Organizacja ukraińskich nacjonalistów jest rewolucyjna”

Article

May 23, 2022

Rewolucyjna Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (OUNR, OUN (r)); także - OUN b) („OUN Bandera”), OUNSD („OUN Niepodległych Mężów Stanu”) – ukraiński ruch polityczny, którego celem jest ustanowienie Soborowego Niezależnego Państwa Ukrainy, jego zachowanie i rozwój oraz Narodu Ukraińskiego. OUNR powstał w lutym 1940 roku w wyniku odejścia z OUN Stepana Bandery.

Historia

Pre-historia

Większość ukraińskich badaczy uważa, że ​​przyczyną przyszłego podziału OUN na Banderę i Melnyka było niezadowolenie „Kraju” z emigracyjnego kierownictwa OUN. Tarcia między emigracją a Krajem pojawiły się już wcześniej, ale wtedy autorytet lidera OUN Jewhena Konowaleca zapobiegł rozłamowi, a Andrij Melnyk, który zastąpił Konowaleca na stanowisku szefa PUN, nie miał takiego autorytetu w oczach Galicjan. Od lat 30. XX wieku, od czasu operacji dywersyjnej, Kierownictwo Narodowe podchodziło nieco bardziej radykalnie do terroryzmu wymierzonego w Polskę. To właśnie stanowisko radykalnego Kraju skierowało OUN na drogę terroru. Wiadomo, że Konowalec sprzeciwiał się indywidualnemu terrorowi jako metodzie walki politycznej na Zachodniej Ukrainie,nie utrudniał jednak działalności terrorystów i bronił ich pozycji przed mniej radykalnymi członkami kierownictwa. Zamach na Jewhena Konowaleca i inauguracja przywódcy OUN Melnyka, który w latach 30. nie brał czynnego udziału w działalności organizacji, zaostrzyły tarcia. Sytuacja wokół Ukrainy Zakarpackiej w latach 1938-1939 oraz stanowisko PUN w sprawie polityki nacjonalistów ukraińskich i ich udziału w życiu Ukrainy Zakarpackiej pogłębiły nagromadzone sprzeczności. Jeszcze przed zalegalizowaniem autonomii Rosji Podkarpackiej w październiku 1938 r. wielu wolontariuszy OUN z Galicji i Wołynia, wbrew instrukcjom Melnika, przekroczyło nielegalnie granicę polsko-czechosłowacką i uczestniczyło w tworzeniu lokalnej milicji – organizacji „Sicz Karpacka”. przyszły głównodowodzący Ukraińskiej Powstańczej Armii Roman Szuchewycz,Wkrótce jednak PUN zabroniła swoim członkom przekraczania granicy polsko-czechosłowackiej bez zgody Provoda, a przedstawiciel PUN na Zakarpacie Jarosław Baranowski zażądał opuszczenia Zakarpacia ukraińskich nacjonalistów. W marcu 1939 r., gdy tylko wojska hitlerowskie wkroczyły do ​​Czechosłowacji, Sejm Ukrainy Zakarpackiej ogłosił niepodległość. 14 marca Węgry, wspierane przez Polskę i III Rzeszę, rozpoczęły interwencję zbrojną na Zakarpaciu. „Sicz Karpacka” stawiała opór okupantom przez kilka dni. 18 marca całe terytorium Zakarpacia zostało zajęte przez Węgrów. W sytuacji z Ukrainą Karpacką nakreślono granice przyszłego rozłamu między Melnykitami, reprezentowanymi głównie przez emigrantów, a Banderą Krajiną w zakresie taktyki polityki zagranicznej. Chociaż Bandera,a Melnikowie byli w równym stopniu [źródło?] skoncentrowani na hitlerowskich Niemczech i ściśle z nimi współpracowali, ale Banderowie byli mniej konsekwentni we współpracy z Niemcami, postrzegając interakcję z nimi jako zjawisko tymczasowe (doprowadziło to do powstania OUN-B podczas II wojny światowej ostatecznie [źródło?] wstąpił do opozycji w Niemczech, natomiast Melnik do niedawna liczył na niepodległość Ukrainy prawie wyłącznie w Niemczech). Innym powodem przyszłego rozłamu była niechęć Melnyka do wydalenia na prośbę Bandery i jego zwolenników OUN Jarosława Baranowskiego i Omelyana Senyka, których zwolennicy Bandery udokumentowali jako podejrzanych o zdradę na rzecz Polski. 26-27 sierpnia 1939 roku II Wielkie Zgromadzenie Ukraińskich Nacjonalistów w Rzymie oficjalnie potwierdziło Andrija Melnyka jako lidera OUN.Tak zwane „wąskie przywództwo” lub „triumwirat”, przewidywało tymczasowe wykonywanie obowiązków kierowniczych, z dużym trudem udaje się zgodzić, zgodnie z wolą Konowaleca, na mianowanie jego następcy Melnika. Prawdopodobnie było to możliwe tylko dlatego, że nie było rywali Melnyka, a zwłaszcza Stepana Bandery, który przebywał w polskim więzieniu. W czasie niemieckiej inwazji na Polskę Bandera był przetrzymywany w izolatce w więzieniu brzeskim. 13 września strażnicy więzienni zostali ewakuowani, a Bandera został zwolniony z więzienia przez żołnierzy nacjonalistycznych. Udał się do Lwowa, który był już zajęty przez wojska sowieckie. Przebywał we Lwowie w tajemnicy przez około dwa tygodnie, opracowując plany walki z bolszewikami. W październiku 1939 r. Bandera nielegalnie przekroczył linię demarkacyjną niemiecko-sowiecką i przeniósł się do Krakowa,pracuje w lokalnym oddziale OUN. 10 lutego 1940 r. de facto doszło do rozłamu OUN. Tego dnia odbyło się spotkanie nowej frakcji rewolucyjnej OUN. Stepan Bandera został ogłoszony liderem OUN. Podjęto również decyzję o powołaniu Sztabu Wojskowego OUN do przygotowania antysowieckiego powstania. Jej przewodniczącym został Dmytro Hrycai, a najbliższymi współpracownikami Roman Szuchewycz, Ołeksa Gasyn, Dmytro Klaczkiwski i Mykoła Lebid.

