21.utworzona z ochotników i internowanych żołnierzy Armii UPR. Druga zimowa kampania Armii UPR zakończyła się fiaskiem i stała się ostatnią próbą ukraińskich sił narodowych w celu odzyskania niepodległości Ukrainy otwartymi środkami wojskowymi podczas walki narodowowyzwoleńczej w latach 1917-21.

Numer

Na początku 1917 r. na 6798 000 personelu obecnej rosyjskiej armii cesarskiej i 2 260 000 w jednostkach rezerwowych Ukraińcy stanowili 3 500 000. Łącznie liczba personelu w jednostkach, w których zakończono ukrainizację, wynosiła około 440 000, z czego 240 tys. stacjonowało na Ukrainie. Zmiana liczebności Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej w latach 1917-1921: grudzień 1917 – 100 000 osób. Luty 1918 - 10 000 osób. Marzec 1918 - 15 000 osób. Kwiecień 1918 - 20 000 osób. maj 1918 - 56 000 osób. Listopad 1918 - 65 000 osób. Grudzień 1918 - 105 000 osób. luty 1919 - 30 000 osób. Kwiecień 1919 - 15 000 osób. Lipiec 1919 - 35 000 osób. Kwiecień 1920 - 13.000 osób. Październik 1920 - 23 000 osób. Październik 1921 - 17 464 osoby. Listopad 1921 - 1500 osób.

Uzbrojenie

Większość sprzętu wojskowego używanego w wojnie ukraińsko-bolszewickiej „odziedziczyła” po armii rosyjskiej. Niestety, w warunkach zaburzonej wojną gospodarki, produkcja przemysłowa „ukraińskiej” broni i sprzętu wojskowego prawie ustała. Dlatego wykorzystano wszystko, co miało przynajmniej jakąś wartość. Później zakupiono część uzbrojenia armii austriackiej i niemieckiej. Dzięki zespołom technicznym wojska zapewniono remonty i utrzymanie wszystkich środków technicznych w stanie bojowym.

Lotnictwo

16 grudnia 1917 r. w 5. Parku Lotniczym sformowano 1. Ukraiński Oddział Lotniczy z ochotników, którzy należeli do różnych części dawnej armii rosyjskiej i zadeklarowali chęć służby w Centralnej Radzie Radzieckiej. Dowódcą tej jednostki został członek Centralnej Rady, znany pilot, kawaler św. Jerzego Ołeksandr Nakoneczny. Oprócz niego w oddziale weszło trzech pilotów wojskowych: szef sztabu O. Egorov, porucznik V. Chudnovsky, chorąży P. Kachan, a także pięciu pilotów patrolowych: kapitan sztabu F. Kudrya, porucznik I. Morey de Moran, M. Przygotowali porucznik Verevsky i chorąży V. Chechet. Armia UPR zdobyła do 330 samolotów rosyjskich (stan na 1917 r.). Ale nie wszystkie zostały wykorzystane,Według stanu na styczeń 1917 r. w ewidencjach Ukraińskiej Administracji Lotniczej znajdowało się 188 samolotów różnych typów. Jesienią 1918 r. w jednostkach tych znajdowało się już prawie 400 do 500 samolotów różnych typów, w tym ciężkie bombowce (dla porównania Armia Czerwona miała w tym okresie 349 samolotów). Od 1918 roku w walkach powietrznych z bolszewikami używano także zakupionych samolotów produkcji francuskiej, austro-węgierskiej, niemieckiej, oprócz samolotów używano balonów komunikacyjnych. Później zmniejszyła się liczba samolotów ukraińskich (26 samolotów w sierpniu 1919; 3 samoloty w listopadzie 1920) Podczas pierwszych walk z bolszewikami zmieniono symbole samolotów rosyjskich. Na rosyjskich kokardach zastosowano ukraińskie w postaci żółtych i niebieskich kółek lub stylizowane czarne trójzęby na skrzydłach,chociaż w okresie hetmanatu definicja sprzętu wojskowego pozostała w dużej mierze rosyjska. W Siłach Zbrojnych Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i Ukraińskiej Republiki Ludowej w czasach Dyrektoriatu próby ujednolicenia przeznaczeń wojskowych były już wyraźne, choć nadal utrzymywały się pewne różnice. W Ukraińskiej Armii Galicyjskiej używano kolorów flagi narodowej, ale rozmieszczenie kolorów na kokardach, które były stosowane w byłych samolotach rosyjskich, austro-węgierskich i niemieckich, było odwrotne. Jeśli w pierwszym przypadku tłumaczy się to tym, że żółty kolor pozostaje jasny na białym tle, w drugim - na ciemniejszym tle kamuflażu lub podkładu, lepiej je czytać. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.W Siłach Zbrojnych Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i Ukraińskiej Republiki Ludowej w czasach Dyrektoriatu próby ujednolicenia przeznaczeń wojskowych były już wyraźne, choć nadal utrzymywały się pewne różnice. W Ukraińskiej Armii Galicyjskiej używano kolorów flagi narodowej, ale rozmieszczenie kolorów na kokardach, które były stosowane w byłych samolotach rosyjskich, austro-węgierskich i niemieckich, było odwrotne. Jeśli w pierwszym przypadku tłumaczy się to tym, że żółty kolor pozostaje jasny na białym tle, w drugim - na ciemniejszym tle kamuflażu lub podkładu, lepiej je czytać. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.W Siłach Zbrojnych Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i Ukraińskiej Republiki Ludowej w czasach Dyrektoriatu podejmowano wyraźne próby ujednolicenia oznaczeń wojskowych, chociaż istnieją pewne różnice. W Ukraińskiej Armii Galicyjskiej używano kolorów flagi narodowej, ale rozmieszczenie kolorów na kokardach, które stosowano do dawnych samolotów rosyjskich, austro-węgierskich i niemieckich, było odwrotne. Jeśli w pierwszym przypadku tłumaczy się to tym, że żółty kolor pozostaje jasny na białym tle, w drugim - na ciemniejszym tle kamuflażu lub podkładu, lepiej je czytać. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.W Ukraińskiej Armii Galicyjskiej używano kolorów flagi narodowej, ale rozmieszczenie kolorów na kokardach, które były stosowane w byłych samolotach rosyjskich, austro-węgierskich i niemieckich, było odwrotne. Jeśli w pierwszym przypadku tłumaczy się to tym, że żółty kolor pozostaje jasny na białym tle, w drugim - na ciemniejszym tle kamuflażu lub podkładu, lepiej je czytać. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.W Ukraińskiej Armii Galicyjskiej używano kolorów flagi narodowej, ale rozmieszczenie kolorów na kokardach, które stosowano do dawnych samolotów rosyjskich, austro-węgierskich i niemieckich, było odwrotne. Jeśli w pierwszym przypadku tłumaczy się to tym, że żółty kolor pozostaje jasny na białym tle, w drugim - na ciemniejszym tle kamuflażu lub podkładu, lepiej je czytać. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.potem w drugim, na ciemniejszym tle kamuflażu lub bazy, były lepiej odczytywane. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.potem w drugim, na ciemniejszym tle kamuflażu lub bazy, były lepiej odczytywane. Herb Trident był częściej używany w Armii Dniepru Ukraińskiej Republiki Ludowej. Może być zwyczajny lub stylizowany.

