Sinclair Władimir Aleksandrowicz

Article

January 28, 2023

Volodymyr Oleksandrovych Sinclair (12 (24 stycznia) 1879 (18790124), Margilan; 16 marca 1946, Kijów) był ukraińskim wojskowym, generałem porucznikiem i szefem sztabu Armii UPR.

Biografia

Pochodzenie

Urodził się w Nowym Margilanie w regionie Fergana w regionie Turkiestanu, był szwedzkiego pochodzenia, z rodziny wojskowej. Ojciec Vladimira Sinclaira, pułkownik armii rosyjskiej Aleksander, jest potomkiem szwedzkiego majora Sinclaira, oficera łącznikowego za hetmana Filipa Orlika, a jego matka jest Ukrainką. 28 czerwca 1739 r. major Sinclair, który przewoził ważne dokumenty z Konstantynopola do Sztokholmu, został zamordowany przez Moskwę z rozkazu „dyplomaty moskiewskiej” Michaiła Bestużewa-Riumina.

Kariera wojskowa

Podstawowe wykształcenie wojskowe otrzymał w Korpusie Podchorążych Orenburg Neplyuyev, później w Michajłowskiej Szkole Artylerii (1899) i został porucznikiem w Straży Życia 2. Brygady Artylerii (Petersburg). Po odbyciu służby w 2. Brygadzie Artylerii Gwardii Ratowniczej zdał egzaminy w Akademii Sztabu Generalnego im. Nikołajewa. W 1905 ukończył akademię z wyróżnieniem jako gwardia kapitana. Od 2 czerwca 1905 r. - ok. godz. w. starszy oficer do zadań kwatermistrza generalnego tyłów mandżurskich. 3 18 października 1905 odbył obowiązkową kwalifikację dowódcy kompanii w Straży Życia Pułku Pawłowa (Petersburg). 3 28 listopada 1907 - Starszy adiutant 45 Dywizji Piechoty. Od 6 kwietnia 1908 r. - starszy adiutant Korpusu Gwardii. 3 2 maja 1912 - Starsze Piekło Yutant Komendy Gwardii i Okręgu Wojskowego Sankt Petersburga. W Petersburgu był zawsze z komendantem okręgu, wielkim księciem Nikołajem Nikołajewiczem, stając się jego powiernikiem. Od początku I wojny światowej służył na froncie południowo-zachodnim. od 20 lipca 1914 - zastępca szefa Sztabu Generalnego 6 Armii. Od 1 sierpnia 1914 r. był naczelnikiem wydziału operacyjnego dowództwa 9 Armii. Od 6 grudnia 1914 - płk. Od 28 stycznia 1915 r. - ok. godz. w. Szef sztabu 37. Dywizji Piechoty. Od 6 lutego 1915 - szef sztabu 2 Dywizji Piechoty Gwardii. Od 11 maja 1916 r. był dowódcą 176. Pułku Piechoty Pierewołocznego (został ciężko ranny w głowę przy fortyfikacji przyczółka Ikskul). 1 marca 1917 powrócił do wojska jako dowódca 2. Korpusu Gwardii. Od lipca 1917 był generałem majorem armii rosyjskiej. 16 grudnia 1917 został zwolniony na czas nieokreślony. Po utworzeniu Rady Centralnej stanął po jej stronie i propagował ukrainizację wojska. W listopadzie 1917 wstąpił do Sztabu Generalnego UPR, zaangażowany w działalność operacyjną armii UPR, członek komisji formowania i organizacji wojska, członek Wojskowego Komitetu Naukowego Ministerstwa Wojny UPR, później – państwo ukraińskie. Od 12.10.1918 r. - I Kwatermistrz Generalny Sztabu Generalnego Państwa Ukraińskiego. Na tym stanowisku brał udział w walce z oddziałami Dyrektoriatu podczas powstania antyhetmańskiego. Później otrzymał osobiste zaproszenie od zastępcy szefa sztabu dyrektora W. Tiutyunnika do służby w armii ukraińskiej. Od 29 stycznia 1919 do 23 listopada 1919 był I kwatermistrzem generalnym Sztabu Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej (bezpośrednim realizatorem wszystkich działań bojowych). Brał udział w działaniach wojennych przeciwko armii bolszewickiej, wyzwolił Kijów w sierpniu 1919. Po usunięciu W. Tiutyunnika, od 8 września 1919 do 26 września 1919 - tzw. w. Dowódca Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej, pełnił funkcję szefa sztabu Armii UPR. 23 listopada 1919 został internowany przez władze polskie w Równem. Jako główny ekspert wojskowy brał udział w negocjacjach z rządem Piłsudskiego i polskim. 24 kwietnia 1920 r. w imieniu Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej podpisał polsko-ukraiński traktat pokojowy w Warszawie. Od 15 czerwca 1920 r. był szefem Zarządu Głównego Sztabu Generalnego Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od 3 lipca 1920 r. szef Sztabu UPR. Od 10 lutego 1921 był w niepełnym wymiarze czasu członkiem Naczelnej Rady Wojskowej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Pozostał na stanowisku szefa sztabu do czasu likwidacji armii UPR w RP. Po klęsce i likwidacji UPR osiadł we wschodniej części RP w Sosnowcu (Śląsk). Od 1921 przebywał na emigracji w Tarnowie, od 1926 w Petrol (Rzeczpospolita Polska), a później w Czeladzie (Rzeczpospolita Polska). Pracował jako znakownik w kopalni węgla, konduktor kolejowy itp. Gen. Sinclairowi wielokrotnie proponowano Polakom służbę na wysokich stanowiskach w Wojsku Polskim, czego zawsze odmawiał (podobno, bo kiedyś dał słowo honoru generałowi Tyutyunnikowi, by służył tylko w armii ukraińskiej…). Nie znał języka ukraińskiego. od 1926 - w Petrol (Rzeczpospolita Polska), później - w Czeladzie (Rzeczpospolita Polska). Pracował jako znakownik w kopalni węgla, konduktor kolejowy itp. Gen. Sinclairowi wielokrotnie proponowano Polakom służbę na wysokich stanowiskach w Wojsku Polskim, czego zawsze odmawiał (podobno, bo kiedyś dał słowo honoru generałowi Tyutyunnikowi, by służył tylko w armii ukraińskiej…). Nie znał języka ukraińskiego. od 1926 - w Petrol (Rzeczpospolita Polska), później - w Czeladzie (Rzeczpospolita Polska). Pracował jako znakownik w kopalni węgla, konduktor kolejowy itp. Gen. Sinclairowi wielokrotnie proponowano Polakom służbę na wysokich stanowiskach w Wojsku Polskim, czego zawsze odmawiał (podobno, bo kiedyś dał słowo honoru generałowi Tyutyunnikowi, by służył tylko w armii ukraińskiej…). Nie znał języka ukraińskiego.