Druga wojna światowa

W 1940 r. OUN-B wielokrotnie planowała antysowieckie powstanie na Zachodniej Ukrainie, ale z powodu ciągłych sowieckich strajków w podziemiu OUN nacjonalistom nie udało się zebrać wystarczającej liczby sił na Zachodniej Ukrainie, aby zorganizować powstanie. Na granicy radziecko-niemieckiej było niespokojnie. W 1940 roku, w wyniku walk pomiędzy pogranicznikami a członkami OUN, ci ostatni stracili: 82 zabitych, 41 rannych, 387 aresztowanych. Większości rebeliantów udało się jednak przebić granicę. Na Ukrainie było 111 przełomów, a za granicą 417. Ostatecznie datę powstania przesunięto na początek wojny Niemiec ze Związkiem Radzieckim. NKWD działało przeciwko nacjonalistycznemu podziemiu. Tylko w grudniu 1940 r. aresztowano około tysiąca osób, głównie działaczy OUN.W dniach 15-19 stycznia 1941 r. we Lwowie odbył się tak zwany „proces pięćdziesiąty dziewiąty”. Większość oskarżonych została skazana na śmierć. Ale niektórym udało się uciec. Wśród nich był przyszły organizator i pierwszy przewodniczący Ukraińskiej Powstańczej Armii Dmytro Klaczkiwskij. Jego wyrok śmierci został zamieniony na 10 lat więzienia. Wraz z początkiem wojny niemiecko-sowieckiej udało mu się uciec z więzienia. W kwietniu 1941 r. w Krakowie odbyło się II Wielkie Zgromadzenie OUN (b). Zjazd ten nie uznał decyzji II Zjazdu OUN z 1939 roku. Kwietniowy Zjazd OUN-R w Krakowie potwierdził decyzję podjętą 10 lutego 1940 r. o utworzeniu OUN-R. Jarosław Stetsko został wiceprzewodniczącym Centralnego Zarządu Bandery. Za zgodą reżimu niemieckiego OUN-R utworzyła bataliony Nakhtigal i Roland.które według Bandery miały stanowić trzon przyszłej armii ukraińskiej, podczas gdy kierownictwo Abwehry planowało wykorzystanie tych jednostek do pracy dywersyjnej w ZSRR i dezorganizacji tyłów RSCA. 30 czerwca 1941 r. Nachtigal wkroczył do Lwowa i był obecny na akcie proklamacji państwa ukraińskiego. W lipcu bojownicy batalionu wzięli udział w walkach z Czerwonymi pod Winnicą. Z kolei Batalion Rolanda został wysłany do wsparcia wojsk niemieckich w Rumunii, a następnie w Mołdawii. Wraz z niemieckim atakiem na ZSRR podziemie OUN wznieciło potężne powstanie antysowieckie. Przed wybuchem wojny Dowództwu Narodowemu OUN udało się zmobilizować do 10 tys. członków OUN na terenie ZUZ (ziemia zachodnioukraińskie), którzy rozpoczęli walkę z wycofującymi się jednostkami sowieckimi. Zdarzały się przypadki zajmowania miast przez jednostki OUN przed przybyciem Niemców.Grupy partyzanckie ukraińskich nacjonalistów zabiły niektórych członków NKWD, Armii Czerwonej i wezwały ludność, by nie pomagała RSCA. Po niemieckiej inwazji na ZSRR OUNR - bez uprzedniego porozumienia z Niemcami - proklamował we Lwowie 30 czerwca 1941 r. Akt Odbudowy Państwa Ukraińskiego i utworzył Ukraiński Zarząd Państwowy na czele z Jarosławem Steckim. OUN-R oczekiwał, że Niemcy to zaakceptują. Próba samodzielnego proklamowania państwa (na terytorium Lwowa już zajętym przez wojska niemieckie, podczas gdy OUN nie mogła lub nie chciała zorganizować na zapleczu Sowietów na Zachodniej Ukrainie powstania na