Wojska samochodowe i pancerne

Ciężarówki i samochody oraz pojazdy opancerzone były szeroko wykorzystywane przez armię ukraińską w walce z bolszewikami, denikinitami i Polakami. Jedne przeznaczone były do ​​wsparcia technicznego wojsk, inne do walki. Samochody były lakierowane w standardowych kolorach ochronnych iw zdecydowanej większości nie były oznaczone żadnymi znakami identyfikacyjnymi. Tylko sześć transporterów opancerzonych Korpusu Strzelców Siczowych miało własne nazwy: Czernyk, Petlura, Dmytro (dwa) i Boryslavets (dwa).

Artyleria

Artyleria była najlepszą formacją bojową armii ukraińskiej (zwłaszcza UGA). Park artylerii numerycznej Ukraińskiej Republiki Ludowej i Hetmanatu przekroczył 1500 dział różnego typu. Głównym działem było 76-mm działo dywizyjne z modelu 1902. Dobre wyszkolenie i doświadczenie personelu, a także doskonałe przykłady uzbrojenia tamtych czasów przyczyniły się do udanych operacji wojskowych. Galicyjczycy byli uzbrojeni w armaty dawnej armii austriackiej, a UPR w działa rosyjskie. Później, gdy UGA przeniosło się do Zbrucza, wszystkie działa w stylu austriackim zostały zastąpione rosyjskimi. Tak ukraińska artyleria dotrwała do ostatniej bitwy. Tak samo było z bronią strzelecką. Jedną z najlepszych jednostek artyleryjskich w armii Ukraińskiej Republiki Ludowej pod dowództwem generała-Corneta Ołeksy Ałmaziwa była Oddzielna Bateria Górska Kosza Hajdamackiego Słobodzkiej Ukrainy.Znani dowódcy artylerii: Roman Daszkiewicz – generał kornetów Armii UPR. Ołeksa Almaziv jest generałem-kornetem Armii UPR. Michaił Rusjan jest pułkownikiem Armii UPR. Kopestyński Iwan Hryhorowycz – generał-kornet Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Jednostki artyleryjskie: Oddzielna bateria górska kosza Hajdamackiego Słobidzkiej Ukrainy. Artyleria Jekaterynosława Kosza Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej Kholm Brygada Artylerii Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej 3 Brygada Armat 3 Dywizja Strzelców Ukraińskiej Republiki Ludowej3 Dywizja Strzelców Ukraińskiej Republiki Ludowej3 Dywizja Strzelców Ukraińskiej Republiki Ludowej

Pociągi pancerne

Pociągi pancerne były wówczas wykorzystywane jako jeden ze środków zapewniających taktyczną i strategiczną przewagę nad wrogiem. Początkowo były to improwizowane twierdze - zwykłe pociągi, wzmocnione konstrukcjami z drewnianych belek, worków z piaskiem itp., uzbrojone w armaty polowe i szybkostrzelne. Później pojawiły się prawdziwe twierdze z samochodami pancernymi i parowozami, takie jak „Wolna Ukraina”, „Khortytsia”, „Karmeliuk”, „Strzelec Sicz”, „Zaporoże”.