Aresztowanie i śmierć

Pod koniec II wojny światowej, wraz z wkroczeniem Armii Radzieckiej, został aresztowany 13 marca 1945 r. przez SMERSZ 1. Frontu Ukraińskiego i internowany w Kijowie. 4 kwietnia 1945 r. został przewieziony do więzienia Łukjanówka w Kijowie. 24 kwietnia 1945 r. został przeniesiony do NKWD. W ankietach w rubryce „narodowość” zawsze nazywał siebie Ukraińcem. Zmarł pod koniec 1945 r. (według innych źródeł – 16 marca 1946 r.) w więziennym szpitalu w ramionach b. podpułkownika Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej W. Prochody.

Uwagi

Źródła i literatura

Buravchenkov AA Sinclair Volodymyr Oleksandrovych // Encyklopedia Historii Ukrainy: w 10 tomach / redaktor: VA Smoliy (przewodniczący) i inni. ; Instytut Historii Ukrainy, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy. - К.: Наукова думка, 2012. - Т. 9: Прил - С. - С. 582. - 944 с. : il. - ISBN 978-966-00-1290-5. Encyklopedia Ukrainistyki: Część słownikowa: [w 11 tomach] / Towarzystwo Naukowe im. Szewczenki; Bramka. wyd. prof. dr Władimir Kubijowycz. - Paryż-Nowy Jork: Młode życie, 1955-1995. Tynchenko Ja.Ju Korpus Oficerski Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej (1917-1921). Książka I. - K.: Tempora, 2007. - ISBN 966-8201-26-4. Tynchenko Ja.Ju Korpus Oficerski Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej (1917-1921). Księga II. - К.: Темпора, 2011. - 355 с. - ISBN 978-617-569-041-3. Podręcznik historii Ukrainy / wyd. IZ Horseshoes, RM Szusta. - К.: Генеза, 2001. - ISBN 966-504-439-7. Sinclair Władimir Aleksandrowicz. (po rosyjsku) // grwar.ru - Rosyjska Armia Cesarska w I wojnie światowej. Łytwyn M., Naumenko K. (Lwów). Informator historyczny Uniwersytetu Lwowskiego. Golovchenko VI Sinclair Volodymyr Oleksandrovych // Ukraińska encyklopedia dyplomatyczna: w 2 tomach / wyd. Pułkownik: LV Gubersky (przewodniczący) i inni. - К.: Знання України, 2004. - t. 2: М - Я. - 812 с. - ISBN 966-316-045-4.

Połączyć

Sinclair Volodymyr // Ukraińska mała encyklopedia: 16 książek. : w 8 tomach / prof. E. Onackiego. - Opublikowane przez administrację UAOC w Argentynie. - Buenos Aires, 1965. - Tom 7, tom. XIV: Listy św. - Ste. - s. 1746. - 1000 egz.

Original article in Ukrainian language