wielką skalę) wywołała niezadowolenie Hitlera . Stepan Bandera i wielu jego wspólników zostało aresztowanych i uwięzionych przez gestapo. We wrześniu zostali umieszczeni w więzieniu w centrum Berlina,a na przełomie 1941 i 1942 roku zostali przeniesieni do korpusu specjalnego na terenie obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, gdzie już stacjonowali polityczni wrogowie III Rzeszy. Następnie prawie cała organizacja przeszła na metody walki podziemnej. Od jesieni 1941 r. OUN (B) zwraca uwagę na obsadzenie ukraińskiej policji pomocniczej jej zwolennikami nie tylko na zachodzie, ale i na wschodzie Ukrainy. Jednostki ukraińskiej policji (4-6 tys.) stały się trzonem Ukraińskiej Powstańczej Armii, która powstała i rozpoczęła akcję jesienią 1942 r. Na czele organizacji stanął Mykoła Łebed, który w maju 1943 r. przekazał władzę Romanowi. Szuchewycz (pseudonim – „Czuprynka”).W dniach 17-23 lutego 1943 r. z inicjatywy Szuchewycza odbyła się III Konferencja OUN, na której podjęto decyzję o zintensyfikowaniu działalności partyzanckiej i rozpoczęciu walki zbrojnej. III Konferencja ostatecznie rozwiązała kwestię powołania UPA i zidentyfikowała głównych wrogów ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego (nazistów, Polaków i partyzantów sowieckich). Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).na którym postanowiono zintensyfikować działalność partyzancką i początek walki zbrojnej. III Konferencja ostatecznie rozwiązała kwestię powołania UPA i zidentyfikowała głównych wrogów ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego (nazistów, Polaków i partyzantów sowieckich). Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).na którym postanowiono zintensyfikować działalność partyzancką i początek walki zbrojnej. III Konferencja ostatecznie rozwiązała kwestię powołania UPA i zidentyfikowała głównych wrogów ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego (nazistów, Polaków i partyzantów sowieckich). Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).III Konferencja ostatecznie rozwiązała kwestię powołania UPA i zidentyfikowała głównych wrogów ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego (nazistów, Polaków i partyzantów sowieckich). Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).III Konferencja ostatecznie rozwiązała kwestię powołania UPA i zidentyfikowała głównych wrogów ukraińskiego ruchu wyzwoleńczego (nazistów, Polaków i partyzantów sowieckich). Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).Jednocześnie postanowiono prowadzić walkę dwufrontową (antyniemiecką i antysowiecką). Walka ta (tzw. „powstańcza” OUN-UPA) w ZUZ trwała de facto do 1953 r. – zorganizowana i do 1956 r. – niezorganizowana, a formalnie do 1960 r. (zob. „List otwarty… W. Cook”, formalnie kapitulacja). Dowódca UPA Szuchewycz zginął 5 marca 1950 r. podczas operacji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR (byłego NKWD). Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).Później kierownictwo OUN objął Wasyl Kuk, ale 23 maja 1954 został aresztowany przez KGB (wydzielone z MSW ZSRR).