Przysięga

Tekst przysięgi został zatwierdzony 12 marca 1919 r.:

Uhonorowanie

Na cześć sił zbrojnych w 2015 roku w Browarach nazwano Armię Uliczną UPR. We wsi znajduje się ulica o tej samej nazwie. Dwór powiatu Korosteń w obwodzie żytomierskim.

Widzieć także

Nagrody Ukraińskiej Republiki Ludowej Tytuły wojskowe Ukraińskiej Republiki Ludowej Wojna ukraińsko-sowiecka 1917-1921 Naczelny Ataman wojsk i Marynarki Wojennej Ukraińskiej Republiki Ludowej Emigracja żołnierzy Ukraińskiej Republiki Ludowej i UGA

Wino

Uwagi

Źródła i literatura

AO Burawczenkow. Siły Zbrojne Państwa Ukraińskiego 1918 // Encyklopedia Historii Ukrainy: w 10 tomach / redaktor: WA Smolij (przewodniczący) i inni. ; Instytut Historii Ukrainy, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy. - К.: Наукова думка, 2005. - Т. 3: Е - Й. - С. 311. - 672 с. : il. - ISBN 966-00-0610-1. Dotsenko O. Kampania zimowa (6 grudnia 1919 - 6 maja 1920) .— Warszawa 1932.— 398 s. (Prace Ukraińskiego Instytutu Naukowego t. 13) Gromenko S. Zapomniane zwycięstwo. Krymska operacja Petera Bolbochana w 1918 r. - К.: К. . С., 2018. - 266 с., Іл. - ISBN 978-617-684-204-0. Omelyanovich-Pavlenko M. Wspomnienia dowódcy (1917—1920): Wydanie dokumentalne i artystyczne / Redakcja: M. Kowalczuk.— K .: Tempora, 2007.— 608 s. ISBN 966-8201-24-8 Omelyanovich-Pavlenko M. Na Ukrainie 1919: negocjacje i wojna z Rosyjską Armią Ochotniczą. — Praga: Opublikowane przez Komitet Stilus, 1940. — 97 s. Encyklopedia Historii Ukrainy:W 10 tomach / Redaktor: VA Smoliy (przewodniczący) i inni. — K.: Nauk. opinia, 2003. — ISBN 966-00-0632-2T. 1: A — V. — 2003. — 688 str.: il. — ISBN 966-00-0734-5Stefaniv Z. Ukraińskie siły zbrojne w latach 1917—1921: esej wojskowo-historyczny. Kołomyja, 1935; Historia armii ukraińskiej. Lwów, 1992; Udowyczenko OI Ukraina w wojnie o państwowość: Historia organizacji i działań wojennych Ukraińskich Sił Zbrojnych, 1917-1921. K., 1995. Sribniak I. Rozbrojony, ale niepokonany: Internowana Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej w obozach Polski i Rumunii (1921-1924). - Kijów-Filadelfia, 1997. - 187 pkt. [http://elibrary.kubg.edu.ua/19901/] Tinchenko J.Ju Korpus oficerski Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej (1917-1921). Książka I. - K.: Tempora, 2007. - ISBN 966-8201-26-4. Tynchenko J. Korpus Oficerski Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej (1917-1921). Księga II: Wydanie naukowe.— K .: Tempora, 2011.— 424 s.:il. ISBN 978-617-569-041-3 Tinchenko J. Bohaterowie ukraińskiego nieba: wydanie popularnonaukowe. - К.: Темпора, 2010. - 200 с: іл. ISBN 978-966-8201-94-3

Wideo

Parada Wolnych Kozaków, 30 grudnia 1917 Lubeński rozgniewany kawaleria i pułk kozacki, 1918 Armia ukraińska, 1918

Połączyć

Formacja jednostek Armii UPR w Polsce w 1920 r. Siły Zbrojne Dyrektoriatu i drugi atak Moskwy bolszewickiej na Ukrainę przez kozaków Armii UPR nikogo nie uhonorował. Odzież i broń Pociągi pancerne w Armii UPR. (listopad 1918 - listopad 1920) Bukowińska chata Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej Pawło Podobed. W niewoli polskiej // Tydzień ukraiński. - 22 stycznia 2012 Armia Rady Centralnej: kryminalne zaniedbanie czy próg możliwego? "Historia Wojskowa" nr 1-3 (31-33) za 2007 r. Szeregowiec z ukraińskiego V Parku Lotniczego // Tydzień Ukraiński Kto zebrał petlurystów dla Petlury? Ataman i jego armia Dmytro Adamenko, kapitan lotnictwa, jesień 1918 // Tydzień ukraiński, 5 grudnia 2008 Kozak Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej. Ubrania i broń. http://www.istpravda.com.ua/. Prawda historyczna. Cytowane 14 października 2017 r.

Original article in Ukrainian language