Po II wojnie światowej

Jednak prawdopodobnie przed aresztowaniem V. Cook (1954) wysłał na Zachód (do OUN za granicą) pod swoim podpisem jako Naczelny Komendant UPA i Lider OUN na Ukrainie komunikat z regionu, że na z jednej strony „Bylykho/Stepan Bandera – SP/ odstąpił od decyzji III. Nie jest ani formalnie, ani de facto liderem OUN, a jednocześnie „kierownictwo OUN na ziemiach ukraińskich upoważnia L. Rebeta, Z. Matlę i Bylycha do czasowego przejęcia kierownictwa OUN." To przesłanie przyczyniło się do podziału OUN za granicą na „demokratyczną opozycję” OUN-dwa i „rewolucjonistów, Bandera” z Komitetu Centralnego OUN (później OUNR). Niezależnie od autentyczności (autentyczności) wspomnianego „przesłania z Kraju” (i ambicji zaangażowanych w rozłam), ten nowy wielki rozłam OUN za granicą (na ZCH OUN, ZP UHVR i OUNz („bliźniaki”) , według jednego autora / S. IN.Pavchak / ze względu na niezrozumienie „opozycji” przynależności do organizacji (i społeczeństwa, które domagało się demokratyzacji, jedno fundamentalne stanowisko, które tzw. „system przywództwa” („przywództwo”, niem. Führer-prinzip), nieuniknione wojna, przestaje działać w. Zrozumiał to jednak sam lider OUN S. Bandera, formalnie zrzekając się swojego stanowiska za granicą na początku lat 50., ale nie dla całej OUN G. Tak nie było w Kraju na Ukrainie Zachodniej, gdzie „system przywództwa” (autorytarna rola OUN-UPA), jako jedyny optymalny, musiał pozostać skuteczny (i bez „demokratyzacji” metod) aż do końca tzw. 1953/56), formalnie do 1960 roku, kiedy rozpoczął się nowy etap walki – „pokojowy” (tzw. dysydencki ruch oporu wobec systemu komunistycznego).że później (zwłaszcza po śmierci Lidera (Lidera) Stepana Bandery w 1959 i pojawieniu się kapitulacji Cooka „List” w 1960) OUN (p) nadal walczy o USD wyłącznie pokojowymi (demokratycznymi) metodami, nie do końca, rezygnując jednak z niektórych metod konspiracji (bo nawet w parlamentaryzmie trzeba działać przeciwko mafii).

Stosunek do mniejszości narodowych

Kandydatka nauk historycznych Żanna Kowba pisze, że 10 lipca 1941 r. na posiedzeniu grupy OUN (b) dyskutowano kwestię traktowania mniejszości narodowych. Lewicki zaproponował częściową eksterminację Żydów, a Stepan Lenkavsky podkreślił przyjęcie wszelkich metod, które doprowadziłyby do ich eksterminacji. Wołodymyr Wiatrovych zauważa, że ​​autorka przeczy sobie, mówiąc, że OUN nie miała jasnego stanowiska w sprawie Żydów z Galicji i że „zwykli członkowie OUN ratowali Żydów przed kierownictwem”. Polski badacz Oleksandr Korman dostarcza dowodów na udział OUN (b) w eksterminacji polskich naukowców, Żydów i komunistów we Lwowie. Są to m.in. kserokopie ulotek S. Bandery o treści: „Zniszczyć Lachów, Żydów, komunistów bez litości, nie lituj się nad wrogami Ukraińskiej Rewolucji Ludowej!”.posługując się książkami Polczuka lub Masłowskiego, lub publikacjami z czasów sowieckich, powielać źródła, które są dalekie od obiektywności i zauważa, że ​​decyzje Drugiego Wielkiego Zgromadzenia z 1941 roku i Drugiej Konferencji OUN wyraźnie zabraniały ich członkom udziału w jakichkolwiek akcjach antyżydowskich. W szczególności stwierdził: „Żydzi w ZSRR są najbardziej oddanym wsparciem rządzącego reżimu bolszewickiego i awangardą imperializmu moskiewskiego na Ukrainie. Antyżydowskie nastroje mas ukraińskich są wykorzystywane przez rząd moskiewski-bolszewicki do odwrócenia uwagi od prawdziwej przyczyny katastrofy i skierowania ich na pogromy Żydów w czasie klęski. Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów walczy z Żydami jako wsparcie dla reżimu moskiewskiego-bolszewickiego, jednocześnie uświadamiając masom, że Moskwa jest głównym wrogiem.Rezolucje Drugiej Konferencji OUN-B z 1942 r., w paragrafie dotyczącym stosunku OUN do narodów i mniejszości narodowych, wyraziły pragnienie OUN „ustanowienia przyjaznych stosunków i współpracy w oparciu o niezależne państwa narodowe i silny front zniewolonych narodów”. ”. W tekstach publicystycznych i propagandowych OUN z lat 30. używano też czasem określenia „komuna żydowska” i jego wariantów – „bolszewizm żydowski”, „komuna moskiewski-żydowska”, które kojarzą się z głównym wrogiem ideologicznym ukraińskich nacjonalistów – komunizmem, zwykle miał bardzo negatywny wydźwięk. W okresie międzywojennym na terenie zachodniej Ukrainy, która była częścią Polski, słowo Żyd nie miało jednak żadnych skojarzeń obraźliwych ani negatywnych.nawiązać przyjazne stosunki i współpracę w oparciu o niezależne państwa narodowe i silny front zniewolonych narodów.” W tekstach publicystycznych i propagandowych OUN z lat 30. używano też czasem określenia „komuna żydowska” i jego wariantów – „bolszewizm żydowski”, „komuna moskiewski-żydowska”, które kojarzą się z głównym wrogiem ideologicznym ukraińskich nacjonalistów – komunizmem, zwykle miał bardzo negatywny wydźwięk. W okresie międzywojennym na terenie zachodniej Ukrainy, która była częścią Polski, słowo Żyd nie miało jednak żadnych skojarzeń obraźliwych ani negatywnych.nawiązać przyjazne stosunki i współpracę w oparciu o niezależne państwa narodowe i silny front zniewolonych narodów.” W tekstach publicystycznych i propagandowych OUN z lat 30. używano też czasem określenia „komuna żydowska” i jego wariantów – „bolszewizm żydowski”, „komuna moskiewski-żydowska”, które kojarzą się z głównym wrogiem ideologicznym ukraińskich nacjonalistów – komunizmem, zwykle miał bardzo negatywny wydźwięk. W okresie międzywojennym na terenie zachodniej Ukrainy, która była częścią Polski, słowo Żyd nie miało jednak żadnych skojarzeń obraźliwych ani negatywnych.kojarzony z głównym wrogiem ideologicznym ukraińskich nacjonalistów – komunizmem, miał zwykle wyłącznie negatywne konotacje. W okresie międzywojennym na terenie zachodniej Ukrainy, która była częścią Polski, słowo Żyd nie miało jednak żadnych skojarzeń obraźliwych ani negatywnych.kojarzony z głównym wrogiem ideologicznym ukraińskich nacjonalistów – komunizmem, miał zwykle wyłącznie negatywne konotacje. W okresie międzywojennym na terenie zachodniej Ukrainy, która była częścią Polski, słowo Żyd nie miało jednak żadnych skojarzeń obraźliwych ani negatywnych.

Symbole OUN (b)

Podczas tworzenia OUN (b) pojawiła się kwestia symboli organizacyjnych – godła i flagi. Robert Lisowski, który w 1932 stworzył znany symbol jedynej wówczas OUN, tym razem zaproponował nowy emblemat w postaci koła otoczonego cienkim paskiem; w okrąg wpisany był trójkąt równoboczny, którego wierzchołek jest skierowany w dół; w trójkącie stylizowany krzyż, którego dolny promień przechodził w ostrze miecza; również w segmentach koła w kole umieszczono litery O-U-N; w centrum krzyża znajduje się tak zwany „trójząb państwowy” Rady Centralnej. Już latem 1941 r. po Kraju krążył list z OUN (b) Rewolucyjnego Przywództwa: 1-3 kwietnia 1941 r. tzw. „Oddzielne rezolucje” inni podnieśli kwestię nowej flagi,a także zniesienie praktyki dalszego używania starego godła Roberta Lisowskiego, tzw. „trójzębu nacjonalistycznego”. Stwierdzono: Chociaż omawiano flagę, OUN (b) Rewolucyjne Przywództwo nie podjęło żadnej decyzji. Również pół wieku później, po uzyskaniu statusu organizacji publicznej na rzecz wznowienia działalności na Ukrainie na początku lat 90., OUNR nie zarejestrował oficjalnie swoich symboli. W odniesieniu do bieżących sporów dotyczących czerwono-czarnej flagi OUN (b), której kolejność została szybko zmieniona z czarno-czerwonej na czerwono-czarną, niezależnie od uznania jej za oficjalny symbol OUN (b), Andrij Grechylo, doktor nauk historycznych, przewodniczący Ukraińskiego Towarzystwa Heraldycznego, czołowy badacz lwowskiego oddziału Instytutu Ukraińskiej Archeografii i Źródeł. MS Hrushevsky Narodowa Akademia Nauk Ukrainy, zauważa:Kwestia, czy Ukraińska Powstańcza Armia (UPA) używała czerwono-czarnej flagi, pozostaje kontrowersyjna. Od lat 80. Grechilo podkreśla, że ​​„dwupaskowa czerwono-czarna flaga Ukrainy stała się symbolem protestu”. Podczas Euromajdanu w Kijowie nad głowami protestujących powiewały czerwono-czarne flagi.

Uwagi

Widzieć także

Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów za Granicą Rewolucyjna Flaga OUN Departamenty Samoobrony Busha Martyrologia zabitych OUN i UPA Liczby Lista publikacji o Służbie Bezpieczeństwa OUN i UPA (b)

Źródła

Ilja Oberyszyn. Pół wieku w podziemiu (audiobook) (galicyjski) Gai-Nyzhnyk P. Definicja symboli państwa narodowego w OUN (b) i ustanowienie jej organizacyjnego godła, flagi i sloganów / Pavlo Gai-Nyzhnyk // Third Bandera Readings . „Wizja państwa ukraińskiego w ideologii nacjonalizmu ukraińskiego”: zbiór materiałów (3.02.2016, Kijów). - Kijów – Iwano-Frankiwsk: Miasto NV, 2016. - P.183–199. Gaj-Nyżnyk PP „Tylko w pełni suwerenne państwo ukraińskie może zapewnić narodowi ukraińskiemu wolne życie” (jaki model państwa starała się stworzyć OUN (b) w latach 1941-1943) / PP Gaj-Nyżnyk // Gileya. - 2015. - Wydanie 97 (№ 6) .– P.61–71. Gai-Nyzhnyk PP Przywrócenie państwa ukraińskiego ustawą z 30 czerwca 1941 r. / Pavlo Gai-Nyzhnyk // Państwo w teorii i praktyce nacjonalizmu ukraińskiego. Materiały VI Ogólnoukraińskiej Konferencji Naukowej,Iwano-Frankiwsk, 26–27 czerwca 2015 r. – Iwano-Frankiwsk: miasto NV, 2015 r. – P.52–67. Gaj-Nyżnyk PP Państwo Ukraińskie: doskonałość historyczna i rozrzucona rzeczywistość równoległa (ustawa z 30 czerwca i państwowość rewolucyjna pod auspicjami OUN (p) w latach 1941-1942 jako przejaw rangi narodowej i symbol suwerennych dążeń narodu ukraińskiego ) / Pavlo Gai-Nyzhnyk Dolny // Gilea. - 2015. - Wydanie 98 (№ 7). - str.49-65. Gai-Nyzhnyk PP Organizacja i uprawnienia samorządów odrodzonego państwa ukraińskiego po ogłoszeniu ustawy z 30 czerwca 1941 r. / Pavlo Gai-Nyzhnyk // Gileya. - 2016. - Wydanie 112 (№ 9). - str.51-60. Gaj-Nyżnyk PP Stosunek najwyższego kierownictwa Rzeszy Niemieckiej do Proklamacji Odrodzenia Państwa Ukraińskiego w 1941 r. i taktyki wojskowo-politycznej kierownictwa OUN(p) w latach 1941-1943 /Pavlo Gai-Nyzhnyk/ / Gileya. - 2016 r. - Wydanie 110 (№ 7).- str.71–81. Gai-Nyzhnyk PP Od „narodokracji” do „nowego porządku”: system społeczno-gospodarczy przyszłego państwa ukraińskiego w koncepcji politycznej OUN (b) w czasie II wojny światowej (1940-1945) // Polityka społeczna w teorii i praktyce ukraińskiego nacjonalizmu: historia i współczesność. Obrady VII Ogólnoukraińskiej Konferencji Naukowej, Iwano-Frankiwsk, 12-13 maja 2017 r. - Iwano-Frankiwsk: miasto NV, 2017 r. Gai-Nyzhnyk PP „Przed nami wciąż na nowo jest realny i żywy obraz przyszłości państwo Ukrainy” ( jakie państwo starała się stworzyć OUN(b) w drugiej połowie lat czterdziestych i w latach pięćdziesiątych / sześćdziesiątych / PP Gaj-Nyżnyk // Gileya. - 2015. - Wydanie 95 (№ 4). - str.71-79. Gai-Nyzhnyk PP „Źródłem władzy w państwie ukraińskim będzie suwerenny naród” (które państwo OUN (r) starała się stworzyć na przełomie lat 60. i 70.) / PP Gaj-Nyżnyk // Gileya . - 2015. - Wydanie 96 (№ 5).- str. 124–136. Gai-Nyzhnyk PP Koncepcja podstawowych zasad polityki rolnej (agrarnej) przyszłego państwa ukraińskiego w modelu społeczno-gospodarczym OUN (b) / Pavlo Gai-Nyzhnyk // Gileya. - 2016. - Wydanie 105 (№ 2). - str.45–53. Sawczuk SV Akt proklamacji Państwa Ukraińskiego. 30 czerwca 1941 // Nowa Kronika. Kwartalnik życia społecznego, nauki i sztuki. - Część 1. - 1961. - Październik - Grudzień. „Winnipeg, Manitoba”. - s. 3–25. Dziób VV i inne. Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii: eseje historyczne. / Narodowa Akademia Nauk Ukrainy; Instytut Historii Ukrainy / Odp. wyd. Kulchytsky SV - K .: Opinia naukowa, 2005. - 496 s. - ISBN 966-00-0440-0. Knysh Z. Rozbrat: wspomnienia i materiały sprzed rozłamu w OUN w latach 1940–1941. - Toronto: Srebrna trąbka, 1960. Patrylyak IKDziałalność wojskowa OUN (b) w latach 1940-1942. - Kijów: Narodowa Akademia Nauk Ukrainy; Instytut Historii Ukrainy; KNU. T. Szewczenko, 2004. - 598 s. OUN w 1941 r.: Dokumenty. - W 2 częściach / pod redakcją: O. Veselova, O. Lysenko, I. Patryliak, V. Sergiychuk. - Kijów: Instytut Historii Ukrainy, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy, 2006. - 603 s. - ISBN 966-02-2535-0. - Część 1; Część 2. Kokin SA Skomentowany indeks dokumentów z historii OUN i UPA w zasobach Archiwum Państwowego SBU. - Kijów: Instytut Historii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy; Archiwum Państwowe Ukrainy; Archiwum Państwowe Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, 2000 r. – nr. 1. - ISBN 966-02-1636-Х Richard Breitman i Norman JW Goda Cień Hitlera. Nazistowscy zbrodniarze wojenni, wywiad USA i zimna wojna. - USA: Opublikowane przez Archiwa Narodowe, 2010.Łysenko, I. Patryliak, V. Sergiychuk. - Kijów: Instytut Historii Ukrainy, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy, 2006. - 603 s. - ISBN 966-02-2535-0. - Część 1; Część 2. Kokin SA Skomentowany indeks dokumentów z historii OUN i UPA w zasobach Archiwum Państwowego SBU. - Kijów: Instytut Historii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy; Archiwum Państwowe Ukrainy; Archiwum Państwowe Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, 2000 r. – nr. 1. - ISBN 966-02-1636-Х Richard Breitman i Norman JW Goda Cień Hitlera. Nazistowscy zbrodniarze wojenni, wywiad USA i zimna wojna. - USA: Opublikowane przez Archiwa Narodowe, 2010.Łysenko, I. Patryliak, V. Sergiychuk. - Kijów: Instytut Historii Ukrainy, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy, 2006. - 603 s. - ISBN 966-02-2535-0. - Część 1; Część 2. Kokin SA Skomentowany indeks dokumentów z historii OUN i UPA w zasobach Archiwum Państwowego SBU. - Kijów: Instytut Historii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy; Archiwum Państwowe Ukrainy; Archiwum Państwowe Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, 2000 r. – nr. 1. - ISBN 966-02-1636-Х Richard Breitman i Norman JW Goda Cień Hitlera. Nazistowscy zbrodniarze wojenni, wywiad USA i zimna wojna. - USA: Opublikowane przez Archiwa Narodowe, 2010.— ISBN 966-02-1636-Х Richard Breitman i Norman JW Goda Cień Hitlera. Nazistowscy zbrodniarze wojenni, wywiad USA i zimna wojna. — USA: Opublikowane przez National Archives, 2010.— ISBN 966-02-1636-Х Richard Breitman i Norman JW Goda Cień Hitlera. Nazistowscy zbrodniarze wojenni, wywiad USA i zimna wojna. — USA: Opublikowane przez National Archives, 2010.

Połączyć

Stepan Bandera. „Perspektywy rewolucji ukraińskiej” (audiobook) – Monachium, 1978. 658 s. OUN-UPA. Legenda ruchu oporu Igor Losev. Zjawisko „banderofobii” w świadomości rosyjskiej

Original article in Ukrainian language